De Arabische woede het zwijgen opleggen, is geen goed idee

Het ontslag van Abou Jahjah als columnist van De Standaard roept vragen op. Diepgaande vragen over hoe we verder moeten met dit Griekse drama aan de Jordaan. De Arabische woede het zwijgen opleggen, lijkt niet de goeie weg.

  • Kashfi Halford (CC BY-NC 2.0) Kashfi Halford (CC BY-NC 2.0)
  • Kashfi Halford (CC BY-NC 2.0) Kashfi Halford (CC BY-NC 2.0)
  • Antony Drugeon (CC BY-NC 2.0) Antony Drugeon (CC BY-NC 2.0)
  • Antony Drugeon (CC BY-NC 2.0) Antony Drugeon (CC BY-NC 2.0)
  • Andrea Moroni (CC BY-NC-ND 2.0) Andrea Moroni (CC BY-NC-ND 2.0)
  • Tali C. (CC BY-NC-ND 2.0) Tali C. (CC BY-NC-ND 2.0)

John Vandaele

MO*redactie
Globalisering & wereldpolitiek, Oost-Azië, Centraal-Afrika
12 januari 2017

Het begon zoals zo vaak dezer dagen met een tweet. Free Palestine by any means necessary, liet Abou Jahjah weten na een aanslag in Jeruzalem waarbij vier Israëlische soldaten werden gedood.

Even later reageert staatssecretaris voor migratie, Theo Francken, met ‘Net na een aanslag met meerdere doden, waarschijnlijk gepleegd door IS, post een vaste columnist van De Standaard dit. En liked PVDA-er Kris Merckx dit, samen met enkele extreemlinkse nitwits. What’s wrong with this world?’

En nog even later wordt Dyab Abou Jahjah ontslagen als columnist bij De Standaard.

Het gebeuren tekent onze tijd van snel twitteren en snel denken, tribaal ophoesten tegen elkaar in het digitale spiegelpaleis. Bedenkingen formuleren over grote conflicten in minder dan 140 karakters. Reageren op basis van losse veronderstellingen en vooroordelen, inspelend op de onderbuik. En daar dan als krant weer stante pede op reageren. Wat moeten we hiervan denken?

Dat drama begint in Europa

Alvast niet ook beginnen twitteren. Om die vraag goed te beantwoorden, helpt het om de achtergrond goed te analyseren. Over welk drama hebben we het hier eigenlijk? Dat drama begint in Europa, de vervolging van de Joden op ons continent en de culminatie daarvan in de Holocaust met de moord op zes miljoen Joden en honderdduizenden anderen…  Het is die Holocaust die de mogendheden van die tijd er definitief toe aanzette om de oprichting van de staat Israël in Palestina toe te laten. Zonder evenwel de lokale bevolking die toen nog onder het koloniale (Britse) juk zuchtte, daarin te horen. Mensenrechten, gelijkheid? Speelden toen nog amper een rol als het om Arabieren ging.

De goed georganiseerde Joodse bevolking in het Heilige Land slaagt er vervolgens in 1948-49 snel in veel meer grond in te palmen dan voorzien door de Verenigde Naties en de mogendheden. Met de overwinning in de zevendaagse oorlog van 1967 voegt het sterke Israëlische leger er nog de hele Westbank, Oost-Jeruzalem en Gaza aan toe. Maar daar lijkt de internationale gemeenschap wel de grens te trekken. In talloze resoluties van de Veiligheidsraad wordt dat duidelijk gemaakt. Resoluties die soms ook unaniem worden goedgekeurd.

Kashfi Halford (CC BY-NC 2.0)

Resoluties 242, 465 en 2334

In 1967 vraagt V-raad  (resolutie 242) unaniem dat Israël zijn troepen terugtrekt uit de recent veroverde gebieden. In 1980 (res. 465) zegt de V-raad unaniem dat ‘alle stappen om het fysieke karakter, de demografische samenstelling of status van de bezette gebieden te veranderen, wettelijk ongeldig zijn’, en dat Israëls nederzettingen ‘een flagrante schending van de Geneefse Conventie vormen’. Tot slot wordt opgeroepen om de nederzettingen te ontmantelen.

Israel negeert dit edict van de wereld, bouwt aan hoog tempo steeds nieuwe nederzettingen en komt daarmee weg.

En eind vorig jaar heet het in resolutie 2334 alweer dat de ‘bezetting geen wettelijke basis heeft en flagrant in strijd is met het internationaal recht, een grote belemmering voor de tweestatenoplossing en een duurzame en rechtvaardige vrede.’

2334 vraagt Israël – voor de zoveelste keer – om ‘onmiddellijk en volledig te stoppen met elke nederzettingsactiviteit, ook in Oost-Jeruzalem’. Tegelijk staat er in 2334 een duidelijke oproep in tegen elke vorm van geweld tegen burgers, inbegrepen terreur.

Andrea Moroni (CC BY-NC-ND 2.0)

Geweld

Wat leren we hieruit? Dat de internationale gemeenschap – de hele wereld is dat - het structurele geweld van Israël onwettig heeft verklaard, meermaals. Met  structureel geweld bedoelen we het veroveren van het Palestijnse land, het met duizenden soldaten al vijftig jaar onder controle houden van dat land en zijn bevolking.

