Hey, we zijn allemaal moe

In de Brusselse Begijnhofkerk staat een houten doodskist. Er hangt een blad bij dat de stand bijhoudt van de vluchtelingen die verdronken zijn in de Middellandse Zee. Sommige kerkgangers worden er een beetje wiebelig van. Zelfs in de strafste parochie van de stad hebben ze last van ‘outrage fatigue’, zegt Bie Vancaeynest.

  • © Brecht Goris © Brecht Goris

Bie Vancraeynest

MO*columnisten
Coördinator Jeugdhuis Chicago
21 september 2016

Verontwaardigingsmoeheid. Ik hoor het steeds vaker in mijn omgeving: ‘Ik volg het niet allemaal meer op, al die opinies’. Er is zoveel om boos over te zijn, en het niveau van onze debatcultuur is zo pover, dat er moeheid optreedt. Schouders worden opgehaald. ‘Wat denken ze wel’ wordt langzamerhand ‘wat is het nu weer?’ Ons reactievermogen wordt op de proef gesteld, het wordt een uitputtingsslag die ook ik soms verlies.

George Bush verkreeg zo zijn tweede termijn als president volgens sommigen. Hij rijgde de “gaffes” aan hoog tempo aan elkaar, dat mensen ze niet meer leken te registreren. Voeg daarbij een kiessysteem met kiesmannen dat ik na de tigste uitleg nog altijd niet snap. Daarvoor, in 2000 waren het de ponskaarten en datzelfde gekke systeem die Al Gore uit het Witte Huis hielden. (Hoe anders had de wereld er uitgezien als Gore toen was gewonnen? Er zijn verenigingen met fantasierijke historici die zich graag met dit soort geestelijke oefeningen bezighouden. Ieder zijn hobby.)

Idiotie went. Haviken wennen. Leugens wennen.

Bush moest dus gewoon het presidentschap insukkelen om er acht jaar te kunnen blijven zitten. Idiotie went. Haviken wennen. Leugens wennen. Bovengenoemde vluchtelingen zijn er een rechtstreeks gevolg van dit soort conditionering.

Je zou denken dat ze hun les hebben geleerd, maar kijk, twaalf jaar later bij de Trump campagne, zie je hetzelfde fenomeen. Die gaat aan zo’n tempo tekeer dat het politiek journaille aan weinig meer dan optekenen toekomt. Elke dag gebeurt er wel iets, mensen lepelen de verslaggeving erover op, maar aan een kritisch kijken, komen journalist noch lezer/kijker toe. Uitgekiende strategie of niet. Volksverlakkerij werkt.

Zacht geritsel

Ik hoor het nog iemand zeggen, vlak na de verkiezingen van 2014: ‘We gaan ons best moeten doen om de moed er in te houden, in het verzet…’ En toen moest het allemaal nog beginnen. De metafoor van de traag opgewarmde kikker is uitgeleefd maar geldt onverminderd. Ik ben de voorbije twee jaar vaak boos geweest, verdrietig, geshockeerd. Door uitspraken, maatregelen, tweets, opinies en reportages die allemaal samen opgeteld een nieuw tijdperk vormen waarvan ik de essentie maar niet kan vatten. Als een konijn staar ik naar het ledscherm. En ik twijfel: misschien valt toch wel allemaal nog mee?

Er is veel zacht geritsel en soms oorverdovend gedruis, maar de storm lijkt nooit echt te op te steken. Zelfs niet als er aan onze sociale rechten dreigt gemorreld te worden.

Er steekt nog wel eens een stijve bries op, op sociale media. Het parlementaire jaar begon met een rel, die aanleiding had kunnen zijn voor een debat ten gronde over institutioneel racisme. Maar het was al snel oud nieuws. Er is veel zacht geritsel en soms oorverdovend gedruis, maar de storm lijkt nooit echt te op te steken. Zelfs niet als er aan onze sociale rechten dreigt gemorreld te worden. Zelfs de vakbonden twijfelen of ze zullen staken op 7 oktober; de maatregelen voor de flexibilisering van de arbeidsmarkt zijn nog niet concreet, de begrotingsonderhandelingen nog niet afgerond. De tweede verjaardag van regering Michel I zou dus geruisloos kunnen passeren.

We lijken te berusten in ons lot, met de gedachte dat het allemaal zoveel erger zou kunnen zijn. Voor ons. Toch?

