‘Europa moet de kolonisten dezelfde prijs laten betalen als de Palestijnen’

​De Israëlische Chen Alon is een dienstweigeraar in de letterlijke zin: hij weigert nog deel uit te maken van een leger dat de bezetting vereenzelvigt. De Palestijnse ex-strijder Sulaiman Khatib noemt zich ook een refuznik, maar dan een ideologische, die het gewapend verzet verwerpt. Zeldzame stemmen? Misschien, maar hun verhaal omvat meer realpolitik en pragmatisme dan de vastgelopen vredesgesprekken van de laatste jaren.

  • © Wiepke Boogaerts 'Op de sociale media wordt geweld genormaliseerd en bestaan er zelfs instructiefilmpjes hoe je iemand neersteekt.' © Wiepke Boogaerts

Tine Danckaers

MO*redactie
Midden-Oosten & migratie
30 januari 2016

Sulaiman Khatib en Chen Alon zijn beide stichtende leden van de Combatants for Peace, een Palestijnse-Israëlische organisatie die ijvert voor geweldloos verzet tegen de bezetting van Palestijns grondgebied.

Geen sinecure in een tijd waarin de geweldspiraal tussen beide volken toeneemt.

Jullie zijn overtuigd dat de bezetting moet eindigen en ijveren, zo lees ik op jullie website, voor een onafhankelijke Palestijnse staat. De manier waarop Israël Zone C in de Westelijke Jordaanoever dagelijks hertekent, laat niet veel heel van die piste. Toch?

Chen Alon: De bezetting betekent niet alleen de vernietiging van het idee van een Palestijnse staat maar betekent ook de destructie van Israël of van de Israëlische democratie. Israël blijft zich dagelijks uitroepen tot de democratische staat die ze ooit was. Maar het democratische gehalte is weg. Israël is een andere staat geworden dan de democratische staat die de zionisten zeventig jaar geleden voor ogen hadden.

Sulaiman Khatib: De verklaring op onze website dateert van onze beginjaren. De tweestatenoplossing was in onze hoofden nog perfect aannemelijk, vandaag is dat niet meer zo. Ik wil eerlijk zijn: ook binnen onze organisatie zijn we niet eensgezind over hoe de Palestijnen en de Israëli’s zich na de bezetting moeten organiseren. Er is al langer sprake van het idee van een eenstaatoplossing of die van twee staten in één thuisland in de vorm van een soort federatie, genre Europese Unie, een idee dat in opmars is.

‘Ik vind de vraag wat de eindoplossing moet zijn het begin van een foute discussie.’

Maar persoonlijk vind ik de vraag wat de eindoplossing moet zijn het begin van een foute discussie. Zo’n denkproces slaat stappen over, doet het gesprek vastlopen. We proberen die vraag binnen een soort vredesdialoog al te beantwoorden sinds de Oslo-akkoorden in 1993.

Je pleit voor pragmatisme?

Sulaiman Khatib: We moeten loslaten, de waarheid onder ogen zien. Het narratief waar we beide krampachtig aan vasthouden, werkt niet: noch het Palestijnse narratief dat heel historisch Palestina claimt, noch het zionistische narratief dat zich baseert op een land zonder mensen voor mensen zonder land. En dus is het pure onzin om daarin te blijven hangen.

We hebben, in mijn ogen, een alternatief narratief nodig. Ik zie dat als het streven naar een plek die we delen binnen een gezamenlijk historisch verhaal. Dat is natuurlijk een enorme uitdaging, maar het is niet onmogelijk.

Eens we erin slagen om out of the box te denken, en nieuwe denkpistes te erkennen, zal de praktische oplossing veel sneller komen. Maar nu ontkennen we de alternatieven. We sluiten de oren voor elkaars persoonlijke verhalen, verdedigen enkel ons grote principiële verhaal.

Staan jullie niet heel alleen in die benadering? Zowel bij Israëli’s als Palestijnen droogt de progressieve vijver op.

