'Voer strijd tegen Israëlische Apartheid!'

16 november 2007 (MO) - Op een debat in de Gentse Vooruit riepen de Joodse Israëli Ilan Pappé en de Palestijn Mustapha Barghouthi de EU op om veel meer afstand te nemen van het VS-beleid ten aanzien van Israël. Pappé ging nog verder: het zijn de Europese bevolkingen die hun regeringen zo ver moeten brengen. Pappé wil dat er zoals destijds rond Zuid-Afrika campagne wordt gevoerd tegen de Israëlische Apartheid.

‘Al van bij de oprichting van Israël was het streefdoel een zuivere staat zonder niet-Joden. Die fundamenteel verkeerde ideologie is het eigenlijke probleem in het Midden-Oosten.

Het idee om twee afzonderlijke staten op te richten, is het resultaat van zogenaamde vredesprocessen maar maakt de situatie alleen maar erger. Zij geven Israël de kans haar strategie verder te zetten. Als Israëli die in het systeem opgroeide, weet ik waarover ik praat. Het basisdiscours blijft dat alles beter wordt als de Palestijnen weg zijn. Daarom ben ik resoluut voorstander van één staat voor Joden en Palestijnen.’

Dat zei de Israëlische jood Ilan Pappé, professor politicologie, woensdagavond 14 november in een tjokvolle Vooruit. 700 mensen kwamen af op het debat "Israël-Palestina: conflict zonder einde? " dat een aantal ngo’s samen met de Gentse Vooruit organiseerden. De organisatoren hadden dan ook een mooi panel bijeengebracht.

Pappé doceerde lange tijd aan de universiteit van Haïfa. Toen hij opriep tot een internationale boycot van de Israëlische universiteiten, werd hem de wacht aangezegd. Sindsdien werkt hij aan de Engelse universiteit van Exeter. Naast Pappé was er Mustafa Barghouthi, onafhankelijk lid van de Palestijnse regering en een veelgevraagd man op internationale meetings. Karel De Gucht zou als Belgische minister van Buitenlandse Zaken met deze mensen in debat treden. Spijtig genoeg was hij verhinderd door de communautaire gesprekken. Zijn kabinetsmedewerker Tim Van Broeckhoven koos voor een bescheiden diplomatische aanpak. De organisatoren hadden er duidelijk voor gekozen om geen verdediger van het Israëlische beleid in het panel op te nemen.

Volgens Barghouthi hebben de Palestijnen ook steeds gepleit voor één staat, waar elke inwoner een gelijke stem heeft. Maar Israel wil dat niet aanvaarden. Daarom stapten de Palestijnen mee in het model met twee staten. Zij hebben echter nooit de mogelijkheid gekregen om effectief als een democratische regering te functioneren. Voorbeeld daarvan is wat er gebeurd is toen Hamas de verkiezingen won.

Barghouthi verduidelijkte dat het agressieve imago van Hamas mee het gevolg is van de omstandigheden. ‘Wegens de achtereenvolgende mislukkingen van het vredesproces, kozen veel Palestijnen bij de verkiezingen voor Hamas. Hamas toonde zich bereid mee in een democratisch verkozen regering te stappen. Het werd een regering die gesteund was door 96 procent van de bevolking, met een goed regeerakkoord. Zij werd internationaal echter niet erkend omdat Hamas weigert het bestaansrecht van Israel te erkennen. Bovendien ging Israël onverstoord verder met de bezettingspolitiek. Zij stonden dus voor een onmogelijke opdracht. Die onhoudbare situatie zorgde voor een escalatie bij Hamas.’ De enige uitweg die Barghouthi ziet, is een internationale erkenning dat de Palestijnen het recht hebben op democratie, zoals de inwoners van elk ander land.

Karel De Gucht kreeg erkenning voor het mooie precedent dat hij schiep, door als eerste Westerse minister van buitenlandse zaken te praten met vertegenwoordigers van de nieuwe Palestijnse regering onder leiding van Hamas, zij het dat hij voor waakte alleen met ministers te praten die geen lid zijn van Hamas.

