Nieuwjaarsbrief aan mijn zoon: waarom ik zo verdrietig was op 22 maart

Mijn lieve zoon,

Ik wil je nu vertellen waarom ik op 22 maart zo verdrietig was.

  • © Reuters Tijdens een optocht vlak na de aanslagen in Parijs, nog voor de aanslagen in Parijs © Reuters

Samira Bendadi

MO*redactie
Diversiteit en Noord-Afrika
29 december 2016

Z ondag elf december was ik jarig. Je kwam heel stil de slaapkamer binnen en sprong op het bed om me een gelukkige verjaardag te wensen. Weet je, ik was mijn verjaardag helemaal vergeten. Verjaardagen zijn al lang niet meer belangrijk voor mij. Misschien omdat het bij mijn ouders thuis geen vaste traditie was om verjaardagen te vieren, of gewoon omdat ik ouder ben geworden. Maar wanneer zoiets uit je mond komt, smelt ik natuurlijk en krijgt mijn geboortedag ineens een grote betekenis.

Toen je me even later samen met je papa zag staren naar de herhaling van Het Journaal, viel er je iets op. Je bent amper zeven. Je begreep dat er in Istanbul, in Turkije dus, het land van je beste vriend Mikhaiel en waar je al een keertje met vakantie bent geweest, een aanslag is geweest, met doden en gewonden. Je hebt meteen de link gemaakt met de aanslagen in Brussel. Maar je stelde vast dat we deze keer anders reageerden.

‘Jullie doen niet zoals vorige keer toen er bommen ontploften in de luchthaven in Brussel’, merkte je op. ‘Waarom eigenlijk?’ vroeg je met je vertrouwde nieuwsgierige blik. Ik was verrast door de opmerking. Ik wist niet wat je precies bedoelde. ‘En wat deden we toen?’ vroeg ik je dan. ‘Jullie waren toen heeeel verdrietig’, zei je. En je trok een gezicht, plagend. Het was even slikken. ‘We waren toen verdrietig omdat de aanslag zo dichtbij was. Brussel is niet zo ver. Istanbul, dat is toch heel ver’, zei ik. Je kunt je je niet voorstellen hoe opgelucht ik was omdat je genoegen nam met dit antwoord. Want, wat moest ik verder nog zeggen?

Nee, er was meer. De aanslagen waren een dubbele tragedie. De daders kwamen uit Molenbeek. Begrijp je nu waarom ik zo aangeslagen was? Het ging om mij en vooral om jou. Wat hebben we met de daders of zelfs met Molenbeek te maken? Niets, puur objectief helemaal niets. En je hebt gelijk om hiertegen in opstand te komen. Jij bent nog nooit in Molenbeek geweest. Wij hebben daar geen familie of vrienden. Ik ben daar wel eens geweest, voor mijn werk, maar dat is al zo lang geleden. En toch, …

Weet je, toen je een baby was, kon ik lang naar je staren als je sliep. Ik bewonderde de onschuld, of genoot gewoon van de rust die op jou neerdaalde wanneer je je overgaf aan de slaap. In je eerste jaren sliep je niet gemakkelijk. De voorbije jaren heb ik me vaak over je gebogen terwijl je sliep. Om je hoofdje goed op het kussen te leggen of om je goed te bedekken. Soms bleef ik lang over je gebogen. Vaak nam ik je hoofdje nog in mijn armen en gaf ik je een kus en een knuffel.

Terwijl ik je iets naar links of naar rechts in je bed schoof, beloofde ik je dat ik er alles aan zou doen om je te beschermen, dat ik alles op alles zou zetten om je een zo normaal mogelijk kindertijd te geven. Zoals alle kinderen die horen te hebben. Dat ik het niet zou toelaten dat je in een hoek gedrukt wordt om wie je bent of dat anderen jouw keuzes in het leven bepalen. Ik beloofde je dat ik ervoor zou zorgen dat je alle kansen krijgt om je te ontplooien en je eigen weg te maken volgens wat jij (en ik :) ) belangrijk vindt en niet wat anderen denken dat jij zou moeten doen of denken.