Sulaiman Khatib: Ons draagvlak is niet bepaald groot, nee. Zeker in tijden van hoogspanning als deze, is een dalend enthousiasme voor geweldloos verzet en dialoog logisch. Aan beide kanten heerst woede, dat begrijpen en erkennen we. De linkse stemmen laten zich minder horen maar het is belangrijk dat we niet alleen in die hoek allianties zoeken.

‘Het is legitiem om verlangens, dromen en gevoelens te hebben die niet stroken met onze eigen persoonlijke ideeën.’

Bij onze laatste vredesdemonstratie in januari was zelfs één kolonist aanwezig. Voor mij is het prima dat hij er is, tenminste als hij constructief kan meedenken. We verschillen van mening over de bestemming van plaatsen zoals Hebron en Jaffa.

Maar dat emotionele verschil in verbondenheid hoeft geen bedreiging te vormen, leidt ook niet meteen tot feitelijke installaties.

Het is legitiem om verlangens, dromen en gevoelens te hebben die niet stroken met onze eigen persoonlijke ideeën. En het is belangrijk dat we dat erkennen.

Chen Alon: Links of progressief Israël zit natuurlijk in een veel uitdagender positie dan de Palestijnse linksen, Suli. Als linkse Israëli ben je letterlijk een outcast. Jij als linkse ex-strijder krijgt minstens erkenning of steun van de Palestijnse Autoriteit. Dat is anders voor een Israëlische refuznik.

Israëli’s die legerdienst weigeren omdat ze geen deel willen uitmaken van een bezettende macht, vormen een gêne en een schande voor de Israëlische overheid. Dat was ook onder de vorige regeringen zo. Zelfs de Labour-partij weigert ons te aanvaarden.

Jullie hebben te maken met een nieuwe cyclus van geweld. Het geweld lijkt nu overal te zitten. Zelfs Tel Aviv heeft zijn status als veilige bubble verloren. Wat doet dat met de psyche van een samenleving?

Chen Alon: Het vermogen van de samenleving om zichzelf te durven bevragen, is totaal weg. In 2002, toen ik besloot om de verplichte reservedienst te weigeren, voerden we al actie met een aantal refuzniks, we pleitten voor vrede. We werden opgepakt, zaten in de cel, maar ondanks dat zaten we nog mee aan de tafel. We maakten nog deel uit van de discussie in Israël.

Vandaag is het onmogelijk geworden om je publiek kritisch uit te spreken over de bezetting. Als je het woord ‘vrede’ vandaag in een panel of een talkshow gebruikt, word je uitgejouwd, in het beste geval als idioot en naïef. Men is ervan overtuigd dat Palestijnen en vrede onverenigbaar zijn.

Mijn dochter is achttien en worstelt met het idee of ze straks legerdienst zal doen. Ze twijfelt heel erg en toch is de kans groot dat ze gaat. Er is geen enkel spatje ruimte meer om legerdienst in twijfel te trekken. Tair Kaminer zit in de cel, een moedige jonge dame die dienst weigert omdat ze de bestendiging van trauma’s en pijn niet langer tolereert. Maar de situatie is bijzonder vijandig.

Hoe gemakkelijk kan je geweldloos verzet in de Palestijnse samenleving nog verdedigen?

‘Op de sociale media wordt geweld genormaliseerd en bestaan er zelfs instructiefilmpjes hoe je iemand neersteekt.’

Sulaiman Khatib: De Palestijnse samenleving kent veel meer geweld dan pakweg tien jaar geleden. Kinderen groeien op met het idee dat checkpoints, huisvernietigingen, geweld en wapens deel uitmaken van ons universum. Sommige tv-kanalen uit Beiroet roepen constant op tot een intifada.

Op de sociale media wordt geweld genormaliseerd en bestaan er zelfs instructiefilmpjes hoe je iemand neersteekt. Dan moet je niet schrikken dat de gemiddelde leeftijd van de Palestijnse geweldplegers veertien jaar is.