Daarnaast is er het administratieve geweld waarmee de bezettende overheid de bevolking het leven moeilijk maakt: de eindeloze checkpoints, aparte regels voor Palestijnen,…

Probleem is dat Israël al vijftig jaar de Geneefse conventies overtreedt. Op een massieve schaal.

Er is ook het ecologische geweld: de gemiddelde Israëli beschikt over tien keer zoveel water als de gemiddelde Palestijn. Israël put massaal water uit de watervoorraden die ook doorlopen onder de bezette gebieden, en zuigt zo eigenlijk het water van onder de Palestijnen weg.

Geweld is het uitoefenen van fysieke macht om burgers dingen op te leggen die ze eigenlijk niet willen. In dat opzicht is de Israëlische bezetting een massief geweld dat evenwel – buiten de militaire veldslagen in Gaza of Jenin - niet erg fotogeniek is.

De terreuraanslag met de vrachtwagen daarentegen, is al te herkenbaar. Het gelijkt op de aanslagen hier, die we zo verfoeien. De verleiding is groot om de aanslag in Jeruzalem op dezelfde manier te veroordelen. Dat is wat Theo Francken zo ongeveer doet. Met in de hand de Geneefse conventies. Waar de Palestijn tegen zondigde. Probleem is dat Israël al vijftig jaar de Geneefse conventies overtreedt. Op een massieve schaal.

Antony Drugeon (CC BY-NC 2.0)

Bezettingen en terroristisch verzet, déjà vu

Waarom wordt aan de onwettelijke bezetting en nederzettingen al vijftig jaar niks gedaan? Omdat tussen die enkele unanieme resoluties door, heel wat andere resoluties botsten op het veto van de VS die zo de rest van de wereld beletten om iets aan deze onwettelijkheid te doen. De VS beschermen Israël tegen de rest van de wereld, ze legaliseren zo eigenlijk de onwettelijkheid.

Kan je in die omstandigheden verwachten dat alle Palestijnen zich aan de nitty gritty van de Conventies van Genève houden, gesteld dat ze die al zouden kennen? Dat ze met andere woorden, zoals de laatste resolutie van de V-raad vraagt, geen geweld gebruiken tegen burgers? Je kan dat natuurlijk vragen maar we weten dat terreur per definitie het wapen van de zwakke is, van de actor die kansloos als het om echt militair geweld gaat.

Antony Drugeon (CC BY-NC 2.0)

 Als Israël naar zijn eigen geschiedenis kijkt, weet het dat maar al te goed. In de jaren veertig van de vorige eeuw aarzelden Joodse milities niet om terreuraanslagen te plegen tegen de Britse koloniale heersers/bezetters (die in een witboek van 1939 nog dachten aan een door Arabieren geleid Palestina met een Joodse minderheid). Dat zagen de zionisten absoluut niet zitten en dus werden de Britten hun vijand. 

Zo bracht de Sterngroep, geleid door de latere premier Yitzhak Shamir, in november 1944,  Lord Moyne, de Britse minister-resident in het Midden Oosten voor zijn woning in Cairo om het leven. De grootste aanslag was die op het Koning Davidhotel in Jeruzalem, het hoofdkwartier van de Britten, op 22 juli 1946: een bomauto met 450 kg springstof maakte 91 doden en ruim honderd gewonden. In zijn schitterende boek ‘De Arabieren’ schrijft Eugene Rogan, professor geschiedenis van het Midden Oosten in Oxford, daarover: ‘Door met behulp van terroristische tactieken politieke doelen te verwezenlijken, schiepen ze een gevaarlijk precedent in het Midden-Oosten – een precedent waardoor de regio tot op de dag van vandaag wordt geteisterd.’

Rechtvaardigt de Joodse terreur de huidige Palestijnse terreur? Niet noodzakelijk maar jet illustreert dat bezettingen dikwijls gepaard gaan met geweld van terroristische aard.

Woede het zwijgen opleggen

Juich ik terreuraanslagen toe? Neen. Begrijp ik het? Ja. Zal het nog gebeuren? Ik vrees het, ja. Is dit de beste of zelfs maar de goede manier om het probleem aan te pakken? Zeker niet. Maar welke andere drukkingsmiddelen hebben de Palestijnen anders als er op politiek vlak niks gebeurt? Aan iedereen in de VS en de EU die deze terreurdaden veroordeelt, en betreurt (zoals ongetekende): onze weigering en ons onvermogen om iets aan de onwettelijke bezetting te doen, en Israël echt tot een compromis te bewegen, werkt deze daden in de hand.

Juich ik terreuraanslagen toe? Neen. Begrijp ik het? Ja. Zal het nog gebeuren? Ik vrees het, ja. Is dit de beste of zelfs maar de goede manier om het probleem aan te pakken? Zeker niet.