Ook Pappé verwees naar de "dubbele standaard". Hij somde de overtredingen op die Israël maakt tegen de VN-resoluties en tegen de mensenrechten. De aanvaarding van deze misdaden contrasteert enorm met de reactie op het verzet van Hamas.

Beide sprekers vonden dat Europa zou moeten stoppen de Verenigde Staten achterna te lopen en zelf Israël onder druk zou moeten zetten tot een ander beleid. In de Verenigde Staten is de Israëllobby te machtig. Daarom zou Europa niet langer mogen toekijken, maar eindelijk zelf een actieve politiek voeren. Zelfs als de landen morele bezwaren hebben tegen een boycot van Israël, kunnen ze minstens stoppen met wapenleveringen.

De kabinetsmedewerker van Karel De Gucht hield zich erg op de vlakte in deze kwestie: hij wees erop dat België als klein land ervoor kiest om ontwikkelingshulp te geven aan de Palestijnen maar dat het politieke werk het best via de EU verloopt. Hoe zeer de EU afstand moet nemen van de VS, daarover deed Van Broeckhoven geen opvallende uitspraken.

Ilan Pappé pleit voor een radicalere strategie. Er is nood aan een "andere taal" om de Apartheidsideologie in Israël te verdrijven. De Europese burgers moeten daarin het voortouw nemen. Zij kunnen hun regeringen overtuigen, zoals dat gebeurde in de strijd tegen de Apartheid in Zuid Afrika. ‘Europa moet inzien dat een koloniale politiek, zoals Israël die nog steeds voert, in de 21^e eeuw niet meer aanvaard mag worden. Elk waardig mens die in mensenrechten gelooft, kan dit kolonialisme niet steunen.’

Auteur: Ria Cabus.

Reactie(s)

Reactie van jan Jansen op 19/11/2007

Even nadenken: Apartheidregime ?
Dus Israel geeft twee groepen (arabieren en Joden) verschillende rechten.
Op zich zijn er twee plaatsen waar dat klopt: Arabieren hoeven niet in dienst te gaan en alleen vanuit de Joodse religie heb je een voorkeursbehandeling bij immigratie.

Maar hoeveel arabische landen kom ik als Nederlander of als Belg niet in als ik de Joodse religie aanhang zelfs niet als toerrist.

In hoeveel arabische landen zijn de Joden grotendeels verdreven of vermoord.
Zo heeft mijn schoonvader toen hij uit Egypte vluchte al zijn bezittingen daar moeten achterlaten.

Reactie van geert tersago op 20/11/2007

Enkele aanvullingen bij de stelling van Jan Janssens dat Israël slechts een apartheidsstaat is in zoverre Arabieren geen legerdienst mogen vervullen en enkel joden automatisch immigratierecht verkrijgen.
Je kan zeker niet stellen dat Israël een apartheidsstaat is zoals Zuid-Afrika dat wel was met duidelijke rassenwetten en maatschappelijke segregatie. Volgens de wet (een grondwet is er nog niet) is iedereen gelijk in Israël. In de praktijk loopt het helaas helemaal anders, hieronder enkele voorbeelden:
-Een Arabier kan geen land kopen van een jood, andersom kan dat wel.
-Een jood die schade lijdt bij "etnische conflicten" wordt automatisch door de staat vergoed, een Arabier niet.
-Voor elke sheqel die in een Arabisch dorp wordt geïnvesteerd aan openbare werken gaan er 2 naar een joods dorp of stad en 4 naar een nederzetting in de bezette gebieden.
-Een Israëlische Arabier die trouwt met een Palestijn kan geen verblijfsvergunning krijgen voor zijn echtgeno(o)t(e) en moet noodgedwongen verhuizen naar de bezette gebieden terwijl een buitenlandse echtgeno(o)t(e) van een Israëlische jood (zoals ikzelf) in sommige gevallen binnen de maand de Israëlische nationaliteit kan verwerven.

Zo zijn er nog heel wat voorbeelden te geven. Wie een tijdje in Israël heeft verbleven kan getuigen dat er systematisch met twee maten en gewichten wordt gewogen.