Ik begrijp de kwaadheid en wanhoop, leef ook onder de bezetting, maar het geweld is absoluut schadelijk voor onze toekomst. Het is kwestie van de ander te re-humaniseren, door ontmoetingen te organiseren met Israëlische mensen die geen uniform dragen. In mijn geboortedorp in Zone C worden Israëlische namen uitsluitend in verband gebracht met uitzetting, annexatie, geweld. Dat is helaas een logisch gevolg van een situatie die verre van normaal is. Maar het betekent dat onze kinderen, ook in mijn familie, een uiterst negatieve en eenzijdige beeldvorming hebben van Israëlische burgers en hen ontmenselijken.

Je was zelf ook veertien toen je iemand neerstak.

Sulaiman Khatib: Ja, ik was een fervente stenengooier, maakte Molotov-cocktails. En op een avond heb ik, samen met een vriend, Israëlische soldaten aangevallen met een mes. Mijn motief was vrijheid en de bevrijding van Palestina. Maar, zonder mijn gewelddaad goed te praten, verre van, vraag ik me wel af van het motief is achter de huidige geweldspiraal? Ik zie de link niet tussen een aantal gewelddaden — zoals het neersteken van een zwangere koloniste — en de Palestijnse bevrijdingszaak. Nogmaals, ik begrijp de woede, maar dit is geen revolutie, dit is blind geweld. We moeten dit veroordelen.

Gebeurt dat?

Sulaiman Khatib: Ja, vooral door individuen. En zeker tegenover de betrokkenheid van kinderen in de huidige geweldcyclus is veel kritiek. De Palestijnse Autoriteit kondigde ook aan dat ze tweehonderd aanslagen hielp voorkomen sinds de laatste geweldgolf.

De conflictsituaties in het Midden-Oosten hebben de internationale politieke aandacht drooggelegd, zo lijkt. Krijgen jullie voldoende back-up vanuit Europa?

Sulaiman Khatib: De Europese Unie helpt de Palestijnen op logistiek en humanitair vlak zeer goed maar blijft tegelijk vasthouden aan een verkrampt discours van twee staten. De tweestatenoplossing is echter — we hadden het er al over — geen heiligmakend idee.

‘Wat ik verlang van Europa is rechtvaardigheid.’

Wat ik verlang van Europa is rechtvaardigheid. Dat hoeft niet eens zo ingewikkeld te zijn. Als Palestijn van de Westelijke Jordaanoever moet ik door strenge visumprocedures om hier in Brussel te komen. Fair enough, ik aanvaard dat.

Maar dan moet Europa kolonisten die op de Westelijke Jordaanoever wonen op exact dezelfde manier behandelen en dezelfde visumprocedures opleggen. Ze moeten dezelfde prijs betalen als wij. Dat heet rechtvaardigheid en betekent veel meer dan bijvoorbeeld een boycotactie als de BDS.

Chen Alon: Zonder de BDS te veroordelen, vind ik het een fijn en aanvullend idee om de Palestijnen op die manier versterken. Laat ons druk leggen op regeringen om de Palestijnen die voor geweldloos verzet staan, dezelfde rechten te geven als Israëli’s om te reizen, om voor parlementen te gaan spreken. Versterk in plaats van verzwak.

In Europa zijn veel pro-Palestijnse groepen juist voorstanders van de BDS. Ze vinden het idee van de boycot het ultieme middel van vreedzame actie. Maar ik merk dat de BDS voor jullie een gevoelig onderwerp is?

Sulaiman Khatib: In onze organisatie heerst veel discussie over de BDS. Het onderwerp is hypergevoelig en werkt soms polariserend. Volgens onder meer de Israëlische NGO-monitor promoot onze organisatie de BDS en boycot. Tegelijk krijgen we kritiek van de mensen achter de BDS-beweging omdat we dat nu net níet doen.

