Cavia aan het spit
Heel de cultuur om dieren echt als huisdier te gaan vertroetelen, moeten we ons anders voorstellen.
Copyright: Creative Commons by Tero Heino
18 februari 2010 (MO) - Een heel leger humanitaire hulporganisaties lijkt al jaren niet in staat om de honger in de Democratische Republiek Congo te stoppen, maar het Internationaal Centrum voor Tropische Landbouw (CIAT) heeft daar wat op gevonden.
Het onderzoekscentrum wil cavia's kweken, naar Congo exporteren en hen daar verder hun ding laten doen, want cavia's zijn lekker en bevatten heel veel proteïnen. Het Radio 1-programma Feyten en Fillet sprak met Alma De Walsche van MO*.
Alma De Walsche heeft vijf jaar in Ecuador gewoond en volgens mij heb je al eens cavia gegeten?
Alma De Walsche: Dat klopt, ik heb zelfs vaak cavia gegeten want wij woonden in Ecuador in de streek van het Andesgebergte, een streek omringd door Indiase gemeenschappen. In die gemeenschappen was cavia eigenlijk een veelvoorkomend gerecht.
De cavia is dus eigenlijk een soort Andeskonijn?
Daar kan je het eigenlijk het best mee vergelijken. Het is eigenlijk kleiner dan een konijn, maar het is vergelijkbaar van smaak en van levensstijl en voedingspatronen met een konijn.
Wanneer het goed doorbakken is, is het echt wel heel lekker. Het wordt dan ook een beetje gekruid met wat peper, zout en rozemarijn, een aantal kruiden die daar voorradig zijn. De smaak is vergelijkbaar met konijn.
Hoe maak je het klaar?
De meest voorkomende wijze om het te bereiden is gewoon braden in een pan of aan het spit. Wij hebben zelfs verschillende keren gezien, in een van de provinciale hoofdsteden met name Ambato, was er een handelszaakje waar er cavia aan het spit verkocht werd. In de Indiase gemeenschappen koken de mensen op houtvuur en wordt de cavia meegebraden op dat vuur.
Is het een goed plan om cavia's naar Congo te sturen?
Er is niet zo geweldig veel eten aan een cavia, het zijn kleine diertjes, maar het grote voordeel van de cavia's is dat ze heel snel aangroeien, ze kweken heel snel. In de Andes werden ze vooral gevoerd met planten zoals luzerne, die heel makkelijk groeit rond de hutten en huisjes van de boerengezinnen. Het voedsel voor de cavia's is dus direct voorradig.
Die cavia's liepen zelfs binnen rond in de huizen van de mensen, in de keuken, in de warme hoekjes en onder het aanrecht. Als je dus cavia gaat klaarmaken kan je gewoon eentje bij de nek grijpen en klaarmaken. In die gemeenschappen zijn er geen koelkasten of bewaarsystemen dus het voordeel is dat je die cavia's vers kan eten.
Zowel het voedsel voor die dieren als de voorradigheid en de versheid van de cavia en het feit dat ze snel kunnen kweken en aangroeien, zijn grote voordelen.
Kennen ze cavia's ook als lieve huisdiertjes?
Ja, meer omdat ze de hut delen samen met het gezin. Die cavia's lopen daar door de keuken. De kinderen vinden dat natuurlijk heel schattig en prettig, maar het dagelijkse leven is sowieso meer verweven met de dieren. Heel die cultuur om dieren echt als huisdier te gaan vertroetelen, moeten we ons anders voorstellen. Er worden zeker ook geen namen gegeven aan cavia's.
Categorieën: Ontwikkeling - Landbouw - Latijns-Amerika - Afrika - Congo (Democratische Republiek) - Ecuador
Reageer op Facebook
Reactie(s) op MO.be
Reactie van Stijn Devriese op 18/02/2010
In Cuzco (Peru) heb ik ook cavia (eigenlijk Cuy geheten) geproefd. Cuy in de oven met vel, staart en kop, een beetje elastisch om op te kauwen en een vreemde smaak in het begin, maar al gauw ga je echt smullen. Een Canadese reizigster zei me dat Cuy in Canada een delicatesse is, een populair feestgerecht.
Reactie van Stefaan C. Hublou op 19/02/2010
Ik kan de teneur van dit verslagje enkel maar bevestigen. Zelf heb ik als kind alles leren eten, zelfs de konijnen die we in de tuin hielden. Onze moeder heeft bij die maaltijden in de moedertaal de vereiste duiding meegegeven...
De harde wet van werken om te leven. Eten om te leven.
Later heb ik dan ook de overstap van ornitholoog-natuurbeschermer kunnen zetten naar weidelijke jager.
Ik zie het nog gebeuren, ook juist na de goede pers in het verhaal "van vlees en bloed" over de kwaliteit van reevlees, dat de verantwoorde hedendaagse jacht op wilde dieren in de komende jaren weer begrepen en aanvaard wordt. Of: hoe berichten uit de derde wereld ook bij ons in de marge kunnen meewerken aan een verandering in het wereldbeeld, het mensbeeld en het beeld dat wij zelf hebben van dieren.
Geef een reactie op dit bericht.
