De kracht van de mens die gehoord wordt

Een week later en dat ongemakkelijke gevoel is er nog. Hij hangt precies nog in mijn kleren: die nacht tussen slapen en waken, met de nachtmerrie die pas akelig echt werd bij het krieken van de dag. Net als de Brexit zag Bie Vancraeynest dit niet aankomen. Ze is verrast maar niet verwonderd. De pestkop heeft gewonnen. De man die ons reptielenbrein aanspreekt.

  • © Brecht Goris © Brecht Goris

Bie Vancraeynest

MO*columnisten
Coördinator Jeugdhuis Chicago
16 november 2016

De analyse van zijn overwinning, daar zijn we rustig vier jaar zoet mee.

Ik weet alleen dat de geglobaliseerde wereld al onze instellingen doet kraken. En de systemische foutmeldingen steeds frequenter worden.

Een week later en in Vlaanderen zit men weer helemaal in de comfortzone: pal in de eigen navel. Op de site van de Franstalige openbare omroep is geen mijter te bespeuren. In het noorden van het land is dat wel even anders, buiten de regio van Aalst en Peutie waar Sint-Maarten sinds mensenheugenis in zijn eentje met de pakjes zeult en dus geen personeelsperikelen kent.

Een aantal verkozenen des volks vallen bijzonder laag en schuwen echt niets meer.

Een week later en de internettrol die president werd, maakt verder school. Een aantal verkozenen des volks vallen bijzonder laag en schuwen echt niets meer. In het debat over sint en piet worden foute cartoons en bedenkelijke syntaxissen niet geschuwd. De heftigheid van het debat doet vermoeden dat er een fundamentelere onvrede aan ten grondslag ligt. Communicatiestijlen zijn besmettelijk: ik proefde de bitsigheid op mijn eigen tong toen ik me in de discussie begon te mengen en vond het ook moeilijk om man en bal van elkaar te onderscheiden. De vorm is wel degelijk belangrijk.

Een week later, de onderwerpen van het debat veranderen, maar het overheersende sentiment blijft: hoe zijn we in godsnaam op dit punt beland?

Eloquentia

‘Treur niet, organiseer jezelf!’ klonk het ettelijke uren na Trumps overwinning al. Daar zijn, in de luwte, al heel wat mensen op de meest uiteenlopende manieren mee bezig. Er staat een prachtige documentaire online. “A voix haute” volgt het wedervaren van een groep jongeren in Saint-Denis, een banlieue rond Parijs.

De universiteit Paris 8 organiseert er sinds vier jaar de wedstrijd waarbij de beste redenaar van het district wordt verkozen. Ze bereiden zich voor op een voordrachtwedstrijd ‘Eloquentia’. Zes maanden lang leren jongens en meisje van de straat articuleren, argumenteren, hun lichaamstaal gebruiken om hun standpunten bij te zetten. Advocaten, slammers en theaterdocenten helpen hen op weg.

Aanvankelijk vliegen de ‘connards’ en ‘fils de putes’ nog in het rond, maar een strenge maar bevlogen coach wijst hen echter terecht. ‘Met vulgair zijn, heeft nog nooit iemand iets gewonnen.’ Een instelling die na vorige week misschien wankelt, maar hier wordt gehandhaafd. Het is een prachtig portret van een generatie jonge inwoners van Frankrijk die letterlijk hun rug rechten en hun stem vinden. Debatoefeningen verplichten hen om zich in de huid van hun tegenstander te verplaatsen. Het is één lange ode aan ‘la parole’, wat in het Frans zowel woord als spraak betekent. Je hoort hen rijmen, scanderen, roepen en fluisteren. De finales vinden plaats in een bomvolle aula die de kandidaten vleugels geeft. Taal als een feest.

Er gebeurt iets met een mens als naar hem geluisterd wordt.

Er gebeurt iets met een mens als naar hem geluisterd wordt. Er gebeurt iets met een mens als ie gedwongen wordt naar de ander te luisteren. Als je je kan laten meevoeren door het verhaal van een ander die zijn ideeën met woorden boetseert en ze voor je neerlegt. De jongeren leren taal te geven aan hun moeilijke parcours. Ze leren de realiteit van de wijk waarin ze opgroeien in hun voordeel te gebruiken, doordat ze die onder woorden kunnen brengen.

Bij ons is er genoeg potentieel om een eigen versie van ‘Eloquentia’ op poten te zetten. De slamscène in Vlaanderen en Brussel bruist en bloeit. Daar gebeuren interessante dingen! Op Slam-avonden waar mensen het tegen elkaar opnemen zie ik een groep mensen voor wie diversiteit een vanzelfsprekendheid is, maar geen thema.

‘Slameke’ is zo’n Brussels collectief dat een keer per maand het podium bestormt in het café van de Pianofabriek, een gemeenschapscentrum in Sint-Gillis. Rond het kleine podium drinken toeschouwers muntthee en Westmalle. Op het podium volgen een twintigtal mensen elkaar in snel tempo op. Soms overstijgt iemand zichzelf, soms gaat iemand af als een gieter. Er zijn mensen vanuit Luik en Doornik gekomen om vijf minuten iets te declameren.

Het gaat soms over politiegeweld, maar vaker over de liefde.