Het Israël van Benjamin Netanyahu werkt niet meer aan een tweestatenoplossing, het hoopt dat een onwettelijke situatie wettelijk wordt als ze lang genoeg duurt. Als je daarop doordenkt, kom je bij één staat met een aparte behandeling van de Palestijnen in de bezette gebieden. Noemen we dat dan Apartheid? Hebben de tegenstanders van deze Apartheid, bij gebrek aan een politiek initiatief, zoveel andere actiemiddelen dan sporadisch geweld en oproepen tot boycotmaatregelen?

Abou Jahjah  die van nature graag de dingen scherp formuleert, heeft in dit morele en politieke mijnenveld niets anders gedaan dan de Arabische solidariteit te verwoorden. Als Israël al vijftig jaar de Geneefse conventies met voeten treedt, en de resoluties van de V-raad naast zich neerlegt, mag de andere kant dan ook het recht overtreden? Dat is zijn vraag en zijn antwoord is een duidelijk ja. Er zijn ongetwijfeld miljoenen Arabieren die hetzelfde vinden, die begrip hebben voor de Palestijnse strijd en de schaarse wapens waarover ze beschikken.

Als De Standaard zegt dat hij de openheid van het debat wil behouden, zorgt de krant er beter voor dat die mening ruimte krijgt. En dat er mee in debat wordt gegaan. We moeten veel praten. Deze mening zal niet weggaan door Abou Jahjah te ontslaan als columnist. Het is voor onze veiligheid zelfs niet goed die mening te begraven en geen politieke oplossing te zoeken.

Framing

De Israëlische premier Netanyahu was er vlug bij om te zeggen dat dit eigenlijk een aanslag was van de Islamitische Staat. Daarmee zegt hij eigenlijk dat het geen daad van verzet is tegen de bezetting, maar hetzelfde soort aanslag als wij in Europa van IS ondervinden. Bijzonder slimme framing waar sommigen hier blijkbaar vlotjes inlopen. Er bestaat geen onwettelijke bezetting meer, we zitten zogezegd in hetzelfde bootje als Israël: allen samen tegen de Islamitische barbaren!

Terwijl het juist omgekeerd is: door niks aan de onwettelijke bezetting te doen, blijven we de spanningen aanwakkeren. Hier en ginder. De Palestijnen blijven de dagelijkse vernederingen en pesterijen ondergaan. En de sfeer in de Israëlische samenleving wordt steeds harder. Hoezeer is Israël door die bezetting niet veranderd, jammeren Joodse schrijvers die de agressie en haat in hun land hebben zien groeien?

De wereld wordt steeds kleiner: denken dat we de Palestijnse etterbuil als een ver probleem kunnen afdoen, waar wij nooit last zullen van hebben, is naïef. Dit is niet 1949 of 1967 maar 2017. Als je het historisch bekijkt, draagt Europa hier een grote verantwoordelijkheid. We moeten die opnemen voor het welzijn van de Palestijnen, van Israël en voor onze eigen veiligheid. Alweer een reden waarom we nood hebben aan een Europa dat eensgezind optreedt.

Tali C. (CC BY-NC-ND 2.0)

Hier wordt niemand beter van

Laat ons terugkeren naar het grote drama en de brede kijk. Op termijn is deze evolutie ook voor Israël geen goeie zaak.

De aftredende Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken, John Kerry, heeft gelijk: goede vrienden zeggen elkaar de waarheid. En die is dat dit niet per se een heilvolle weg is voor Israël. Het heeft iets van een Grieks drama.

De bezetting lijkt op een gifpil die het land langzaam vergiftigt.

Toen ik de beelden zag van de Israëlische soldaat die in Hebron een op de grond liggende Palestijn als een hond afmaakte, moest ik onwillekeurig denken aan beelden van nazi’s die weerloze Joden afknallen. Gelukkig heeft de Israëlische rechter de daad veroordeeld – Israël is de enige rechtstaat van het Midden-Oosten hoor ik Mia Doornaert al roepen - maar dat premier Netanyahu meteen opriep tot gratie voor de moordenaar, zegt veel. Israël bevindt zich op een hellend vlak en dreigt door de bezetting en het uitblijven van vrede, te worden wat zijn oprichters nooit wilden dat het werd. De bezetting lijkt op een gifpil die het land langzaam vergiftigt.

Onder de Amerikaanse president Trump zal verder worden gegaan met de normalisering van de onwettelijke bezetting. Netanyahu zal tevreden zijn. Maar brengt dit Israël echt veiligheid? Ik betwijfel het. De polarisering blijft groeien. Laten we dit niet vergeten: Israël, dat is enkele miljoenen Joden te midden tientallen miljoenen Arabieren. We moeten er alles aan doen om te beletten dat de ene Holocaust tot een andere zou leiden. Dat doe je volgens mij niet door de Arabische woede het zwijgen op te leggen.

Integendeel, je vraagt iedereen om eerlijk zijn gevoelens en bedenkingen te uiten. Pas dan kan je verder. Vrede maak je onder vijanden, onder mensen die het grondig oneens zijn. met elkaar. Dat is soms verdomd moeilijk maar het is niet anders. 

Laat een reactie achter

Javascript is vereist om dit formulier te gebruiken.

Bert Laon

MO* verspreidt weer eens de gebruikelijke leugens en halve waarheden.