Laat er geen twijfel over bestaan: we boycotten producten uit nederzettingen. En we erkennen de BDS als een legitiem, vreedzaam strijdinstrument. Iedereen binnen de organisatie mag zich individueel uitspreken voor of tegen de BDS maar we maken er als organisatie geen deel van uit. Ik ga de groepen waarmee we samenwerken niet boycotten. Dat is voor mij belangrijker, want als er ooit een lijn onder het conflict wordt getrokken, zullen we met elkaar moeten samenleven.

Chen Alon: Persoonlijk zie ik een boycot als een tactisch instrument om een groter doel te bereiken. Dat betekent dat het op een gesofisticeerde manier moet worden gebruikt en per definitie selectief moet zijn. Het mag niet ontaarden in een blinde haat tegen alles wat Israëlisch is. Ik leerde in het leger dat dogmatisch omgaan met tactiek geen goede zaak is. De vijand heeft die dogmatische methode meteen door en kan zich er rustig tegen wapenen.

‘In Ramallah kunnen we niet ademen als we de Israëlische lucht weigeren.’

Sulaiman Khatib: Vergeet ook niet dat wij in het midden van het conflict leven, niet in New York of Brussel waar de keuzevrijheid enorm is, waar je zorgeloos kan kiezen om geen Israëlische producten te kopen.

In Ramallah kunnen we niet ademen als we de Israëlische lucht weigeren, we zijn afhankelijk van Israël voor ons elektriciteit, water, onze telefoon.

Door de BDS moest de Israëlische SodaStreamfabriek in de Westelijke Jordaanoever sluiten. Dat werd een succes genoemd, terecht. Er is echter een andere kant van de medaile waar ik met mijn vrienden van de BDS veel over heb gediscussieerd: er werkten ook duizend Palestijnse arbeiders in de fabriek, die hun inkomen kwijt waren. Dus ook de Palestijnen betalen een prijs, niet diegenen die boycotten namens diezelfde Palestijnen. Toch?

Sulaiman, je zat tien jaar in de gevangenis. Gevangenissen worden gezien als broeihaarden voor radicalisering. Voor jou was het een herbronning naar geweldloos verzet.

Sulaiman Khatib: Je leert veel in de gevangenis, maar het is inderdaad zeker niet de plaats waar Ghandi en Mandela op een poster aan de muur hangen. Door mee te doen aan hongerstakingen, begon ik me echter meer en meer te interesseren in geweldloos verzet. Ik leerde hoe je mits veel geduld en alternatieve actie beter je doel kan bereiken. Op mijn vijftiende begon ik te lezen over de geweldloze strijd van Martin Luther King, Nelson Mandela, Gandhi. Ik verdiepte me in de geschiedenissen van de Palestijnen, de zionisten, de joden, de Israëli’s. Het is me heel duidelijk geworden hoe we op het einde van de strijd nog steeds met twee zullen overblijven. De Israëli’s zullen niet terugkeren naar Europa en de Palestijnen zullen niet weggaan.

Ik groeide op tussen vier muren maar ik leerde me spiritueel los te koppelen van die context, van die werkelijkheid. Ik leerde deconnecteren.

Hoe ga je vandaag om met frustraties, kwaadheid om de dagelijkse gebeurtenissen?

Sulaiman Khatib: Elke dag kan ik kwaad worden ja. Ik word ook echt kwaad van de checkpoints, van het gegeven dat het land van mijn familie geconfisqueerd is, van het feit dat mijn vader er een hartstilstand van kreeg. De gemakkelijkste reactie is kwaadheid om te zetten in geweld. Echt. Geweldloos verzet is een test die je elke dag moet ondergaan, de uitdaging om geweld te weigeren is veel groter dan erin te stappen.

Maar het is tijd dat we ophouden om ons te nestelen in een destructief narratief. We moeten af van het verhaal zonder afloop waarbij wij, de Palestijnen, de slachtoffers zijn en de Israëli’s de kolonisators en de bezetter zijn.

Chen, jij was overtuigd zionist?