De stelling dat een jood geen Arabisch land binnen mag, houdt ook geen steek.
Het is wel zo dat joden met de Israëlische nationaliteit een heleboel Arabische landen niet binnen mogen maar joden met een andere nationaleit wel. Deze weigering, die ikzelf verwerpelijk vind, heeft alles te maken met het Palestijns conflict en niet zozeer met het jood-zijn.

Ik wil er ook aan toevoegen dat het ene kwaad het andere niet goedspreekt. Als iedereen zo zou denken geraken we nergens in deze wereld.
De tijd van oog om oog, tand om tand is voorbij.

Reactie van Mario Bergen op 23/11/2007

Voor een historicus als Illan Pappé kan je niet anders dan veel respect hebben, hoe hij aantoont dat het racisme en de plannen om over te gaan tot een etnische zuivering van het historische Palestina al op tafel lagen voor de staat Israël werd opgericht.

Jammergenoeg slaat de Palestijn de bal erg mis als hij pleit voor een eenstatenoplossing.

Het is een fout uitgaanspunt om de vredesgesprekken te laten voor wat ze zijn omdat het resultaat tot heden nihil is en dan te opperen voor één staat voor zowel Israëli’s als Palestijnen. Als het proces van vrede niet vordert moet dat ons ertoe aanzetten nog harder en sneller te eisen dat het Palestijnse volk zelfbeschikkingsrecht krijgt.

Als het basisdiscours van de zionisten en de huidige Israëlische politieke generatie deze is “dat het beter zal zijn als alle Palestijnen weg zijn” geeft dan totaal geen hoop dat beide volkeren samen kunnen leven in één staat. Het experiment bestaat trouwens als zestig jaar in de huidige staat Israël waar 20 % van de Israëlische onderdanen Palestijnen zijn. Dit experiment van samenleven in één staat – waar Pappe zo hevig achter staat – faalt zelfs in die mate dat de Palestijnen er tweederangsburgers zijn. En nu zou Pappe dit experiment uitbreiden tot een Groot-Israël waarbij het alle Palestijnse gebieden opslikt en er voor de oorspronkelijke bewoners – de Palestijnen – totaal geen garantie is op een beter toekomst. Ook Israël noemt zich heden een democratie en beweert dat de Palestijnen er dezelfde rechten hebben als Israëli’s. Niets is minder waar.

In plaats van een grondwet, heeft Israël 11 Basiswetten. Geen enkele garandeert de vrijheid van mening, godsdienst of – het meest belangrijke - gelijkheid. De waarde van de staat wordt benadrukt als “Joods en democratisch”. Als resultaat kan discriminatie georganiseerd door de staat niet makkelijk worden aangetoond in de rechtbank. Elke religieuze gemeenschap moet zelf zaken van zijn leden regelen zoals geboorte, dood en huwelijk. Betreffende deze zaken kan men zich niet wenden tot een burgerlijke instantie of rechtbank in Israël. Burgerlijke huwelijken zijn niet mogelijk. De Hebreeuwse kalender en joodse religieuze feestdagen zijn de enig erkende. Restaurants, fabrieken en publieke instanties zijn verplicht de joodse hygiëne-maatregelen te volgen. Enkel joodse heilige plaatsen zijn erkent en beschermt door de wet.

De Israëlische wetgeving is gebaseerd op de permanente discriminatie van zijn niet-joodse inwoners, op het vlak van grondbezit, het recht op terugkeer, tewerkstelling, onderwijs, gezondheidszorg, maatschappelijke voorzieningen, enz. De Palestijnse Israëli’s worden gediscrimineerd en in een minderheidspositie gedrongen precies om het joodse karakter van de staat Israël te bewaren.