Moe

De nationale betoging van volgende week gaat gelukkig wel door. Ik doe hier graag een ondubbelzinnige oproep om op straat te komen. Wie vindt dat zo’n betoging niet meer van deze tijd is, en dat er anno 2016 betere manieren zijn om ongenoegen te uiten, die mag mij daarvan overtuigen. Liefst terwijl hij naast me loopt tussen de voetzoekers. Onder welke wimpel, dat mag ie zelf kiezen. Ik wil dat we de apathie die zich langzaam in ons aan het nestelen is, van ons af schudden. Laten we collectief onze actua burn-out negeren.

Hey, we zijn allemaal moe. Dan kunnen we even goed samen, moe, tussen twee Brusselse stations stappen. Vuur dient nu en dan aangewakkerd te worden. We activeren onze strijdlust en ons geloof dat het allemaal anders en beter kan. En dat de mensen die dat bewijzen door dingen te doén onze steun en aandacht verdienen.

De vraag is niet of, maar waarom we volgende week op straat komen.

Waadt u met mij nog een keertje door de modder van de voorbije twee jaren? Om alvast een beetje wakker te worden? Een bloemlezing, in willekeurige volgorde:
Niet elk kind heeft een stoel op school. Er sterft een jongen alleen in een tent. Er sterven mensen in de zee. We verkopen onze ziel in Turkije als die vluchtelingen maar niet meer tot hier komen. Op ziek zijn staat een versheidsdatum. De wachttijd wordt een be-roeps-in-scha-ke-lings-periode. Voor wat, hoort steeds meer. We gooien de zorg op de markt, en de markt voor de TTIP-leeuwen. Wij staan nog altijd in de file. De middenberm telt mee als bos. Wij voeren vizieren uit naar het Midden-Oosten. Een staatssecretaris schoffeert. We viseren langdurig werklozen. Een burgemeester schoffeert. En nog eens en nog eens.

Bij alles wat de ziel moet zalven wordt er onderaan een randje afgesneden dat ergens bovenaan wordt bijgeplakt.

En dat passeert.

De vraag is niet of, maar waarom we volgende week op straat komen. De vraag is, welke slogan er zal staan op de pancarte die we meedragen. Bijslapen doen we later wel.

Laat een reactie achter

Javascript is vereist om dit formulier te gebruiken.

John Apers

Geachte,

U bent misschien moe, ik niet.

Waarom zou de wereld er anders uitzien indien Al Gore president zou geworden zijn? Hebt u die man zijn levensstijl eens goed bekeken? Het zou een even grote zakkenvuller zijn geweest als de overgrote meerderheid van politici, links én rechts, mogelijks iets of wat groen getint maar ach… ik maak me geen illusies.

Waarom zou ik gaan betogen? Lekker gezellig ons met ons allen verplaatsen (hopelijk  met trein en fiets), wat vrolijk doen in het centrum van Brussel, het openbaar vervoer hinderen en na de betoging vind je… bergen afval en uiteindelijk… verandert er niks.

Geen kwestie van apathie, gewoon een vaststelling.

De enige die u kan veranderen, bent uzelf. U kan uw boodschappen delen met uw buren, vrienden, kennissen, collegae, werkgever en dergelijke meer, echter U dient het goede voorbeeld te geven om geloofwaardig te zijn. Wat zeker geen garantie is dat u anderen kan aanzetten om bvb ecologisch te proberen leven.

Persoonlijk beschouw ik de menselijke samenleving an-sich als verloren, zeker en vooral hopelijk, op héél lange termijn.

mvg 

 

 

Martine Van Baeten

Klinkt alsof u de moed hebt opgegeven. Waarvoor nog opkomen voor een verbetering? Moedeloosheid. Dit is juist het treffende van dit artikel. En men kan zich toch vragen beginnen stellen over ‘verzuring’ en hoe die insluipt in het leven? Ik voel me wel aangesproken door de inhoud van het stuk en vooral dat de schrijfster wat er bij mensen leeft ter sprake brengt.

hans becu

het is net de op geen enkel feit gebaseerde negatieve sfeerschepping in dergelijke stukken (ook het eindeloos vakbondsgeklaag, zoals Hart Boven Hard baadt in dat soort “we zien het niet meer zitten” sfeertje) dat binnen de samenleving en zeker bij sommige jongeren zorgt voor een dodelijk (letterlijk) sfeertje, alsof heel onze samenleving rot is en per direct naar de kabeljauwskelder gaat. Dat IS niet zo.

De linkerzijde in haar totaliteit, samen met een flink deel van de pers informeert en objectiveert dus niet meer, en doet systematisch aan stemmingmakerij en eigenlijk aan desinformatie. Uit enkele geïsoleerde incidenten of idd. terechte punten van kritiek wordt systematisch een veralgemeende en gedramatiseerde conclusie getrokken.