Betreffende resolutie 242: https://unispal.un.org/DPA/DPR/unispal.nsf/0/7D35E1F729DF491C85256EE7006…
Die vraagt “withdrawal of Israel armed forces from territories occupied in the recent conflict”. Er staat “from territories”, en dus niet “from the territories” of “from all territories”. Dat is een belangrijk punt van discussie en meerdere betrokken partijen beweren dat die formulering bewust vaag is gelaten. MO* laat opzettelijk de tweede vraag van resolutie 242 weg: “Termination of all claims or states of belligerency and respect for and acknowledgment of the sovereignty, territorial integrity and political independence of every State in the area and their right to live in peace within secure and recognized boundaries free from threats or acts of force
Want die past niet in hun kraam van pro-Arabische propaganda. De Arabische landen behalve Egypte en Jordanië (pas vele jaren na 1967 en enkele oorlogen later) hebben Israël nooit erkend. Hamas evenmin, de PLO zogezegd wel, maar de PLO heeft tot op heden nooit hun handvest gewijzigd, hoewel dat een expliciete vraag van Oslo was.
Belangrijk is ook de formulering: “within secure en recognized boundaries”. Welnu, de grenzen van voor de zesdaagse oorlog waren niet secure. De resolutie vraagt bijgevolg niet dat Israël alle territorium bezet in de zesdaagse oorlog opgeeft.

Verder stelt John Vandaele: “het probleem is dat Israël al 50 jaar de Geneefse conventies ovetreedt”. En dan bedoelt John Vandaele uiteraard de Joodse nederzettingen in de Westbank. Is dat echt hét probleem John Vandaele? Voor 1967 was er geen bezetting en bestonden er geen nederzettingen. En toen wilden de Arabische buurlanden Israël evenmin erkennen. Na de zesdaagse oorlog stelde Israël teruggave van de bezette gebieden in ruil voor vrede voor. Het Arabische antwoord was de 3 neens van Kartoem: geen vrede, geen erkenning, geen onderhandelingen. Dus meer oorlog en bloedvergieten. In 2005 trok Sharon het leger terug uit de Gaza strook en ontmantelde hij de nederzettingen. Kreeg Israël in ruil vrede of erkenning? Nee, de bevolking van Gaza stemde massaal voor Hamas dat vervolgens een staatsgreep pleegde en van Gaza een terroristisch mini-staatje maakt dat om de paar jaar een conflict met Israël uitlokt. Verder is het uiteraard de vraag of Israël de Geneefse conventies wel degelijk overtreedt. De Westbank is immers geen bezet gebied maar betwist gebied. Het is niet-soeverein terrritorium dat aan geen enkele staat toebehoort. Jordanië heeft in 1948 de Westbank geannexeerd. Het verloor dat gebied in de zesdaagse oorlog van 1967. In 1994 hebben Israël en Jordanië vrede gesloten en Jordanië maakt sindsdien geen aanspraak meer op dat gebied. Aan wie behoort de Westbank dan toe? Eventueel aan een toekomstig op te richten Palestijnse staat. Maar die werd tot op heden nooit opgericht omdat de Arabische leiders dat steeds geweigerd hebben.

Wil dat zeggen dat ik een voorstander ben van ongebreidelde uitbreiding van de nederzetting of annexatie door Israël? Nee. Volgens de Oslo akkoorden moeten de grenzen van een toekomstige Palestijnse staat en issues zoals Jeruzalem, nederzettingen, de locatie van Israëlische legerbasissen etc worden vastgelegd door onderhandelingen tussen de partijen, de zogenaamde final status negotations. Het is erg flauw van MO* om één aspect, dat van de nederzettingen eruit te lichten, en het voor te stellen alsof dat nu het grote probleem is. Er hebben al zo veel onderhandelingen plaatsgevonden. Er zijn al concrete en verregaande voorstellen geformuleerd. Maar tot op heden hebben de Palestijnse leiders alle vredesakkoorden geweigerd. Dat is “het” probleem. Daardoor blijft het onrecht, en de strijd, en het bloedvergieten doorgaan. Dat is de oorzaak  van de “woede”.

Steven Decorte

Beste Bert Laon, op een paar uitspraken moet ik toch reageren. 

Het klopt niet, dat er voor 1967 geen bezetting was, er was al bezetting van bij het prille begin van de Israëlische staat, secuur gepland. Lees het boek van Ilan Pappé “The Ethnic Cleansing of Palestine” (2006) voor details.

Dat de Arabieren Israël nier erken(n/d)en, is in die context te begrijpen. Anderzijds opvallend dat je de “safe boundaries” zo benadrukt, want dat is wel hoe die Palestijnse staat gedefinieerd wordt aan Israëlische kant: Neem bijvoorbeeld David Bar-Illan, destijds naaste medewerker van Netanjahu, gevraagd naar de aard van de Palestijnse staat, antwoordt hij: ”If Palestinian sovereignty is limited enough so that we feel safe, call it fried chicken.”(zie pij.org/details.php?id=513). 

Die “concrete en verregaande voorstellen” die geformuleerd werden en die de “Arabische leiders steeds geweigerd hebben” moet je misschien maar eens nader bestuderen vooraleer je ze als argument gebruikt. Die voorstellen zijn een schande, een vernedering. Verregaand, inderdaad, maar voor wie?

