Klik op de foto's of de titeltjes hieronder om de verschillende delen van dit dossier te lezen.
Controle over financiële sector is sleutel voor nieuw ontwikkelingsmodel
Richard Kozul-Wright, bij de VN-Conferentie voor Handel en Ontwikkeling (Unctad) verantwoordelijk voor de Zuid-Zuidsamenwerking, ziet drie kenmerken die de meeste opkomende landen delen: een financiële sector ondergeschikt aan de echte economie, een sterk industrieel beleid en een sociale zekerheid met universele toegang.
De opkomende landen in de economisch-financiële machtsarena
De opkomende landen nemen het dus niet nauw met de neoliberale mantra’s. Ze denken pragmatisch en streven vooral groei na. Dat betekent nog niet dat ze ook een alternatief verhaal articuleren in de internationale instellingen. Ze verwerven er wel geleidelijk meer macht. (verschijnt op 26 juni)
De alternatieve strategieën van de opkomende machten
Op het vlak van economie en financieën hanteren de BRICS-landen een andere aanpak dan de traditionele neoliberale strategie van de Westerse landen. Maar ook in andere domeinen, zoals energie, klimaat, sociaal beleid en veiligheid en vrede doen de groeilanden het anders. (verschijnt op 27 juni)
Staatsbedrijven als instrumenten van het beleid
De val de Berlijnse Muur betekende voor velen dat de liberale kapitalistische economie alles voor elkaar ging krijgen. De opkomende economieën drukken vandaag het idee dat globalisering en private ondernemingen de wereldeconomie sturen voor een groot deel de kop in. Nu China, Brazilië, Rusland en co met hun staatsbedrijven de crisis het best lijken door te komen, zijn de kaarten opnieuw geschud. (verschijnt op 28 juni)
Groeilanden kunnen kloof tussen arm en rijk nog niet dichten
Ondanks groeicijfers tot tien procent per jaar, slagen de BRICS-landen er voorlasnog niet in hun bevolking uit de armoede te tillen. Vooral Brazilië heeft op vlak van inkomensgelijkheid vooruitgang geboekt, maar de cijfers zijn nog steeds onvergelijkbaar met die van West-Europa.















1 reacties
De genoemde landen zijn nu juist die landen die hun geld verdienen aan het neoliberalisme. Die landen hebben precies hetzelfde gemeen: Reusachtig groot en met enorme bodem-en energie rijkdommen. Bijna een totaal gebrek aan sociale zekerheid voor de armen en en steenrijke steden met miljoenen mensen rond in bidonvilles. Een steeds groter wordende immense kloof, ongekend in het Westen tussen de steeds rijker wordende elite en de rest. Zelfs als toerist in Indië is het onmogelijk naast v.b. de bijna duurste stad ter wereld , Mombai, de duizenden kinderen niet te zien die wat bruikbaars zoeken op de enorme publieke vuilnisbelten rond de stad. En de miljoen mensen overal in Indië die geen onderdak hebben en in de straten leven, onder een doek of golfplaat. Over de miserie en achteruitstelling van de zwarten in Zuid-Afrika zullen we het maar niet hebben. En de onteigening van een miljoen mensen zonder enig beroep in China om de grootste dam ter wereld te bouwen. In al deze genoemde landen zijn onafhankele vakbonden, de enige garantie tegen uitbuiting en misbruiken van de arbeiders , niet te vinden. En Rusland , in tegenstelling met het Westen, heeft reusachtige voorraden van vooral gas, maar ook kolen , olie en ijzer. Dank zij de vrijhandelsmarkt, globalisatie dus, verkopen zij dit aan het Westen aan woekerprijzen. En Brazilië waar nu al 70 % van alle grond in handen is van 20 % rijke families. Er worden daar ook massaal gronden en zelfs mijnen gekocht vooral door China, maar ook door Amerikaanse grote bedrijven. waardoor er natuurlijk veel geld binnen komt, maar (nog) niet voor de armen. Daar hoeven ze zelfs niets voor te doen. En in Zuid-Afrika zijn de zwarten aan de macht gekomen. Een goede zaak, maar niet voor de zwarten. Renderende boerderijen en mijnen zijn genationaliseerd, zoals in (Mozambique). Gevolg: rendement min 80 %, zwarte armoede vooral voor de zwarten. Rijkdom voor de staatsbazen : staatsbedrijvengaan gaan daar vrijuit omdat ,staat , gerecht en partij synoniem worden .
Na de dood van Mao keerde China zijn vest. Daarop kregen de Bricz landen vrije handels akkoorden met het Westen. Voor goederen, maar vooral ook voor wetenschap en techniek. Dank zij de zeer lage lonen, gebrek aan sociale zekerheid voor wie het niet kan betalen lange werkuren en geen verdediging voor de arme man, kunnen die landen exporteren aan prijzen die de helft zijn van de kostprijs in het Westen. Dat is ook mede oorzaak van de financiële crisis in het Westen. Hoe lang kunnen wij nog het hoofd boven water houden als onze industrieën helemaal niet meer kunnen exporteren? En de grenzen sluiten kan niet.en is nog slechter voor die armen. Dit geld komt nu vooral ten goede aan de oude nomenclatuur die steeds rijker wordt. Deze zeer gevaarlijke situatie gaat maar verder. Zo koopt China de zeldzame vruchtbare grond in Afrika voor de eigen bevolking. Terwijl de inlandse bevolking sterft van de honger. De staatmaatschappij onteigend , verkoopt en wordt rijk. China koopt zelfs, als ze te veel problemen hebben gewoon de hele haven op, zoals in Griekenland…en bouwt de grootste handelsvloot ter wereld. Voor de beruchte vrijhandelsakkoorden. China is wel bijzonder: door Deng (de man nochtans van de moord op3000studenten op het Sian-min plein), werd langzaam het ene staatsbedrijf na het andere stapsgewijze geprivatiseerd, waardoor het rendement, innovatie en kwaliteit direct de hoogte in ging. En vooral een toename van de eigenwaarde: geen nummer meer in een anoniem staatsbedrijf…En het langzaam herwinnen van wat wij het hoogste goed nemen, met meer waarde dan welvaart: vrije meningsuiting. Zij weten nu zelfs niet wat ze met al dat geld moeten doen. Autofabrieken in Europa blijven boven water door de levering van de duurste auto’s aan de nieuwe rijken in China. En De Beers glundert bij de enorme goud en diamant aankopen. Al kan de gewone man daar wel niet van eten. Genoemde landen met de grootste mijn en energie productie zijn ook de afblokkers van milieu conferenties in de wereld. Een voorbeeld waar niemand over heen kan : . De DDR en West-Duitsland gingen uiteen, met beiden identische achtergrond. Nog geen 20 jaar later zag je de herrijzende welvaart in het ene en de grauwe fabrieken en lege rekken in de winkels in het andere. Zodat de DDR zelfs verplicht was een muur te bouwen, met duizenden grenswachters, en mijnenvelden, om te beletten dat de inwoners het verschil zouden zien. En , voor een democratie onbegrijpelijk;: bevel om iedereen dood te schieten die het waagde om te gaan kijken!!! En nu moet je eens gan kijken, op deze korte tijd in een democratisch bestel, zie je al geen verschil meer. Ongelooflijk!
Nieuwe reactie inzenden