Emissiehandel levert monsterwinsten op in...

Emissiehandel levert monsterwinsten op in plaats van CO2-vermindering

De staalfabriek van ArcelorMittal in Gent.
Copyright: MO*

9 maart 2010 (MO/IPS) - Het Europese emissiehandelsysteem, bedoeld om de CO2-uitstoot van de Europese grootindustrie te verlagen, zorgt voor monsterwinsten voor bedrijven in plaats van effectieve reducties bij CO2-intensieve sectoren.

Dat signaleert de Bond Beter Leefmilieu (BBL), de koepel van milieuverenigingen in Vlaanderen.

Jaarlijks moeten de bedrijven hun CO2-uitstoot dekken met de hen toegekende emissierechten. Een bedrijf dat meer CO2 uitstoot dan de rechten waarover het beschikt, kan rechten bijkopen op de internationale markt. Een bedrijf dat rechten teveel heeft, kan die verkopen.

Maar de overheid deelde de emissierechten de voorbije jaren gratis uit, zo blijkt uit onderzoek van de BBL: de handel in emissierechten leverde de Vlaamse grootindustrie de voorbije jaren 80 miljoen euro op.

Crisis

Door de economische crisis is het overschot aan verdeelde gratis emissierechten nog sterk toegenomen. Een studie van de Britse organisatie Sandbag toont aan dat tien grote Europese bedrijven dankzij een overschot aan emissierechten in 2008 maar liefst 500 miljoen euro winst konden opstrijken.

De komende drie jaar zou die winst kunnen oplopen tot 3,2 miljard euro. Dit is meer dan het dubbele van de 1,5 miljard euro die Europa in haar economisch herstelplan wil investeren hernieuwbare energie en schone technologieën.

ArcelorMittal is koploper bij de winstmakers en zou in de periode van 2008 tot 2012 kunnen rekenen op een overschot van 100 miljoen ton emissierechten, goed voor 1,4 miljard euro.

Speculeren

De bedrijven kunnen de emissierechten opsparen voor de post-Kyotoperiode na 2012, waardoor ze veel lagere reducties van de CO2-uitstoot zullen moeten realiseren. 'Hierdoor worden de post-Kyotoklimaatdoelstellingen verder uitgehold. Bedrijven zullen immers speculeren met emissiekredieten in plaats van reële reducties te verwezenlijken', zegt BBL.

Categorieën: Milieu - Bedrijven - Europa

Reageer op Facebook

Reactie(s) op MO.be

Reactie van Patrick Calcoen op 12/03/2010

Je hoeft geen doctor in de economische, milieu- of sociale wetenschappen te zijn noch gespecialiseerd in klimaatwetenschappen noch deskundige in derdewereldproblematiek om te beseffen dat de handel in CO2-certificaten nooit de beoogde resultaten kan (noch ooit zou kunnen) opleveren, zelfs niet "in the best of all worlds".

Die bestaat immers uit mathematische modellen en simulaties en houdt geen of onvoldoende rekening met het amoreel handelen van bankiers, grootindustriëlen, multinationals en machtige politici.

Het concept op zich zet de deuren voor de belangrijkste poenscheppers wagenwijd open. Dat niemand, buiten een paar derdewereldlanden, daarover ook maar één woord van protest heeft laten horen, is tekenenend voor de ondergeschiktheid van westerse politici aan globale financiers. Het 'neo'-liberalime lijkt mij wereldwijd meer schade toe te brengen dan het socialisme (dat overigens ook aan herbronning toe is!)

De handel in "warme lucht" - wat ooit "oplichterij" betekende - is blijkbaar uitermate winstgevend...tot die opgestapelde warme lucht explosief wordt... De exploitatie en handel in (letterlijk) explosieve broeikasgassen (bv. methaan) zal niet lang meer op zich laten wachten. En daarvoor zijn de 'certificaten' gegarandeerd jaren geleden al ontworpen... Raden wie daar rijker van worden zal.

Het behoort misschien niet tot MO's missie, maar het systematisch, wereldwijd bestuderen en blootleggen van de banden tussen privépersonen (machtige families bv.), globale bedrijven (multi- en supranationals) en politici (presidenten, premiers, regeringen, partijleiders, internationale en supranationale 'overheden',..) lijkt mij een sine qua non voor het begrijpen en mogelijks 'verbeteren' van onze wereld. Dat dit alles tegen een objectieve historische achtergrond moet gesitueerd worden spreekt voor zich.

Casestudies zijn zeer belangrijk, maar wie heeft nog een overzicht en wie is in staat tot (pogingen tot) enige synthese?

Wie kan mij op het spoor zetten van onafhankelijke thinktanks die zich met deze omvangrijke problematiek ernstig bezig houden?

En wie signaleert mij wie zich even ernstig bezig houdt met dezelfde problematiek maar verre van onafhankelijk is?

Groeten van

Patrick.