Hysterische hetze tegen Abou Jahjah is misplaatst

België debatteert over een tweet. “By any means necessary”. Zij die Abou Jahjah nu ongenuanceerd aan de schandpaal nagelen, vinden zich misschien beter terug in de “post-truth” wereld van Trump. Want in die wereld heeft het internationaal recht geen enkele waarde meer. De hetze tegen Dyab Abou Jahjah wijst in de richting van de normalisatie van de illegale Israëlische annexatie van Oost-Jeruzalem.

  • © Brecht Goris Dyab Abou Jahjah © Brecht Goris

Pieter Stockmans

MO*redactie
Europese Unie en Oost-Europa
10 januari 2017

Dyab Abou Jahjah verwees met zijn tweet naar resolutie A/RES/37/43 van de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties op 3 december 1982. Die resolutie herbevestigt ‘de legitimiteit van de strijd van volkeren voor onafhankelijkheid, territoriale integriteit, nationale eenheid en bevrijding van koloniale en buitenlandse overheersing en bezetting…’

En dan: ‘…by all available means, including armed struggle.’ Met alle beschikbare middelen, met inbegrip van gewapende strijd.

Het addertje onder Abou Jahjah’s tweet schuilt hier: hij gebruikte niet het woord “beschikbaar” van de VN-resolutie, maar het woord “noodzakelijk”. In een andere tweet noemt Abou Jahjah de bewoordingen van de VN ‘radicaler’. Omdat ook terreur tegen burgers een “beschikbaar middel” is en hijzelf dat niet “noodzakelijk” vindt?

De Algemene Vergadering kan onmogelijk bedoeld hebben dat terreur tegen burgers “beschikbaar” is. Alle VN-resoluties moeten immers samen gelezen worden met de Vierde Conventie van Genève, het zogenaamde oorlogsrecht. Die conventie definieert “alle beschikbare middelen” en reguleert de gewapende strijd.

Abou Jahjah’s woord “noodzakelijk” laat in het midden, waarschijnlijk onbedoeld, of aanslagen tegen burgers misschien op een dag “noodzakelijk” zouden kunnen worden. Maar zelfs als iemand dat vanuit zijn eigen moraal “noodzakelijk” zou vinden, het is altijd verboden.

Soldaten van een bezettingsmacht daarentegen, mogen volgens het recht wél aangevallen worden. Daders moeten zich uiteraard zelf houden aan de regels van het oorlogsrecht, namelijk: voldoende onderscheid maken tussen militairen en burgers.

Daarover kan de discussie gaan: de dader koos overduidelijk een militair doelwit - een groep gewapende militairen in uniform - maar de aanval zou voorbijgangers hebben verwond.

Het oorlogsrecht regelt het gedrag van strijdende partijen in gewapende conflicten. De bedoeling in 1949 was om oorlog, iets dat er altijd zal zijn, “beschaafder” te maken.

Staatssecretaris Theo Francken en anderen die Abou Jahjah ongenuanceerd aan de schandpaal nagelen, zullen zich misschien beter terug vinden in de “post-truth” wereld van Trump. Want in die wereld hebben het internationaal recht en de Verenigde Naties geen enkele waarde meer, en kan annexatie met geweld onmiddellijk erkend worden. Het zou een wereld van eeuwig geweld zijn. De toekomstige Amerikaanse ambassadeur in Israël, aangeduid door Trump, wil zelfs verder gaan dan extremistische Israëlische politici. Hij wil heel Palestina annexeren.

De wereld waarin de feiten, het recht en de afspraken van de multilaterale wereldorde van de VN geen waarde meer hebben, zet zich ook in België door. De hysterische hetze over een tweet van Abou Jahjah is daarvan een uiting, ook al is die tweet zélf onnodig ongenuanceerd.

