De opkomende landen wuiven het neoliberalisme uit

Dat enkele grote ontwikkelingslanden een economische groeispurt doormaakten in het voorbije decennium is geen nieuws meer. Maar veel mensen ontgaat de snelheid van die evolutie. Zo steeg het aandeel van de ontwikkelingslanden in de wereldeconomie tussen 2000 en 2009 van 40 naar 50 procent (in koopkrachttermen). Die evolutie roept de vraag op in welke mate de opgang van het Zuiden de mondiale politiek zal wijzigen of nu al wijzigt. Het antwoord op die vraag varieert naargelang van het domein.

  • Associated Press / Reporters De staatshoofden van de vijf BRICS-landen Brazilië, Rusland, India, China en Zuid-Afrika poseren op de BRICS-top die plaatsvond op 29 maart 2012 in New Delhi. Associated Press / Reporters

John Vandaele

MO*redacteur
27 juni 2012

Klik op de foto's of de titeltjes hieronder om de verschillende delen van dit dossier te lezen.

Controle over financiële sector is sleutel voor nieuw ontwikkelingsmodel
Richard Kozul-Wright, bij de VN-Conferentie voor Handel en Ontwikkeling (Unctad) verantwoordelijk voor de Zuid-Zuidsamenwerking, ziet drie kenmerken die de meeste opkomende landen delen: een financiële sector ondergeschikt aan de echte economie, een sterk industrieel beleid en een sociale zekerheid met universele toegang.

De opkomende landen in de economisch-financiële machtsarena
De opkomende landen nemen het dus niet nauw met de neoliberale mantra’s. Ze denken pragmatisch en streven vooral groei na. Dat betekent nog niet dat ze ook een alternatief verhaal articuleren in de internationale instellingen. Ze verwerven er wel geleidelijk meer macht. (verschijnt op 26 juni)

De alternatieve strategieën van de opkomende machten
Op het vlak van economie en financieën hanteren de BRICS-landen een andere aanpak dan de traditionele neoliberale strategie van de Westerse landen. Maar ook in andere domeinen, zoals energie, klimaat, sociaal beleid en veiligheid en vrede doen de groeilanden het anders. (verschijnt op 27 juni)

Staatsbedrijven als instrumenten van het beleid
De val de Berlijnse Muur betekende voor velen dat de liberale kapitalistische economie alles voor elkaar ging krijgen. De opkomende economieën drukken vandaag het idee dat globalisering en private ondernemingen de wereldeconomie sturen voor een groot deel de kop in. Nu China, Brazilië, Rusland en co met hun staatsbedrijven de crisis het best lijken door te komen, zijn de kaarten opnieuw geschud. (verschijnt op 28 juni)

Groeilanden kunnen kloof tussen arm en rijk nog niet dichten
Ondanks groeicijfers tot tien procent per jaar, slagen de BRICS-landen er voorlasnog niet in hun bevolking uit de armoede te tillen. Vooral Brazilië heeft op vlak van inkomensgelijkheid vooruitgang geboekt, maar de cijfers zijn nog steeds onvergelijkbaar met die van West-Europa.

LEES OOK

CC BY-SA 2.0 WTO
India, Bolivia, Venezuela en Cuba hebben de machtigste handelspartners ter wereld voor het blok gezet.
CC Blog do Planalto
Bedrijfsleiders uit de BRICS-landen willen onderlinge contracten afsluiten ter waarde van zo’n 2,8 miljard euro.
Zennie Abraham
De Verenigde Naties voeren sinds maart vorig jaar het meest gedetailleerde onderzoek ooit tegen Noord-Korea inzake mensenrechtenschendingen.
CC Apostolos
MO* Magazine could seize a confidential document that shows the number of questions about the approach of the Greece debt crisis that lived within the IMF Executive Board.

Meest recent van John Vandaele

Simone D. McCourte / World Bank
MO* stelde Gino Alzetta die al vele jaren namens België zetelt in de Bestuursraad van de Wereldbank enkele vragen naar aanleiding van de oprichting van de Nieuwe Ontwikkelingsbank door de BRICS.
CC / Christian Mang/Campact
Onder druk van de kritiek op de onderhandelingen over een vrijhandelsakkoord tussen de VS en de EU, besliste eurocommissaris voor handel, Karel De Gucht, begin dit jaar dat hij de bevolking zou raa
Vandaag exact een maand geleden trokken de Belgen naar de stembus. Er zijn nog steeds geen regeringen maar de formatieprocessen lopen.
Bart Lasuy
Waarom deze verkiezingen bewijzen dat een federale kieskring een noodzaak is, en waarom in een democratie de grootste partij niet altijd in de regering zit.

Laat een reactie achter

Javascript is vereist om dit formulier te gebruiken.