Het jaar is bijna om. 2016 is een slecht jaar geweest voor enorm veel mensen. Oorlog is het kenmerk van de voorbije jaren. Terreur is nu overal. Het zal even duren vooraleer de rust terugkeert. In het Midden-Oosten waar niet zo lang geleden de hoop ontstond voor een beter leven, voor een rechtvaardiger leven en die heel de wereld inspireerde, is er nu een orkaan bezig die lijkt niet van plan te zijn om op korte termijn weer te gaan liggen.

De wind van de lente die jasmijngeur zou verspreiden, werd in een handomdraai omgetoverd tot een hevige storm met hagel zo dik als kogels die niet alleen velden vernietigde en gewassen neermaaide maar die ook over steden en dorpen raasde, gebouwen deed neerstorten, mensen verpletterde en hen op de vlucht dreef.

De aanslagen van Brussel, hoe erg ze ook waren, zijn slechts splinters van de oorlog in het Midden-Oosten waar ook machtige staten buiten het Midden-Oosten bij betrokken zijn. De fitna is gemakkelijk om aan te steken maar om ze uit te doven is er veel nodig. Nee, het ziet er niet goed uit.

In oktober, was ik in Egypte. Van daaruit leek België, Europa, een oase van rust en welvaart. Toen vroeg ik me af waar we ons in België druk over maakten? Ik had mezelf beloofd om vooral het beste in te zien, in alles. Om van de kleine dingen van het leven, zoals het cliché het wil, te genieten. En weet je wat? Het werkt.

Maar het is een dagelijkse strijd. Eenmaal terug, werd ik geconfronteerd met veel negatieve gevoelens. Ik zag haat en angst. Moeilijk om positief te blijven. Op de aanslag in Istanbul volgden kort na elkaar verschrikkelijke terreurdaden op verschillende plaatsen in de wereld. Een paar dagen geleden is er een aanslag gepleegd op de kerstmarkt in Berlijn en in Syrië duurt de oorlog voort.

Dat als je de ellende van anderen niet au serieux neemt, de ellende jou uiteindelijk zal bereiken en dat er mensen nodig zijn om het tij te doen keren.

Terreur went, hoorde ik iemand op televisie zeggen. Ik weet niet of terreur went. Wat misschien wel begint door te dringen, is het besef dat de wereld moeilijke tijden doormaakt. Dat als je de ellende van anderen niet au serieux neemt, de ellende jou uiteindelijk zal bereiken en dat er mensen nodig zijn om het tij te doen keren.

Onlangs ben ik naar Molenbeek getrokken, op zoek naar hoop, stel je je voor? Ik ben heel lang uit de wijk gebleven. Ik wou niet de ramptoerist uithangen, de buitenstaander, de specialist die komt observeren en gebruik maakt van de naïviteit of de gastvrijheid van mensen om daarna een hautaine analyse te maken die de Molenbeekenaars geen millimeter verder helpt.

Ik heb veel gezien. Ik heb verdriet, boosheid, schaamte, woede en tranen gezien. Maar weet je wat het belangrijkste is? Ik heb vrienden gemaakt. Ik heb nu vrienden in Molenbeek, en dat geeft me hoop.

 

Jouw mama

Laat een reactie achter

Javascript is vereist om dit formulier te gebruiken.

Hans becu

 

En weet je, Ramzi, wie al die aanslagen pleegt ? Moslims, in naam van de profeet. En weet je, Ramzi, waarom heel het Midden-oosten in brand staat ? Omdat Moslims, Soennieten en Sjiieten, elkaar nu al 1400 jaar naar het leven staan omwille van compleet nonsensicale en achterhaalde theologische disputen. En weet je Ramzi, wat het land van Mekka en de Kaaba, de bakermat van de “godsdienst van de vrede”,  Saoudi Arabië aanricht qua moordpartijen in Jemen ? En wat in Turkije gebeurt, is niets meer of minder dan het gevolg van een radicale Islamisering van bet land door Erdogan, beste Ramzi. En weet je, Ramzi, waarom Moslims in Europa zo vaak sociaal-economische achterstand hebben ? Omdat hun godsdienst een elementaire aanpassing aan de Europese cultuur verhindert zodat ze hier slecht functioneren.  En Ramzi, weet je wat de essentiële oorzaak is van al die problemen ? Het onvermogen tot zelfkritiek bij Moslims, wat leidt tot het miskennen van eigen falen en tekortkomingen.  De schuldige is altijd de ander, en de moslim is nooit dader, altijd slachtoffer. 

