“‘Beschaafde agressie’
‘Een decennium van oorlog is voorbij’, zei Barack Obama in de speech na zijn herverkiezing als president van de Verenigde Staten. Hij verwees daarbij naar het einde van de Amerikaanse militaire missie in Irak in 2011 en naar de troepenafbouw in Afghanistan. Maar je verslikt je toch in je koffie als je Obama hoort vertellen hoe de Amerikaanse natie zich inzet voor een vredevolle wereld.
Op het vlak van buitenlands beleid zorgde Obama voor een stijlbreuk met zijn voorganger George Bush, onder wiens vleugels de zogenaamde Coalition of the Willing Irak binnenviel op 20 maart 2003. De Amerikanen en de Britten negeerden daarmee de tegenadviezen van de VN-Veiligheidsraad en cijferden ook de miljoenen mensen weg die over de hele wereld meeliepen in ongeziene massademonstraties tegen de Irakoorlog.
Met het Irak-dossier erfde Obama een oorlog die begonnen was met een vals motief, een keuze die hij zelf nooit zou maken. Maar ook Obama, die pleit voor diplomatieke gesprekken met Iran, wil tegelijk sancties tegen Iran, sancties die zelden tot vredevolle oplossingen hebben geleid.
Obama doet het anders dan Bush, maar vooral in de vorm: minder zichtbaar, via de zogenaamde civiele weg. Nu de militairen weg zijn, zet Amerika in op zijn ambassade, die met 13.000 personeelsleden een stevige Amerikaanse poot houdt in Irak. Onder Obama verdubbelden de VS ook het aantal landen waar de Amerikaanse speciale eenheden ingezet worden in trainingsmissies voor de lokale veiligheidsdiensten: van 60 landen toen Obama in het Witte Huis trok naar 120 vandaag. Ter info: in Irak gebruiken die –door de Amerikanen opgeleide– veiligheidsdiensten geweld tegen burgers die opkomen voor meer burgerrechten.
En dan zijn er nog de onbemande vliegtuigjes die worden ingezet tegen groepen als Al Qaeda en de taliban. Die drones vormen intussen een sleutelelement in Obama’s veiligheidsbeleid in het buitenland. Niet alleen in Pakistan en Jemen, ook in Irak worden ze ingezet. Dat daarbij onschuldige burgerslachtoffers vallen en dat dit volkomen onder de radar gebeurt, schijnt de wereld te pikken.
Lees Tussen puin en hoop: Irak, 10 jaar na de Amerikaanse invasie.