Die PR-stunt van Sharon - hier aangehaald om de goede bedoelingen van Israël te illustreren - illustreert alleen maar het cynisme van de bezetter. De Gazastrook was te duur om te bezetten, we maken er een groot terugtrekdrama van - israëlische soldaten die bezetters moeten wegtrekken van hun huizen, kijk, wat zijn we toch opofferingsgezind - en maken we er liever een openluchtgevangenis van en drijven we tegelijkertijd de bouw van de nederzettingen aan de andere kant van het land op. Dat is wat gebeurt, Bert Laon, met de steun van de VS. Ja, die die er mede voor zorgden dat de “all” van “all territories” werd weggelaten. Die macht hebben ze wel. 

De nederzettingen zijn een voortzetting van een politiek die in ‘48 begonnen is, dat is wel degelijk het probleem: het gepakte land en de Palestijnse vluchtelingen.

Bert Laon

Interessant standpunt, dat er al voor 5 juni 1967 sprake was van bezetting. Dat komt ongeveer neer op het ontkennen van het bestaansrecht van Israël. Daarmee zit u op dezelfde lijn als Hamas. Als Hamas spreekt over de bevrijding van Palestina, dan bedoelen ze het hele gebied tussen de Jordaan en de Zee. Wilt u anders even toelichten welke delen van Israël binnen de bestandslijnen van 1949 u als bezet beschouwt?

Ik ben niet vertrouwd met uw citaat van Bar Ilan. Maar het is evident dat een toekomstige Palestijnse staat beperkingen op de soevereiniteit zal kennen. Zo zal een toekomstige Palestijnse staat gedemilitariseerd zijn. Dat is enkel logisch gezien de geschiedenis van Arabische agressie. Duitsland en Japan kregen na WO2 gelijkaardige voorwaarden opgelegd. Of neem nu recenter en in de regio: Egypte kreeg in het vredesakkoord van Camp David in 1978 de Sinai terug, in ruil voor erkenning, normalisering van de relaties én demilitarisering van de Sinai. Dat is enkel logisch, gezien de vele oorlogen die Egypte startte tegen Israël en aangezien Egypte al deze oorlogen verloor. Zo gaat het namelijk in de echte wereld. De overwinnaar legt zijn voorwaarden op aan de verliezer, des te meer indien die laatste de agressor is.

Dat is iets wat u en ook de redactie van MO* blijkt te ontgaan. In vredesonderhandelingen kan een partij niet winnen, wat het niet kon bereiken op het slagveld. Het is alsof de geallieerden na WO2 zouden zeggen tegen Duitsland: jullie krijgen om het goed te maken toch Sudeten-Duitsland erbij. Of tegen de Japanners: jullie mogen toch Mantsjoerije houden. Zo ging het dus niet. Die landen kregen een bezetting opgelegd, de oorlogsmisdadigers werden veroordeeld in grote processen, de grondwet werd herschreven, en er werd aan collectieve onthersenspoeling gedaan. In het Israëlisch-Arabisch conflict werkte het helaas niet zo, omdat Israël een piepklein landje is, de Arabieren met honderden miljoenen zijn, en de Arabische landen een zeer grote invloed (hoewel tanende) invloed hebben op het Westen, aangezien ze een groot deel van de energie die de wereld nodig heeft controleren, en omdat de regio een theater was in de koude oorlog waar de supermachten een (nucleaire) confrontatie wilden vermijden. Dus Israël moest telkens ingetoomd worden, wanneer het reageerde op Arabische agresie. En zo blijft dit conflict al decennia sluimeren.

Een grote stommiteit waren de Oslo akkoorden zelf. Aartsterrorist Arafat werd door de grote poort binnengehaald en kreeg er zelfs een Nobelprijs voor. ME Forum had daar onlangs een interessant artikel over: http://www.meforum.org/6264/why-the-oslo-process-doomed-peace
Het is een gigantische strategische blunder geweest van Israël, het gevolg van het naïeve idee dat toegevingen doen en goede wil tonen door de Arabieren gereciproceerd zouden worden. Die naïeviteit is er niet meer, opgeblazen door ontelbare terroristische aanvallen. Als Israël een toekomstige Palestijnse staat aanvaardt, zal dat samengaan met keiharde veiligheidsgaranties…

Steven Decorte

Beste Bert Laon, er wordt veel aan framing gedaan, wat een helder zicht en wederzijds begrip in de weg staat. De aanleiding voor het artikel hierboven was de kwestie of het in Oost-Jeruzalem om een terroristische aanslag (vergelijkbaar met Berlijn en Nice) dan wel om een verzetsdaad in bezet gebied gaat. Zo vindt u mijn standpunt „interessant“ omdat ik spreek van „bezetting“ vóór 1967.

Dat dit standpunt ver buiten uw comfort zone ligt, is niet verbazend gezien uw hantering van de gebruikelijke taboes (ontkennen van het bestaansrecht van Israël, op dezelfde lijn als Hamas) en versteende manipulaties of eenzijdige voorstellingen om Israël als slachtoffer voor te stellen (Arabische agressie, Israël als piepklein landje, aartsterrorist Arafat, Oslo-akkoorden als bewijs van goede wil van Israël) om te rechtvaardigen wat het doet.