Een aanwijzing is het feit dat politici en media deze aanval in eerste instantie hebben besproken als een klassieke terreuraanslag, en dus in het kader van het normale strafrecht. Dat wijst erop dat Israël erin slaagt om de annexatie van Oost-Jeruzalem te normaliseren en zich in de ogen van de wereld als legitieme overheid in dat gebied op te dringen.

Maar wat Israël daarover ook beweert, zolang een vredesakkoord tussen Israël en de Palestijnen het statuut van Oost-Jeruzalem niet verandert - illegaal geannexeerd en bezet - mag het Israëlisch strafrecht daar niet van toepassing zijn op daden die kaderen binnen het gewapende conflict. Zeggen dat op zulke daden het nationaal Israëlisch strafrecht van toepassing is, normaliseert de illegale annexatie van Oost-Jeruzalem.

Die annexatie werd door geen enkel land ter wereld erkend. Komt het nog in ons op dat een truckaanval op kerstmarktgangers in Duitsland volgens het internationaal recht niet vergeleken mag worden met een truckaanval op soldaten van een bezettingsmacht in illegaal geannexeerd gebied?

Het oorlogsrecht regelt het gedrag van strijdende partijen in gewapende conflicten. De bedoeling in 1949 was om oorlog, iets dat er altijd zal zijn, “beschaafder” te maken. Dat was een pragmatische en realistische ingesteldheid.

Het recht regelt wie aangevallen mag worden: enkel militaire doelwitten die de wapens niet hebben neergelegd of die niet buiten strijd zijn ‘door ziekte, verwondingen, gevangenschap of eender welke andere oorzaak’. Dat de soldaten op het moment van de truckaanval niet betrokken waren in een gevecht, kan erop wijzen dat de aanval een schending is van het oorlogsrecht. 

Burgers kunnen sowieso niet aangevallen worden. Palestijnen die eerder al met auto’s inreden op Israëlische burgers of Israëlische burgers met messen aanvielen, begingen schendingen.

Het recht regelt ook wie mag aanvallen: leden van een duidelijk georganiseerde militaire groep. De dader van de truckaanval in Oost-Jeruzalem was geen duidelijk lid van een militaire groep, en dus een burger.

Maar het oorlogsrecht verbiedt burgers ook niet uitdrukkelijk om aanvalsdaden te plegen tegen soldaten van de bezettingsmacht.

Je kan vervolgens deze vraag stellen: heeft geen enkele Palestijn nog het recht om aanvalsdaden tegen bezettende soldaten te plegen als er simpelweg geen duidelijk georganiseerde militaire groepen meer zijn?

De eigen Palestijnse Autoriteit (PA) is geen bevrijdingsorganisatie meer, maar collaboreert met de Israëlische bezettingsmacht en is bovendien niet eens aanwezig in Oost-Jeruzalem. En milities als Hamas worden totaal onderdrukt in Oost-Jeruzalem.

Dat Israël in staat van oorlog is, mede door eigen toedoen van bezetting en kolonisatie, en dan klaagt dat hun soldaten aangevallen worden en dat ook nog eens vergelijkt met een aanslag op burgers in Duitsland, is misplaatst.

Ofwel moeten we met z’n allen akkoord gaan dat elk land vanaf nu zomaar een gebied kan innemen, bezetten en koloniseren. En dat het geweld dat daaruit voortkomt geen gewapend conflict is, maar een misdaad tegen een legitieme overheid.

Staatssecretaris Theo Francken – het is niet duidelijk wat een staatssecretaris voor asiel en migratie te maken heeft met het conflict in Israël en Palestina – mag in Genève gaan pleiten voor een aanpassing van het oorlogsrecht.

Dat is een moeilijke opdracht, want een paar weken geleden hebben zelfs de Verenigde Staten én de Verenigde Naties – niet meteen de minst gezaghebbende actoren – nogmaals bevestigd dat Israël een bezettingsmacht is die het internationaal recht schendt, al 50 jaar aan een stuk.

Een halve eeuw.