Het publiek is genereus, ook voor MC Ravi Shankar, een Indische hiphopper, die nog op zoek is naar zijn flow. De twee mannen die de boel aan elkaar praten, declameren haiku’s en proberen T-shirts te slijten van hun slamcollectief. Het gaat soms over politiegeweld, maar vaker over de liefde. Tot een onschuldige hand hun naampje uit een hoed vist en bepaalt dat het hun beurt is, zie ik mensen werken aan hun teksten, schrijven en schrappen. Taal als grondstof voor een fijne avond. Het is bijna onmogelijk om hier niet optimistisch te vertrekken.

Het woord verenigt en verdeelt. De kracht van Trump waren zijn rally’s, die bijeenkomsten waar hij mensen opzweepte. Met duizenden kwamen ze aangelopen, wilden ze er bij zijn, om aan zijn dunne, geperste lippen hangen. Tegen zijn woord, moet een wederwoord te verzinnen zijn.

Als we dan toch op een keerpunt zitten, laat ons dan zelf de nieuwe bocht bepalen. Door plaatsen op te zoeken waar we kunnen luisteren naar het verhaal van iemand anders. Waar die plaatsen er niet zijn, kunnen we ze samen creëren. Niet geleid door het algoritme van een sociaal medium dat enkel gelijkgezinden aan het woord laat, maar door een onschuldige hand die iemand aanduidt en hem het podium ophijst.

Laat een reactie achter

Javascript is vereist om dit formulier te gebruiken.

john apers

Al die heisa over de nieuwste Amerikaanse president. Hij wordt gehoord, dat is zeker.

De toekomst is voor het leven op aarde al een paar miljard jaar onzeker en zal dat nog wel een paar honderden miljoenen jaren zijn, voor sommige levende wezens, waaronder héél misschien ook de nakomelingen der “mensheid”.

Ooit op een dag moet onze soort, of toch een kleine 0,0001% (kwestie van nadelige inteelt te vermijden) verhuizen van planeet, als ze wil overleven. De rest… zal hoogstwaarschijnlijk achterblijven op deze planeet in vrede of in oorlog, die ooit verschroeid wordt door de zon. Klimaatsopwarming gegarandeerd.

mvg

john

 

symens christel

Dank u voor dit mooie artikel!

De enige oplossing is, ons verenigen, over de hele wereld!

 

En aan mensen als Trumph en De Wever en co laten zien dat wij sterker zijn en geen behoefte hebben aan verdere verdeling!

Hans Becu

Christel sylens

De pedante nietszeggende en lege zelfingenomenheid van dit artikel is geen reactie waard. De uwe wel. En ‘Trump en Dewever op een lijn zetten is een grove leugen. Wie dat zegt, liegt dat hij zwart ziet, en doet dat bewust, wat hij heeft geen enkel feit om die stelling te onderbouwen… Waar haalt U dan het lef en de pretentie om Trump wat dan ook te verwijten : u liegt even hard en doelbewust als hij. En maar leuteren over verenigen. Mensen die liegen zaaien verdeeldheid, en daar hoort u bij.

john Apers

Woeftie, wat een nijdige en mogelijks beangstigende reactie op andermans opinie. Want dat is het toch maar?

Iedereen zijn goed recht om dingen te zeggen genre :

 ” Laten zien aan Obama, Di Rupo en co dat er tevéél politici zijn in België”

Of andere zaken. Yin-Yang toch?

Of heb ik het mis?

Mijn inziens, bestaat er niet zoiets als “de oplossing”, alhoewel? :)

mvg

John

Hans becu

 

Ik word idd. pisnijdig als  ik vaststel dat links liegen en simplifieren veel minder erg is dan rechts liegen en simplifieren.

john Apers

Wat is links en rechts in a name… aan het eind zijn we toch allemaal de pineut :)

anoniem

Benieuwd naar de link naar de docu A voix haute. Ze is noch hier noch elders te bekijken. Bedankt

 

LEES OOK

© Brecht Goris
Naar school gaan is onze dagelijkse strijd. Niet om te gaan, wel om er te geraken.
Photo via Don Irvine/Flickr (CC-BY-SA) White House (PD) | Remix by Jason Reed
‘We zullen de EU niet ondermijnen, we zullen geen akkoord sluiten met Rusland.’ Tot zover de mooie beloftes van Trumps trans-Atlantische puinruimers in München en Brussel.

Meest recent van Bie Vancraeynest

© Brecht Goris
De hand in linkerboezem steken
Het zijn barre tijden voor wie zich tot de linkse kerk bekent.
© Brecht Goris
Tael is gansch het Volk
Bie Vancraeynest is gefascineerd door verschuivingen in (beelden)taal. Het is een van de redenen waarom ze er niet in slaagt om weg te blijven van sociale media.
© Brecht Goris
Aan elke wolk een zilveren randje, zelfs in 2016
Er zijn dagen dat Bie Vancraeynest niet kan wachten tot 2016 achter ons ligt. Ze verlangt naar post-2016, om het in hedendaagse termen uit de drukken.
© Brecht Goris
Alledaags racisme is structureel en structureel racisme is alledaags
Racisme is niet alleen een probleem van individuen, het is een systeem, schrijft Bie Vancraeynest.
Nooit meer tonen X

Ontdek

MO*nieuwsbrieven

Schrijf je in op onze gratis nieuwsbrieven en blijf op de hoogte van het belangrijkste mondiaal nieuws.

Facebook/Twitter

Blijf op de hoogte van het belangrijkste mondiaal nieuws.

MO*magazine

Abonneer je op ons unieke kwartaalmagazine voor slechts € 28.

Een abonnement nemen

MO*papers

Abonneer je op de gratis digitale achtergronddossiers (pdf) over actuele mondiale thema’s.