Zoals u weet, werd het voorstel van de VN door de Palestijnen en de Arabische staten nooit aanvaard – ze verkozen een federale staat. De Hagana was er vóór mei 1948 al mee bezig niet alleen het door de VN toegekende gebied, maar ook nog extra aan de Palestijnen toegewezen gebieden te bezetten (het Plan Dalet). Ze wilden dat gebied het liefst vrij van Palestijnen, dus werden die verjaagd door bijvoorbeeld een paar mensen te liquideren, de rest van het dorp vluchtte dan „spontaan“ (nog zo’n versteende verdraaiing). Hoe wilt u dat noemen als het geen bezetting mag heten? De VN-resolutie werd dus door Israël al gebroken nog voor ze in werking trad. Welke delen als bezet kunnen beschouwd worden, kunt u nalezen in het al genoemde „The Ethnic Cleansing of Palestine“ van de Israëlische historicus Ilan Pappé. Je leest er trouwens ook over de methoden die gebruikt werden om de Palestijnen te verjagen. Geen mooie start voor het piepkleine landje Israël.

Dit kwam vóór die „Arabische agressie“, waarna Israël zich gerechtvaardigd zag nóg meer gebieden te „bezetten“, dus ook nog voor 1967.

U verwijst naar een artikel van het Middle East Forum (Ondertitel: Promoting American Interests) om aan te tonen dat Israël stom is geweest om „toegevingen te doen en goede wil te tonen.“ Het artikel hanteert hetzelfde soort framing als u:

- de PLO is „corrupt and repressive“, is een „terroristic entity“, vergelijkbaar met Nazi-Duitsland;

- de “right of return,” wordt „the standard Palestinian/Arab euphemism for Israel’s destruction through demographic subversion“ genoemd;

- er wordt over aantallen Israëlische slachtoffers gesproken (210), niet over de Palestijnse (ongeveer 87% van de slachtoffers is Palestijns)

- het gewenste “state of all its citizens” wordt „the standard euphemism for Israel’s transformation into an Arab state in which Jews would be reduced to a permanent minority“ (de huidige toestand is net omgekeerd) etc.

en schildert de gebeurtenissen van na de akkoorden op eenzelfde wijze als u hierboven: arabische agressie vs Israëlische zelfverdediging. Maar het artikel maakt een wijde boog om de akkoorden zelf en waarom het een slecht akkoord was (buiten het argument dat het de PLO tot een legitieme gesprekspartner maakte). Misschien toch eens nader bestuderen vooraleer u ze nog eens als argument gebruikt om de Israëlische goede wil aan te tonen?

 

 

Bert Laon

De Arabische leiders weigerden het partitie-plan omdat ze een federale staat wilden?
Nee, ze weigerden het partitie-plan omdat ze het hele territorium van mandaat Palestina voor een Arabische staat wilden, waarin de Joden als minderheid zogezegd getolereerd zouden worden. Hoe het zit met Arabische tolerantie voor religieuze en etnische minderheden, kan je vaststellen in zowat alle buurlanden van Israël. Anderen zoals de groot-moefti Amin al-Husseini deden niet eens de moeite om te doen alsof ze de Joden in een Arabische Palestijnse staat zouden respecteren, maar verklaarden dat ze de Joden wilden afslachten of verdrijven.

 

Steven Decorte

Er waren van Arabische zijde voorstellen voor een one-state solution of binational solution, ja. Wat het zou geworden zijn, is speculatie, al is uw duistere schets zeker realistisch, ook gezien het moorddadig geweld tegen Joden voor ‘48. Wat het geworden is, daarover hoeven we niet te speculeren, is erg vergelijkbaar, maar dan omgekeerd. Het punt blijft dat er in ‘48 geen akkoord was tussen de twee betroffen partijen en dat één partij met geweld genomen heeft wat ze kon – meer dan door de VN was voorzien - waarmee de mythe van de „Arabische agressie“, die altijd aangehaald wordt om Israëlische misdaden te rechtvaardigen, historisch niet vol te houden is. Of laten we toch David Ben-Gurion zelf aan het woord (1938): “Let us not ignore the truth among ourselves … politically we are the aggressors and they defend themselves. The country is theirs, because they inhabit it, whereas we want to come here and settle down, and in their view we want to take away from them their country.”

Leo Cox

 

Eigenaardig toch hoe MO met een selectieve lezing van de resoluties van de “V raad” het bestaansrecht van Israël onderuit wil halen.

En we zien in Syrië en Irak hoe men in het Midden-Oostende met minderheden omgaat, met of zonder resoluties van de “V raad”. Iedere Israeli weet dat. 

iedere Israeli weet ook wat ze aan Europa hebben.