Over Oost-Jeruzalem moet je altijd spreken in het kader van het oorlogsrecht. En dan kan je inderdaad terecht zeggen dat het oorlogsrecht aan individuen niet onvoorwaardelijk het recht op gewapend verzet toekent. Maar het correcte juridisch kader is wel degelijk belangrijk, want het bepaalt alles, perceptie en realiteit.

Vraag: kan Israël het beste van twee werelden hebben? Palestina helemaal opslorpen en koloniseren, én niet aangevallen worden? Dat Israël in staat van oorlog is mede door eigen toedoen van bezetting en kolonisatie, en dan klaagt dat hun soldaten aangevallen worden en dat ook nog eens vergelijkt met een aanslag op burgers in Duitsland, is totaal misplaatst.

Dit gaat over wat onder internationaal recht toelaatbaar is als legitiem gedrag in een gewapend conflict. Dit gaat niet over de zin en het nut van Palestijns geweld. Palestijns gewapend verzet is vandaag totaal contraproductief en doet Palestijnen meer kwaad dan goed.

Laat een reactie achter

Javascript is vereist om dit formulier te gebruiken.

Polus Chris

suggestie: documentaire op netflix over chomsky noam en zijn 10 inzichten over macht in onze westerse wereld…

chris

André Bogaert

Het kan best zijn dat Palestijns gewapend verzet totaal contraproductief is. Maar welke andere mogelijkheid rest hen vandaag nog om te vermijden dat ze weldra helemaal het land uit worden gezet of als tweede/derderangsburgers worden opgesloten in reservaatjes?

Floris Van Cauw...

De 1-staat-oplossing.

Bert Laon

De Palestijnse leiders hadden één van de vele verregaande en concrete vredesvoorstellen kunnen aanvaarden. De tweestatenoplossing had al lang een feit kunnen zijn.

Luke

Ik had het artikel graag willen lezen maar ik knapte al af op een deel van de titel:  ”de “post-truth” wereld van Trump”. Ik ga er immers van uit dat bij een persartikel, de vlag de lading dekt.  Indien men als schrijver zo’n niet-objectief gegeven als uitgangspunt hanteert, kan het artikel zelf niet veel soeps zijn.

afbeelding van Jan Buelinckx

Jan Buelinckx

Luke, het is een opiniestuk en geen nieuwsbericht.

Hans becu

 

Jan

ik las de motivering van de Knack-redactie om lezersreacties af te schaffen. Enerzijds was er de bagger, en daar is idd. een probleem, maar er was ook het argument dat vele lezersreacties totaal niet onderbouwd zijn met feiten en logische argumenten. Ik kan het aantal opiniestukken die indiverse media gepubliceerd worden en evenmin onderbouwd zijn allang niet meer tellen. Het gebeurt constant, op grote schaal en in alle media. Pieter Stockman wordt voorgesteld als Mo redactie, en specialist Oost ‘Europa…lees de heading.

Pieter Stockmans publiceert ook geregeld in andere media. Iedereen slaat alarm over Trump, rechts populisme, de democratie in gevaar. Maar voor mij is het grootste gevaar net dit soort activistische journalistiek waar opinie en informatie volledig door elkaar lopen. En de persjongens maken zich dan zorgen over “post truth”. Dit is echt te gek voor woorden, en U maakt er zich dan vlotjes vanaf met “het is geen nieuwsbericht maar en opiniestuk.” Sorry hoor. Maar ere wie ere toekomt : de lezer krijgt hier tenminste nog de kans om De Stockmansen van deze wereld te counteren. In zowat elk ander medium in ‘Vlaanderen kunnen ze ongestoord hun gang gaan. Bedenkelijk, en minstens even gevaarlijk als The Donald.