Chen Alon: Toen ik op mijn achttiende in het leger ging, wou ik echt een toegewijde soldaat zijn, zoals mijn vader. Ik wou ten dienste staan van mijn volk en de enige joodse refuge op aarde verdedigen. Het was 1987, het jaar waarin de eerste intifada begon. Toen ik tekende voor een tankeenheid zag ik mezelf mijn land verdedigen tegen de legers van Jordanië, Libanon, Syrië, Egypte.

‘Beschouw me maar als een doctorandus in de bezetting en de eerste intifada.’

Het draaide anders uit: ik kreeg politieopdrachten, arresteerde kinderen die deelnamen aan de intifada, bewaakte het naleven van de avondklok, enzovoort. Er is geen stad, dorp, vluchtelingenkamp waar ik niet gestationeerd was. Bovendien tekende ik vrijwillig voor een extra jaar legerdienst. Beschouw me maar als een doctorandus in de bezetting en de eerste intifada.

In mijn ogen droeg het geweld enkel een Palestijns stempel, waarop Israël moest reageren om de kalmte te bewaren, een kwestie van wet en orde. Mijn grootvader en grootmoeder waren de enigen van mijn familie die de holocaust hadden overleefd. Dat idee en het geloof dat de holocaust misschien opnieuw zou kunnen gebeuren, rechtvaardigde alles.

Wat deed je dan besluiten om dienst te weigeren?

Chen Alon: Na het tekenen van de Oslo-akkoorden in 1993, hoopten we op vrede. Na mijn legerdienst werd ik elf maanden per jaar een professioneel acteur die stukken van Tsjechov, Molière en Shakespeare speelde. In die periodes was ik kunstenaar, humanist, burger van een democratische staat. Eén maand per jaar werd ik opnieuw officier in het leger als reservist en patrouilleerde ik opnieuw, sloopte opnieuw huizen, stapte opnieuw in de bezetting.

‘Ik begon te beseffen dat we de pizza al zelf aan het eten waren terwijl we in gesprek waren over de vraag hoe we hem konden verdelen met de Palestijnen.’

Ik zag, tegen de achtergrond van een zogenaamd vredesproces, hoe de nederzettingen en het aantal checkpoints toenamen. Ik begon te beseffen dat we de pizza al zelf aan het eten waren terwijl we in gesprek waren over de vraag hoe we hem konden verdelen met de Palestijnen.

Toen premier Barak in 2000 terugkwam van onderhandelingen met Yasser Arafat in Camp David, vertelde hij dat er nooit vrede zou komen met ‘de Palestijnen die geen partner voor vrede waren’.

Ik besefte toen heel goed dat wij diegenen waren die geen vredespartner wilden zijn.

Tijdens de tweede intifada was ik met mijn tankeenheid in Hoesan, een dorp in de buurt van Betlehem. Ik zag de kinderen, zag het geweld opnieuw groeien en ik wist dat ik er niet meer aan wou deelnemen. Ik besloot om eruit te stappen, hoe krankzinnig en buiten de kwestie het ook was. Ik ontdekte dat er anderen waren die hetzelfde dachten. In januari 2002 publiceerden we, officieren en soldaten, onze strijdersbrief. Daarna kwam de brief van de piloten die legerdienst weigerden. In november werd ik een maand gedetineerd omdat ik dienst weigerde in Gaza.

Jaren later, toen we hoorden dat er een Palestijnse groep ex-strijders was, ontmoetten we elkaar en we vonden elkaar in de overtuiging dat de bezetting en het geweld moesten stoppen. En dat konden we beter samen dan elk apart.

Meer weten over vreedzaam verzet? Broederlijk Delen organiseert van 29 januari tot 19 februari de tentoonstelling Vreedzaam verzet in Palestina en Israël.

Laat een reactie achter

Javascript is vereist om dit formulier te gebruiken.