Neem het geval van de dood van Jordy. Zonder dat iemand het concrete dossier kent, wordt dit geval buiten elke proportie opgeblazen en wordt de veralgemeende conclusie getrokken dat onze jongerenzorg faalt. Daar wordt in een krant als De Morgen, een soort van Dag Allemaal overgoten met een linkserig intellectueel sausje,  geen enkel feitelijk argument voor aangedragen.

Dit is het echte probleem : the sentimental society. Spijtig genoeg verzetten te weinig politici zich hiertegen.

John Apers

@Martine : ik geef de moed niet op (anders was ik moe) er is altijd hoop én die zal er altijd zijn. Hoe klein ook.

@Hans : politici links, rechts, centrum en extremen doen voornamelijk één ding eenmaal verkozen, met name… de zakken vullen van zichzelf, familie en vrienden. Rechts geeft af op links en omgekeerd, i.p.v. samen te werken aan een gemeenschappelijk doel met name : overleven op lange termijn. Blank, bruin, geel of zwart, arm of rijk, … tesamen gaan we ten onder, al dan niet vrijwillig. Dat heeft niks te maken met links of rechts naar het leven kijken.

vriendelijke groeten

 

hans becu

Of hoe linkse wereldverbeteraars zwelgen in een oceaan van sentimentaliteit. Dat onvoorstelbaar irriterend vaag lamento, gebaseerd op welke feiten eigenlijk ? Misschien moet er aan de betogers eens zeer concreet gevraagd worden wat er nu eigenlijk echt scheelt, facts please. Het enige wat er echt scheelt, is dat de wereld niet perfect is. Maar de mensen die zagen en klagen zijn ook niet perfect. Ondertussen lullen de linkse wereldverbeteraars elkaar een collectieve depressie in, waarschijnlijk om dan te kunnen zagen dat “de overheid” niet genoeg doet tegen depressies en burn-outs. Vanuit dat oogpunt gezien is het plegen van dergelijke schrijfsels maatschappelijk onverantwoord.

 

Bert Laon

Dus Trump verspreidt leugens volgens Bie Vancraeynest?
Dat zij dan misschien eens enkele van die leugens eruit pikt en ze weerlegt. In plaats van te klagen dat het “politieke journaille” dat moet doen (maar er te moe voor is).

Niet iedereen denkt er zo over als Bie. Bvb. de gerespecteerde Britse journalist Piers Morgan: http://www.dailymail.co.uk/news/article-3798213/PIERS-MORGAN-doesn-t-mat…

De Amerikanen pikken het niet dat president Obama ronduit weigert om de woorden “islamic radicalism” in de mond te nemen, terwijl het land belaagd en getroffen wordt door moslim-extremisten. Obama vindt politieke correctheid belangrijker dan de Amerikaanse burgers beschermen. De woorden islamic en radicalism tesamen gebruiken, vindt Obama een belediging aan de moslims en aan de islam die hij als een religion of peace beschouwt. Tja, de kop in het zand dan maar. Clinton zegt terecht dat we niet alle moslims over dezelfde kam mogen scheren, maar heeft evenmin een plan om het extremisme aan te pakken. Dus dan blijft er Trump.
En het ziet er naar uit dat hij gaat winnen. Dan zal het uit zijn met de politieke correctheid in de VS en uiteindelijk ook in Europa. Bij MO* zou men daar beter aan beginnen wennen…

Jan Willems

Hoe is het toch mogelijk. Je komt hier op deze website amper een artikel tegen waarop de Waldorf en Statler van MO* hun groot licht niet laten schijnen.

hans becu

Jan

Ik ben een grote fan van de Muppets, en ik voel me vereerd met het compliment. Wij hebben als W&S een zeer belangrijke functie in dit blad, die we met enthousiasme, en helemaal gratis,  uitoefenen : we zorgen ervoor dat de Miss’ Piggy en de Kermits van dit blad niet al te vaak hun fantasiëen voor werkelijkheid nemen, en  die dan ongehinderd voor waarheid kunnen slijten. Ik stel ook steeds weer vast dat mensen die van zichzelf vinden dat  progressief, tolerant etc. zijn, en de “rechtse zakken” steevast intolerantie en dictatoriale neigingen toeschrijven zelf helemaal niet tegen kritiek kunnen, en zelfs de moeite niet nemen om ze te weerleggen met argumenten en feiten. Ik wacht nog altijd op je eerste poging, Jan.