Hans becu

 

De Palestijnen -en de allochtonen in Vlaanderen- kunnen zich geen slechtere pleitbezorger dromen. De aanslag in Jeruzalem was een moord, punt. En wie vertegenwoordigt JJ nu eigenlijk behalve zichzelf ? Hij is een sofist van eerste orde, een provocateur, een racist en een anti-semiet, net zoals Malcolm X overigens. Dat hij in de Standaard 3 jaar een column krijgt, getuigt alleen maar van volstrekte zinsverbijstering van de linkse DS redactie. Die kregen de wind zondanig van voor, o.m. door talloze opzeggingen van abonnementen, dat de laatste tweet van JJ er teveel aan was. 

marianne eelen

Klopt het dat er aan Palestijnse kant meer doden vallen dan aan Israëlische kant en dat Israël illegaal bommen dropt op hele Palestijnse dorpen? Zijn dat dan geen moorden? 

Ik merk op dat de gemiddelde westerling vanuit zijn buikgevoel onmiddellijk partij kiest voor Israël: dit is een westerse staat waar wij ons mee kunnen identificeren . En aangezien zij vechten tegen moslims(Palestijnen), kiezen wij dubbel hun kant. Dat heeft niets met rede en kennis van zaken te maken.

Hans becu

Mevrouw,

De Palestijse  kwestie is zeer complex, en niet zwart-wit. De manier waarop AJ  hierover zwart-wit polariseert (slachtoffer-schuldige) dient tot niets, en maakt het enkel erger. Over buikgevoel gesproken dus.

Pagina's

LEES OOK

Heinrich-Böll-Stiftung (CC BY-SA 2.0)
Nir Baram, zoon en kleinzoon van twee Israëlische Labour-ministers, wordt de grootste Israëlische schrijver van zijn generatie genoemd.
Israel Defense Forces (CC BY-NC 2.0)
‘Na 100 jaar internationale betrokkenheid en 50 jaar Israëlische bezetting dringt een kritischer debat zich op, internationaal maar ook in België’, stelt Brigitte Herremans van Broederl
EU2016 SK (CC0)
De Werkgroep Vluchtelingen van de Gemeentelijke Raad Ontwikkelingssamenwerking Herent (GROSHerent) vraagt in deze open brief meer respect van staatssecretaris voor Asiel en Migratie Theo Francken.
Jez S (cc)
Eerder zagen we hoe de invloed van de Russische ultranationalist Alexander Dugin en de Turkse imam Fethullah Gülen zich uitstrekt tot de VS en Europa.

Meest recent van Pieter Stockmans

© Jürgen Augusteyns
Politieke broedermoord in Oekraïne: president Porosjenko dumpt Saakasjvili
De Oekraïense president Petro Porosjenko heeft een decreet ondertekend om het Oekraïense staatsburgerschap van de voormalige Georgische president Mikheil Saakasjvili in te trekken.
© Pieter Stockmans
12,8 miljard euro voor Oekraïne moet uitbreidingsmoeheid in de EU omzeilen
Geen enkel ander derde land heeft ooit zoveel EU-steun ontvangen als Oekraïne: 12,8 miljard euro.
Adam Smith (CC BY-SA 2.0)
De wederopstanding van de Rode Mens
Een requiem voor een beschaving in puin, gezongen met veel emotie.
© Pieter Stockmans
Oekraïense factcheckers Stop Fake: ‘Nepnieuws is oorlogswapen’
Sinds nepnieuws ook het Westen beroert, zijn de Oekraïense factcheckers van Stop Fake graag geziene gasten op journalistieke conferenties en in de wandelgangen van de macht in West-Europa
Nooit meer tonen X

Ontdek

MO*nieuwsbrieven

Schrijf je in op onze gratis nieuwsbrieven en blijf op de hoogte van het belangrijkste mondiaal nieuws.

Facebook/Twitter

Blijf op de hoogte van het belangrijkste mondiaal nieuws.

MO*magazine

Abonneer je op ons unieke kwartaalmagazine voor slechts € 28.

Een abonnement nemen

MO*papers

Abonneer je op de gratis digitale achtergronddossiers (pdf) over actuele mondiale thema’s.