Thijs

Dit artikel vergeet een aantal belangrijke zaken te vermelden:

- Het zionisme is ontstaan in het antisemitische klimaat van laat 19e eeuws Europa, en zionistische joden waren dan ook reeds lang voor 1948 actief in Palestina. Joods-Arabische relaties waren daardoor al lang voor 1948 zwaar aan het verslechteren, wat ook onder andere inhoudt dat veel Arabieren in WOII de kant van Hitler kozen. Reeds in 1948 waren joods-Arabische relaties van dien aard dat een onafhankelijke joodse staat, die net na de holocaust als een noodzakelijkheid werd gepercipieerd, niet anders dan met geweld opgelegd kón worden.

- Ook na 1948 was de zogenaamde Arabische solidariteit volledig gericht op de vernietiging van Israël, niet op het stoppen van Israëlisch onrecht, noch op solidariteit met de Palestijnen, die in Jordanië en later in Libanon massaal opgesloten werden in vluchtelingenkampen waar ze tot op de dag van vandaag in verblijven.

- Op geen enkel moment hebben de Arabische staten het historische onrecht erkend dat joden is aangedaan door de Romeinse, de Islamitische, en de Europese overheersingen. In tegendeel, het feit dat de al-Aqsa moskee gebouwd is op de tempelberg (de ruïnes van de joodse tempel die door de Romeinen in 70 CE vernietigd werd en die voor de joden heilig gebied was en is dat niet betreden mag worden) wordt tot op de dag van vandaag als geheel onproblematisch voorgesteld, en de vervolging van joden in Europa -inclusief de holocaust- wordt vaak simpelweg ontkend.

- Deze dubbele ontkenning, van het historisch onrecht tegenover joden en het bestaansrecht van Israël, heeft de zionisten in een uiterst defensieve positie gedwongen waarbij een doorgedreven militarisme effectief de enige manier werd om te overleven. De onmenselijke behandeling van Palestijnen door Israël is geïnspireerd op een existentiële angst die door de Arabieren, en sinds een dikke dertig jaar door moslims wereldwijd (voornamelijk islamisten, maar ook anderen), nog dagelijks gevoed wordt.

- Het “by any means necessary” van Abou Jahjah is een flagrante steun voor terroristische acties. Dit gaat niet, zoals in het artikel gesteld wordt, over het begrijpen waar laf geweld vandaan komt, maar om het goedpraten ervan. En dat is een wereld van verschil: door te stellen dat eender welke vorm van geweld tegenover de bezetters gerechtvaardigd is, ontmenselijkt men ook deze bezetters, en weigert men te kijken naar wat hen drijft. Het is wel degelijk die mentaliteit die ook achter de aanslag op het joodse museum in Brussel zit, en die zelfs in België joodse scholen het gevoel geeft dat ze betonblokken en Belgische militairen voor hun schoolpoorten moeten plaatsen om aanslagen te vermijden.

Moest iemand nu stellen dat het redden van Palestijnse mensenlevens by any means necessary gerechtvaardigd is, dan zou het recht op zelfverdediging haar gelijk geven. Maar waarom houden Egypte, Jordanië en Syrië hun grenzen met Palestina dan gesloten? Waarom worden Palestijnen door Arabische staten dan niet opgevangen en gelijke rechten gegeven? Welke solidariteit is het die Palestijnen dwingt om het Israëlische geweld lijdzaam te ondergaan? En wat voor een zelfverdediging is het vermoorden van jonge Israëli’s die op hun beurt gedwongen zijn om in het leger te dienen? Juist, net dezelfde ‘zelfverdediging’ die 1000en Gazanen die geen kant op kunnen de dood in jaagt.

Israël moordt op een onvergelijkbaar grotere schaal dan Palestijnen, maar zowel de Bijbel als de Koran getuigen van een fundamenteel inzicht in de menselijke psyche als ze beide stellen dat wie één mens doodt, is alsof zij de hele mensheid gedood heeft. Het feit dat mensen disproportioneel op geweld reageren naar gelang de macht die zij bezitten, maakt dat elke Palestijn die één onschuldige Israëli doodt, meteen ook 100 onschuldige Palestijnen vermoordt. Elke Israëli die een onschuldige Palestijn doodt, veroordeelt daarmee alle Israëli’s tot de constante angst om te sterven in een aanslag. Zwaaien met cijfers maakt alleen maar nog blinder voor die fundamentele realiteit. Mensen die bereid zijn om over te gaan tot moord baseren zich niet op kwantitatieve cijfers en redelijke inzichten, maar op kwalitatieve symbolen en angst.

De massale moordpartijen een halt toeroepen kan dan ook enkel door zich te concentreren op die symbolen en op die angst. De waarde van de symbolen moet door alle betrokken partijen erkend en gerespecteerd worden, en de grondoorzaken van de angst moeten worden weggenomen. Joden, christenen en moslims moeten met elkaar praten, elkaar leren kennen en begrijpen, en zich verenigen tegen de waanzin van de constructen ‘joodse staat’ en ‘palestina’. Wie die fundamentele noodzaak wegzet als naief geknuffel, wie zich blijft opsluiten in een eenzijdige en absolute rechtvaardiging van één partij in het conflict, is in mijn ogen medeverantwoordelijk voor de dood van alle Palestijnen én Israëli’s.