Bert Laon

Nuttige dingen gelezen, zoals Khatib die stelt dat de totaal zinloze steekpartijen veroordeeld moeten worden. Die halen in België nog nauwelijks de media. Stel je voor dat er in Brussel of Parijs dagelijks steekpartijen door jihadisten plaatsvonden. Dat zou wereldwijd voorpagina nieuws zijn en aanleiding geven tot een angstpsychose. Als dat in Israël gebeurt, lijkt het ons weinig te deren. De oorzaak is de bezetting, hoor je dan vaak. En verneem je ook vaak in onze linkse media. Anderzijds is het ook zo dat het lot van de Palestijnen steeds minder mensen beroert. Het hele Midden-Oosten is in chaos. De Arabieren moorden mekaar overal uit. Syriërs, Irakezen of Jemenieten zijn er vele malen erger aan toe dan Palestijnen. Veel mensen beseffen ook dat moest Israël plots van de aardbodem verdwijnen, die plek nog altijd niet vredevol zou zijn. Bovendien sleept dit ook al veel te lang aan. In de jaren 90 kwamen de stenengooiers nog sympathiek over. Twintig jaar en ettelijke geweigerde vredesvoorstellen later, hebben nog maar erg weinig mensen interesse voor de Palestijnen, die nu met steekpartijen en bommengordels hun ware intenties  laten zien.

Ook mooi dat Khatib inziet dat de Israëli’s niet zullen “terugkeren naar Europa”. Veel Israëli’s komen niet uit Europa maar zijn verdreven uit Arabische landen, maar dat terzijde. Khatib raakt aan de kern van de zaak. Al te vaak zijn Israëli’s voorgesteld als een vreemde eend in de bijt, een Westerse kolonisator van een Midden-Oosters land. Arabische nationalisten stelden het voor alsof die kolonisator verdreven kon worden, net als de Belgen uit Congo of de Nederlanders uit Indonesië. Maar zo zit het niet. Die Joden waren zelf vluchtelingen die nergens anders heen konden. Dat is één van de redenen waarom Israël alle oorlogen die de Arabische buurlanden gestart zijn, ook gewonnen hebben. Ze konden niet anders. Voor Israël was het een existentieel conflict

Toch laat dit interview een bittere smaak achter. Het is goed dat er Palestijnen zijn die naar vrede streven. Maar dat de oorzaak van het conflict en van de penibele situatie van de Palestijnen systematisch bij Israël wordt gelegd, is de waarheid geweld aandoen. De Arabische leiders hebben herhaaldelijk vernietingsoorlogen tegen Israël gevoerd. Ze hebben die allemaal verloren, maar dat maakt hen nog niet tot slachtoffers. De Palestijnen zijn duidelijke de zwakkere partij tegenover het militair superieure Israël. Maar de zwakke is niet noodzakelijk de rechtvaardige. Zwakheid geeft mensen niet automatisch gelijk laat staan morele superioriteit.

Onvermijdelijk bevat dit interview ook een aantal verkeerde voorstellingen. “Het zionistische narratief dat zich baseert op een land zonder mensen voor mensen zonder land”. Twintig % van de Israelische bevolking is Arabisch. Israëlische Arabieren hebben volledige burgerrechten, zijn vertegenwoordigd in de Knesset, het Arabisch is in Israël een erkende taal. Het zijn de Palestijnen die een Judenreine staat willen. De Palestijnse leiders benadrukken nu al jaren dat Joden die op het territorium van een toekomstig op te richten Palestijnse staat leven, een “obstakel” voor vrede vormen. Abbas en andere PLO leiders hebben meermaals gesteld dat een toekomstige Palestijnse staat geen Joodse aanwezigheid mag kennen, noch militaire, noch civiele.

Er bestaan instructiefilmpjes hoe je iemand neersteekt. Dat is lang niet alles. De daders worden in de Palestijnse maatschappij bejubeld. Ouders blijken trots wanneer hun kinderen Joden doden. Hamas verheerlijkt ze uiteraard, en de PLO van Abbas doet vaak niet onder, alleen subtieler.