De staat Israël met twee volkeren die daar samenleven laten uitbreiden tot één staat in het historische Palestina. Het getuigd van bijzonder weinig respect tegenover de Palestijnen om hen in een dwangbuis te steken met Israëli’s die hun vrouwen hebben verkracht, hun echtgenoten en zonen martelen in Israëlische gevangenissen, hun kinderen doden bij militaire invallen en essentiële basisvoorzieningen zoals voedsel, water, electriciteit, gezondheidszorg, onderwijs weigeren, hun huizen en akkerbouw vernielen en deze gemeenschappelijke strafmaatregelen als normaal en democratisch beschouwen.

Er is geen enkele garantie dat Groot-Israël als één staat van Palestijnen en Israëli’s geen uitgaansverboden meer afkondigt, strafmaatregelen uitvoert of de discriminatie, onderdrukking en apartheid zouden verdwijnen. Meer nog. Dergelijk eenstatenvoorstel is ondemocratisch omdat slechts een marginale minderheid van de Palestijnen en Israëli’s zich hier achter scharen. Dergelijke invulling van staatsbestuur moet een meerderheid krijgen van het Palestijnse en Israëlische volk door een volksraadpleging en stemming in het parlement. Het zou een bijzonder gevaarlijk precedent zijn omdat een eenstatenoplossing indruist tegen VN-resoluties 181, 242, 3236, 446, 452, ES-7/2 en 1397 die uitdrukkelijk spreken van een tweestatenoplossing en het beëindigen van de Israëlische bezetting.

Als de internationale gemeenschap Israël nu al een democratie noemt, moeten we kijken hoe dit land zijn Arabisch Palestijnse onderdanen behandeld en moeten we ons de vraag stellen of we dit scenario willen uitbreiden naar een Groot-Israël ofdat we de Palestijnen een eigen staat geven, waarin erg verschillende noden en behoeften van de Palestijnen tot zijn recht komen en blijven werken aan de positie van de Arabische minderheid in Israël. In het geval van een eigen Palestijnse leefbare staat kan een eigen dynamiek met een eigen economie, welvaart en versterking van de welvaart voor miljoenen Palestijnen tot stand komen, die heden onder bezetting of in een eenstatenoplossing onmogelijk is.

Dat racisme de boventoon haalt in het huidige Israël en dit niet aanvaardbaar is als basisbeginsel voor een grote staat van Palestijnen en Israëli’s tonen volgende discriminerende maatregelen van Israël (niet volledig, slechts enkele voorbeelden):

De Wet op de nationaliteit en de Toegang tot Israël negeert het recht op hereniging met de partner voor Israëlische onderdanen die verbonden zijn met een Palestijn.

Volgens de joodse traditie mogen joden in Palestina geen grond verkopen of verhuren aan niet-joden. Dit verbod staat in de statuten van het Joods Nationaal Fonds en de Israëlische Landautoriteit. Deze laatste controleert 90 % van de gronden in Israël.

De “afwezigheidswet” werd in 1950 aangenomen en dit met terugwerkende kracht. Het gaat om “aanwezige afwezigen” die in Israël verbleven tussen 29 november 1947 en 19 mei 1948, maar niet aanwezig waren in hun dorpen toen de autoriteiten hun onroerende goederen kwamen registreren. Al hun bezittingen (land, huizen, bankrekeningen, …) werden geconfisqueerd en zijn nog steeds eigendom van de Israëlische staat.

Door land rond Palestijnse dorpen als “groene zone” in te kleuren, kunnen deze dorpen niet uitbreiden, ondanks een explosieve bevolkingstoename.

Rioleringssysteem en afvalophaling werden niet uitgebreid of verbeterd rekening houdend met de hogere bevolkingsdichtheid.

Gebrek aan stedelijke planning en het gebrek aan enige regelgeving op het gebied van woningbouw: Palestijnse dorpen hebben vaak geen straatnamen of huisnummers. Straten houden plots op of zitten vol gaten.

Arabische politici worden aanzien als staatsvijandig, tenzij zij zich bij een zionistische partij aansluiten. Arabische politieke partijen worden altijd uit coalitieregeringen geweerd.

Israël heeft gedurende haar bestaan nog nooit geïnvesteerd in Arabische bouwprojecten.