Ik betreur het dan ook absoluut niet dat Abou Jahjah ontslagen is bij De Standaard, hoewel ik ook de bezorgdheid deel over het feit dat daarmee zowat de enige niet-pro-Israëlische stem het zwijgen worden opgelegd. Gevaarlijker nog vind ik echter het feit dat er geen andere zulke stemmen zijn, dat in 2017 de haatdragende retoriek van Abou Jahjah nog steeds de enige Arabische/islamitische stem is die in de Belgische media over Israël/Palestina aan het woord komt. Het wordt hoog tijd dat er mensen met meer inzicht opstaan die de Arabisch-nationalistische leugens doorprikken, en die nog nuchter genoeg zijn om aan echte oplossingen te werken. Het is volgens mij bovendien de verantwoordelijkheid van De Standaard en andere Belgische media om actief naar zulke mensen op zoek te gaan.

Rudi Dierick

Het Israëlisch-Arabische conflict is een taaie, vuile aanhouder. Talrijke Westerse politici beten er al hun tanden op stuk. Maar het veroorzaakt vooral enorm leed voor miljoenen gewone mensen. Het conflict zit wel complex ineen, én iets anders dan wat John Vandaele in MO suggereert.

John Vandaele suggereert enkele ‘diepgaande vragen over hoe we verder moeten met dit Griekse drama aan de Jordaan’. Want ‘de Arabische woede het zwijgen opleggen’, dat is inderdaad niet de goeie weg. Maar hij maakt hier een paar rare sprongen in zijn betoog. Mij lijken het essentiële feitelijke fouten. Dat is jammer want hij schrijft wel over één van de gevaarlijkste problemen in het Midden-Oosten. Dubbel jammer omdat hij ook talrijke rake en pertinente bedenkingen maakt. Maar door die fouten lijkt hij de echte, diepe wortels van dat conflict en van die woede te miskennen én een correcte inschatting van wat daar werkelijk gebeurt, net te bemoeilijken. 

Zo beweert hij dat de grote mogendheden de oprichting van de staat Israël in Palestina toelieten zonder de lokale bevolking daarin te horen. Dat klopt niet, want de Britten hadden dat – als toenmalige bevoegde overheid in het Britse mandaatgebied (dat ook ‘Transjordanië’ omvatte) – net al jarenlang besproken, ondere andere met de lokale Arabische notabelen. De grote mogendheden hadden dat ook in de VN besproken met alle toenmalige leden, inclusief alle islamitische leden (Turkije, Egypte, Iran, Saoedi-Arabië, Syrië en Irak). En verder werd het Joodse deel van de lokale bevolking – inclusief de groepen die er al van ouds woonden – eveneens geraadpleegd. 

….

Een volledige bespreking van enkele eenzijdige en misleidende vind u in ‘Propagandist, advocaat of journalist’, op De Bron, http://de-bron.org/content/propagandist-advocaat-journalist.

LEES OOK

Israel Defense Forces (CC BY-NC 2.0)
‘Na 100 jaar internationale betrokkenheid en 50 jaar Israëlische bezetting dringt een kritischer debat zich op, internationaal maar ook in België’, stelt Brigitte Herremans van Broederl
diamond geezer (CC BY-NC-ND 2.0)
Door een gebrek aan transparantie kon het misbruik van EU-fondsen door Europese Parlementsleden geruime tijd onder de radar blijven.
Jez S (cc)
Eerder zagen we hoe de invloed van de Russische ultranationalist Alexander Dugin en de Turkse imam Fethullah Gülen zich uitstrekt tot de VS en Europa.
Das Bundesarchiv (CC BY-SA 3.0 DE)
De nieuwe vreemdelingenwet van Theo Francken zorg voor commotie.

Meest recent van John Vandaele

‘Vechten voor ons sociaal model. Desnoods in een Europa met twee snelheden’
Dit weekend beraadt de sp-a zich over haar internationaal beleid.
Politiek in tijden van populisme
Het zijn bewogen tijden. De bestuursvorm die voor de hele wereld onbetwist in het verschiet leek te liggen, de democratie, blijkt aan erosie onderhevig.
Vlaams parlement (CC BY-NC 2.0)
Hoezo superieure samenleving?
De “superieure samenleving” van Gwendolyn Rutten, de voorzitster van de Open VLD, blijft me bezig houden. Als je er even over nadenkt, is het geen verstandige uitspraak.
CC Misha Dontsov (CC BY 2.0)
Politici, kom van die berg van polarisering, ook al brengt hij stemmen op !
De vulgariteiten van enkele Antwerpse politieagenten zijn maar het topje van een ijsberg van polarisering, wederzijdse haat en vooroordelen.
Nooit meer tonen X

Ontdek

MO*nieuwsbrieven

Schrijf je in op onze gratis nieuwsbrieven en blijf op de hoogte van het belangrijkste mondiaal nieuws.

Facebook/Twitter

Blijf op de hoogte van het belangrijkste mondiaal nieuws.

MO*magazine

Abonneer je op ons unieke kwartaalmagazine voor slechts € 28.

Een abonnement nemen

MO*papers

Abonneer je op de gratis digitale achtergronddossiers (pdf) over actuele mondiale thema’s.