Bert Laon

Bie is de voorbije twee jaar vaak boos geweest, verdrietig, geshockeerd. Door uitspraken, maatregelen, tweets, opinies en reportages die allemaal samen opgeteld een nieuw tijdperk vormen waarvan ze de essentie maar niet kan vatten

De diagnose is dat Bie worstelt met een knoert van een cognitieve dissonantie.

En dat is niet gek. Het hele linkse wereldbeeld wordt nu in snel tempo door de realiteit onderuit gehaald. Door wat zich afspeelt in onze maatschappij, in de politiek, bij gewone mensen, maar evengoed in de buurlanden of in verafgelegen theaters zoals het Midden-Oosten, Latijns-Amerika of Noord-Amerika. Het klopt dat we aan het begin van een nieuw tijdperk staan. Alleen zien we nu vooral het einde van het oude tijdperk. De politieke correctheid komt ten einde, het maatschappijmodel van de verzorgingsstaat waarvoor heel de Westerse wereld koos na WO2 komt ten einde. We zien de opkomst van een nieuw soort nationalisme wat twee dingen inhhoudt: burgers willen weer ongegeneerd trots zijn op de eigen cultuur en opkomen voor de eigen normen en waarden, tegen het linkse internationalisme, cultureel zelfrelativisme, de politieke correctheid en de multicultuur. En burgers willen af van supranationale instellingen en afspraken, die ze als ondemocratisch beschouwen en fnuikend voor een grondige aanpak van een aantal problemen. De Brexit is daar een goed voorbeeld van, evenals de opkomst van Trump, Wilders, Le Pen, of Alternative für Deutschland. En die ideën worden mainstream. Kijk naar de troonredes van Willem-Alexander, of de plannen van Nederlands minister Schippers en politiek opvolger van Rutte voor een vrijheidscoalitie: “Culturen zijn helemaal niet gelijkwaardig. De onze is een stuk beter dan alle andere die ik ken

“Cognitieve dissonantie is een psychologische term voor de onaangename spanning die ontstaat bij het kennisnemen van feiten of opvattingen die strijdig zijn met een eigen overtuiging”, legt Wikipedia uit. En bij Bie is die zo groot dat die leidt tot uitputting en een gevoel van overweldiging.

Bie, bekijk de wereld en de mens eens zoals die zijn. Niet zoals ze zouden moeten zijn, volgens de utopistische linkse ideologie. The times they are achanging… Het is tijd om oude en gefaalde ideeën los te laten. We staan inderdaad voor een nieuw tijdperk.

Jan Willems

En dat nieuwe tijdperk is volgens u ongetwijfeld kapitalistisch? Over een oud en falend idee gesproken.

Pagina's

LEES OOK

CC Pablo Andres Rivera (CC BY-NC-ND 2.0)
‘Mijn liefste, wij worden omringd door mensen die de hoop hebben verloren. Dat komt hard aan, vooral als het om jongeren gaat.
© Xander Stockmans
De afgelopen weken volgde Pieter Stockmans een Syrische familie die in Istanboel in een acute noodsituatie is beland. Zo kwam hij de nieuwe routes en prijzen van smokkelaars in Turkije te weten.
Bart Lasuy
Tienduizenden Belgen wachten al jaren op een sociale woning. Inclusio bouwde en kocht met privégeld al 108 sociale woningen.

Meest recent van Bie Vancraeynest

© Brecht Goris
Een lesje hiphop
Bie Vancraeynest kan er niet aan doen. Haar hiphophart  klopt nog steeds.
© Brecht Goris
De hand in linkerboezem steken
Het zijn barre tijden voor wie zich tot de linkse kerk bekent.
© Brecht Goris
Tael is gansch het Volk
Bie Vancraeynest is gefascineerd door verschuivingen in (beelden)taal. Het is een van de redenen waarom ze er niet in slaagt om weg te blijven van sociale media.
© Brecht Goris
Aan elke wolk een zilveren randje, zelfs in 2016
Er zijn dagen dat Bie Vancraeynest niet kan wachten tot 2016 achter ons ligt. Ze verlangt naar post-2016, om het in hedendaagse termen uit de drukken.
Nooit meer tonen X

Ontdek

MO*nieuwsbrieven

Schrijf je in op onze gratis nieuwsbrieven en blijf op de hoogte van het belangrijkste mondiaal nieuws.

Facebook/Twitter

Blijf op de hoogte van het belangrijkste mondiaal nieuws.

MO*magazine

Abonneer je op ons unieke kwartaalmagazine voor slechts € 28.

Een abonnement nemen

MO*papers

Abonneer je op de gratis digitale achtergronddossiers (pdf) over actuele mondiale thema’s.