Ik ben ook verbaasd om hetvolgende te lezen: “Toen premier Barak in 2000 terugkwam van onderhandelingen met Yasser Arafat in Camp David, vertelde hij dat er nooit vrede zou komen met ‘de Palestijnen die geen partner voor vrede waren’. Alon besefte toen dat de Israëli’s diegenen waren die geen vredespartner wilden zijn.” Jammer dat Alon niet uitlegt waarom hij dat besefte. Wat in Camp David op tafel lag, was een zeer verregaand en concreet plan voor vrede en de oprichting van een Palestijnse staat. Arafat stond onder extreem zware druk om te tekenen, maar weigerde, deed niet eens een tegenvoorstel, en startte de tweede intifada. Clinton en andere betrokkenen, zoals onderhandelaar Dennis Ross waren in hun memoires vernietigend over de houding van Arafat. Vandaag later stellen we vast dat ze gelijk hebben. Er had al 15 jaar vrede en vooruitgang kunnen zijn. En de relaties tussen Palestina en Israël zouden wellicht niet perfect zijn, er zouden vast regelmatig meningsverschillen en irritaties zijn. Maar langzaam maar zeker zouden toch normale relaties tussen buurlanden worden opgebouwd, iets wat Israël ook met Egypte en Jordanië deed. Als je dan nu kijkt naar de desastreuze toestand in Gaza, en de deprimerende situatie in de West-Bank, dan kan je toch niet anders dan concluderen dat Arafat als mislukkeling en brenger van onheil de geschiedenis ingaat. Het jammere is dat het helaas enkel nog erger zal worden. Hamas is bezig met de volgende ronde voor te bereiden. En de tijd van Abbas in de Westbank loopt af en er is geen pragmatische Palestijnse leider om hem op te volgen.

Willy Cornelis

In onze berichtgeving is het al 20 jaar eenvoudig: We lezen;  Joden stelen Palestijnse grond . Met geweld en tanks. Dat is niet zo,of beter was niet zo. Dit is het enigste bericht in 20 jaar dat ik,lees dat beide partijen correct  beoordeeld. Israël bezet geen Palestijnse grond En de Palestijnen geen Joodse grond Het gaat hiet over niemands land dat aan niemend is toegewezen,  Israel was begonnen met in dit niemands land landbouw uit te baten. Aanvaardbaar en nuttig voor iedereen.  Maar nu is Israël  effectief deze gronden elke dag aan het inpalmen., met vaste consrtructies.; Diefstal,  zeg maar. ;Volledig onaanvaardbaar. Jammer en dom. Israel is niet gebouwd op gestolen grond,zoals zeker in de Arabische wereld maar ook in Europa de mensen wordt ingepompt. Maar toegestaan inn 1948 met grote meerderheid inde VN. Uniek bij de opriching van staten na de oorlog. Nu maakt Israel onbeschaamd misbruik van dit geschenk. Als ze zo hoogmoedig en zelfzeker verder doenzie ik uiteindelijk het einde van deze Joodse staat. Jammer. MO is toch een bijzonder interessante rubriek: Soms onvoorstelbaar eenzijdig  inde ene richting .Soms onvoorstelbaar eenzijdig in de andere richting. Alleen MO geef je dus correcte voorlichting. Kranten enz. veregeten al te veel dat elk feit steeds,2 kantenheeft., Zelfs IS….? 

 

P.clijsen

Arabische leiders hebben keer op keer d oorlog verklaard aan Israel. Wij vochten toch ook tegen de Duitsers? Palestina was toch niet verantwoordelijk voor de holocaust?  Israel is een van de laatste produkten van het aloude westerse kolonialisme. Voor het westen was Palestina een zandbak met een paar nomaden erin en de zionisten maakten de woestijn weer vruchtbaar, zo heette het. Dat ze dit deden op gronden die aantoonbaar geadministreerd al honderden jaren door Palestijnse families generatie op generatie wereen bewerkt volgens methoden die al veel ouder waren dan dat, wordt er niet bijverteld. Dat die rechten van Palestijnen nu gesteund door Israel ook op de westoever worden geschonden, kan niet meer verzwegen worden, want dat gebeurt nu, goed gedocumenteerd door smartphones . Ik ben het eens met de twee actievoerders. Je kanrealiteiten  niet zo makkelijk meer vervangen, maar wel proberen een weg te vinden waarin de rechten van iedere burger van Israel/palestina worden gewaarborgd en gerespecteerd. Die weg is nog lang. Het westen dient bescheidenheid te praktiseren en als ze wat steunen, laat het dan de gematigde krachten zijn .  