john apers

En de underdogs krijgen de meeste sympathie op het eind. Aanpassen of opkrassen? :)

En weet je waarom er zoveel mensen in die regio en elders ”gelovig” zijn? Omdat er daar grote armoede heerst(te) doordat er teveel mensen op elkaars lip leven, zonder werk, oogsten mislukten, nog steeds en het ziet er niet naar uit dat ze binnenkort wél zullen lukken. Waarom? Droogte. M.a.w. de zon, klimaatsopwarming al dan niet door toedoen van mens in combinatie met weinig collegiale steun om hen te helpen om voedsel te verbouwen, bij voorkeur in de hoogte om plaats te maken voor aanplanten van gediversifiëerde wouden en steun om andere kennis te verspreiden/te delen waaronder “the” way to peace. :)

The future is bright anyway

Best wishes

Hans becu

 

Ik zeg dat beleefder : wie zich niet wil aanpassen hoort hier niet thuis. Dat is een kwestie van gezond verstand, en van elementaire beleefdheid en respect t.a.v. de inwoners van het gastland vanwege migranten. Niet alleen maar rechten maar ook plichten. Wat daarmee in vredesnaam fout aan is is heb ik nooit begrepen. Ik wens de bevlogen linkerzijde met haar moralisten veel gezond verstand toe voor 2017.

Gerda D'Hondt

Nu heb je wel eens gelijk Hans

Iedereen is verantwoordelijk voor zichzelf.

Geen enkele godsdienst heeft ooit vrede gebracht op aarde. Dat kan enkel het hart van de mens.

Meer uit het dossier ‘Liefste 2017,...’

Dag liefste schat. Je kent me, ik ben geen veelschrijver. Deze nieuwjaarsbrief is dan ook geen ellenlang epistel. Ik vond dat ik mijn brief aan jou moest richten. Waarom, vraag je me? Eenvoudig.
CC Gie Goris (CC BY-NA 2.0)
Gie Goris schrijft zijn nieuwjaarsbrief aan Ayoob, een Afghaanse dertiger die hij ontmoette op een vliegerfestival in een stadje op zestig kilometer van Kaboel.
Het was een jaar van hunkering naar respijt en hoop. En toch vinden we die in onze eigen straten. Bij jullie, het verzet van liefde tegen argwaan.
CC Brian Eeles (CC BY-SA 2.0)
Bernard Sintobin is zakelijk leider bij MO*, maar daarnaast is hij ook erkend voogd van een Afghaanse minderjarige asielzoeker.

Meest recent van Samira Bendadi

© Youssef Boudlal/Reuters
Protest in het noorden van Marokko: Een politieke crisis en een barst in de samenleving
De zomer was alles behalve rustig in de regio van Al-Hoceima in het noorden van Marokko.
CC Stephane333 (CC BY-SA 2.0)
Reportage uit de banlieue: ‘Het nieuwe Frankrijk wordt in de volkswijken opgebouwd’
Macron heeft gewonnen, ook in de banlieues. Maar het absenteïsme tijdens de parlementsverkiezingen vertelt een ander verhaal.
© Fatinha Ramos
Vaderland, moedertaal: op zoek naar het verloren thuisgevoel
Dat identiteit te maken heeft met taal en met de plek waar je vandaan komt, dat was altijd al het eerste geloofsartikel van de Vlaams-nationalisten.
© Arnaud De Decker
‘Het protest in de Rif is een signaal en het is aan de Marokkaanse staat om er positief mee om te gaan’
Ondanks de talloze aanhoudingen is de rust nog niet teruggekeerd in de stad El-Hoceima in het noorden van Marokko. Vandaag wordt een gigantische betoging in de hoofdstad Rabat georganiseerd.