Arabische families moeten illegaal bouwen, omdat de staat in de meeste gevallen een bouwvergunning weigert. Tienduizenden huizen zijn door Israël als illegaal aangeduid en worden met de sloop bedreigt. Deze mensen moeten aanzienlijke boetes betalen in de hoop dat hun huis niet wordt afgebroken.

Arabieren moeten vernederende veiligheidsprocedures ondergaan aan checkpoints en op de luchthaven. Arabische burgers worden per definitie beschouwd als een gevaar voor de veiligheid en worden overeenkomstig behandeld. Ze worden onderworpen aan een langdurig verhoor over hun activiteiten, hun kennissen en de redenen waarom ze op reis gaan.

Dit is racisme en apartheid en niemand wil in zo’n staat leven, ook geen Palestijnen. Geef hen dan ook een eigen staat en werk aan een verbetering van de situatie voor de in Israël levende Palestijnen. Zoals in elk land met minderheden moeten deze minderheden dezelfde rechten hebben. Het is niet omdat ze die op dit ogenblik niet hebben, dat men moet overgaan tot het stopzetten van vredesonderhandelingen en opperen voor een eenstatenoplossing zoals Pappe dit doet. De Palestijnse strijd voor een eigen staat en tegen de Israëlische apartheid moet verder gaan!

Mario Bergen

Reactie van Willy Cornelis op 30/12/2007

Jij weet toch dat in Palestina én in de hele Arabische wereld reeds op school de haat jegens Joden wordt aangeleerd. Zoals Irschi Ali uit ondervinding schrijft in haar boek. Zij zijn oorzaak van het meeste kwaad in de wereld. Zelfs aardbevingen worden aan hen toegeshreven, zoals een Egyptische gids zonder verpinken vertelde... Kun jij u voorstellen dat mensen die vanaf de wieg de haat ingepraat zijn tegen elkaar , dat die in dezelfde staat gezellig gaan samenleven? Jij weet ook dat Hamas de Joden weg wil uit de nieuwe Palestijnse staat en de Sharia of moslimwet wil invoeren. Weet ook dat de palestijnen voor 90% moslim zijn ( Vroeger was dit 80%, maar daalt zienderogen) Zoals Libanon, vroeger een Christelijk bastion in Arabisch gebied was. Wat niet kan getolereerd. In de Koran staat immers dat een niet-moslim staat in een moslim-staat niet is toegelaten. Gezien er zo een 4 miloen Joden en een half miljoen Palestijnen wonen in Israël en een 4miljoen Palestijnen in de bezette gebieden, zouden ze zelfs in de minderheid zijn. Dat kan dus gewoon niet. En een aparte staat voor elk in moslim-gebied blijkt ook al niet te kunnen? En Jeruzalem is een heilige plaats voor beide waar op sommige plaatsen de ene voor de andere niet welkom zijn. De Joden hebben geblunderd om op deze locatie een onafhankelijke staat te willen, ondanks dat indertijd de Britse regering die het mandaat had in 1945 andere, veilige en logischer voorstellen deed. Die geweigerd werden alleen om godsdienstredenen wat betreft de geschiedenis en voorspeliingen de Zij hebben geblunderd met hun discriminerende wetten die deze staat wilde opzuiveren voor alleen Joden. Nu blijven ze discrimineren met wetten die geen gelijke rechten geven op grond en wonen. Maar wie zijn wij om te oordelen? Tien eeuwen lang hebben de Joden in zo goed als gans Europa geen gelijke rechten gekregen van onszelf. Met om de zoveel jaar massa moorden in zo goed als alle Europesche landen.
Ik heb geen oplossing voor het probleem. Evenmin als beide sprekers . Op langere termijn voorspel ik de verdwijning van Israel. Zeker nu Amerika, de enige maar zerer zware steun, er ook stilaan de brui begint aan te geven. En dan citeer ik een bekende uitspaak van ik weet niet meer wie: "Als Israël vedwijnt zullen de Arabische landen een andere staat moeten uitvinden om als kapstok te dienen om hun problemen aan op te hangen.
Willy Cornelis

Geef een reactie op dit bericht.