hans becu

Met alle respect voor mensen die vrede willen, maar je bent volstrekt ongeloofwaardig als je in die discussie geen woord vuil maakt aan Hamas, een onvervalste terreurorganisatie die burgers als schild gebruikt, constant agressie pleegt en de palestijnse bevolking constant indoctrineert met onvervalste jodenhaat. Mensen die vrede willen zijn objectief in het aanwijzen van verantwoordelijkheden.

P.clijsen

Hamas is primair het product van de frustratie die mede door Israel dag in dag uit gevoed wordt. Als je hardheid voedt, zal hardheid gevoed worden. Steun je gematigdheid, dan heb je, zonder naief te willen zijn, kansen om terecht te komen in een rustiger klimaat. 

LEES OOK

© Bernaded Dexters
Hij is met voorsprong de bekendste gevangene van de Verenigde Staten, en hij blijft een gezaghebbende stem over ongelijkheid, geweld en racisme. MO* ging op bezoek bij Mumia Abu Jamal.
© Reuters / Alaa Al-Marjani
Het huidige geweld in het Midden-Oosten tussen sjiieten en soennieten vindt zijn oorsprong in het schisma dat in de zevende eeuw ontstond over de opvolging van de profeet Mohammed
© Stijn Oosterlynck & KULeuven
Vier jaar lang bogen sociologen, pedagogen, sociaal-geografen en politicologen zich over dezelfde vraag: wat houdt mensen in een diverse samenleving bij elkaar? Wat voedt de solidariteit?
© European University Institute (CC BY-SA 2.0)
Dat zegt de Poolse politicoloog Jan Zielonka. En hij heeft het niet eens over de aanslag in Berlijn. ‘Verwacht zware turbulentie vanaf 2017.

Meest recent van Tine Danckaers

Heinrich-Böll-Stiftung (CC BY-SA 2.0)
Nir Baram: ‘In de hoofden van de Palestijnen bestaan de grenzen van 1967 niet’
Nir Baram, zoon en kleinzoon van twee Israëlische Labour-ministers, wordt de grootste Israëlische schrijver van zijn generatie genoemd.
© Steve Evans
‘De grondrechten van migranten zijn ondergeschikt geworden aan grensbescherming’
Op 15 juni stelde Myria zijn jaarrapport 2017 voor. Daarbij beklemtoonde het Federaal Migratiecentrum zijn onafhankelijke positie als waakhond van het Belgische migratiebeleid.
Andrew E. Larsen (CC BY-ND 2.0)
Palestijnen in Israël, een weeffout in de Joodse staat
Eén op de vijf inwoners van Israël is Arabisch, of Palestijns.
© Tine Danckaers
Jong, zonder ouders, en straks ook zonder huis?
‘Jonge niet begeleide vluchtelingen stromen straks massaal uit de opvangcentra en dreigen zonder dak te vallen.
Nooit meer tonen X

Ontdek

MO*nieuwsbrieven

Schrijf je in op onze gratis nieuwsbrieven en blijf op de hoogte van het belangrijkste mondiaal nieuws.

Facebook/Twitter

Blijf op de hoogte van het belangrijkste mondiaal nieuws.

MO*magazine

Abonneer je op ons unieke kwartaalmagazine voor slechts € 28.

Een abonnement nemen

MO*papers

Abonneer je op de gratis digitale achtergronddossiers (pdf) over actuele mondiale thema’s.