Ik ben Europa

De jonge schrijfster Aya Sabi –‘mijn huid kleurt naar zand, mijn ogen naar hout en mijn haar naar nacht’ – bekent: zij is Europa. En tegelijk gelooft ze niet in Europa als in een werelddeel. ‘Ik geloof niet in afgebakende gebieden, wil niet geloven in vrijheid waarbij onze grenzen slechts in een richting over te steken zijn.’

  • Phil Shirley (CC BY-NC-ND 2.0) Phil Shirley (CC BY-NC-ND 2.0)

Ik ben Europa. Ik heb altijd op het strand gespeeld, terwijl de golven mij elk zicht op het land achter de zee ontnamen, de rand van de horizon tekende zich scherp af: verder dan de eerste golf ben ik nooit geraakt. Totdat Zeus, Griekse oppergod vermomd als stier, mij ontvoerde en naar een onbewoond eiland aan de overkant van het strand bracht. Dat was de eerste keer dat ik mijn horizon verraadde, dat ik grenzen die enkel in mijn dromen vervaagden, ook de rug toekeerde terwijl ik klaarwakker was. Soms is ontwaken, mooier dan dromen.

Sindsdien leef ik voort, ben ik doorheen eeuwen geslopen en door mensenlevens gesluimerd, ben ik verteld en nooit vergeten. Hoewel ik een leugen ben, zoals alle andere verhalen, gedichten, romans, herinneringen en mythes leugens zijn omdat ze elke tijdelijke waarheid, elk argument en alle kleine cijfers overstijgen, daarom worden ze eeuwen later nog even levendig verteld en daarom zijn ze allemaal even waar. Omdat ze de wereld onbevangen van bovenuit beschrijven.

Ik ben Europa. Hoewel mijn huid naar zand kleurt, mijn ogen naar hout en mijn haar naar nacht, hoewel ik per toeval het leven vond aan de oevers van de Maas terwijl mijn grootvader zijn leven drieduizend kilometers zuidwaarts achterliet in het land van verkruimelde dromen en verdwenen munten en hoewel ik heel waarschijnlijk niet lijk op het beeld dat u in uw hoofd hebt van Europa. Op de meeste schilderijen werd ik afgebeeld als een blonde, bijna roodharige vrouw met een lelieblanke huid.

Maar dingen veranderen, eeuwen buitelen over elkaar heen, de geschiedenis gaat in elkaar over, hapert, herschrijft zich, volkeren verhuizen en grenzen vervagen. Zoals de dood en de liefde is ook het leven iets wat je overkomt en waar je je aan overgeeft. Enkel deze drie dingen zijn vastgeroest in ons bestaan, daaromheen draait alles, als de zon en de maan, al de rest moet en mag in vraag worden gesteld. Alles wat ons het zicht op een horizonloze aarde ontneemt, wat ons de liefde in vraag doet stellen, het leven, wat muren bouwt tussen mensen en mensen.

Ik geloof niet in afgebakende gebieden, wil niet geloven in vrijheid waarbij onze grenzen slechts in een richting over te steken zijn.

Ik ben Europa, maar ik geloof niet in Europa als in een werelddeel, ik geloof niet in afgebakende gebieden, wil niet geloven in vrijheid waarbij onze grenzen slechts in een richting over te steken zijn, niet in vrede waarbij we anderen in een doorgedraaide oorlog hebben opgesloten en weigeren ze te redden als ze de zee betreden, maar hen tegelijk het recht op een visum afnemen, terwijl hun oorlog voor een deel ook de onze is.

Lichamen spoelen aan als de restanten van een belegerde beschaving buitenzinnen door wraak en bloed. Ze spoelen aan op bleke stranden van verkruimeld land, verscheurde verdragen en vergeten waarden. Een werelddeel dat vecht met zichzelf. Zich afvragend wat het ooit beloofde, nu kan geven en wat het wilt missen.

Een werelddeel waar lichtsteden in vuur en vlam stonden, waar mensen ontwaakten onder de as van verschroeide liefdesverklaringen in de stad van de liefde. Bedwelmd door de angst dat het nooit meer hetzelfde zal zijn. Zonder de geur van versgebakken stokbrood en juist bedrukte postkaarten. Zonder de belofte ooit terug te keren naar waar het begon. Mensen stierven en hun lijken werden het strijdtoneel van politieke recuperatie door een massa die steeds luider roept – bijna hysterisch – omdat het haar eigen waarden en normen wil verdedigen maar zij eigenlijk enkel maar alle waarden en normen verraadt.

Ik geloof nog steeds in de geborgen leugen die de literatuur mij geeft: de Fenicische prinses, het liefdesverhaal dat niet mocht zijn, de twee die de zee overstaken en op een onbewoond eiland elkaar liefhadden. De grenzen die hen belemmerden in het leven en de liefde, waren onbestaand, hadden anderen ooit voor hen getekend.

Keer ze de rug toe en heb lief.

Aya Sabi is schrijfster, columniste en activiste. Zij schreef deze tekst voor het Festival van de Gelijkheid on tour in Hasselt.

Laat een reactie achter

Javascript is vereist om dit formulier te gebruiken.

Gerda D'Hondt

Een schitterende tekst.

Voor mij willen alle mensen een dak boven hun hoofd, genoeg te eten, en verlangen zij allen naar geluk en liefde.

Uiteraard is er in alle koren, kaf ook binnen ons land.

Grenzen zijn mensendingen en iedere regering omarmt corruptie, leugens en wenst vooral macht.

En alleen de liefde kan de haat verslaan !

Hans Becu

Gerda

Zonder grenzen breekt overal ter wereld oorlog uit. Het is pas na de vrede van Westfalen (1648), waarbij de soevereine staat erkend werd en de grenzen werden vastgelegd dat er met veel vallen en opstaan in Europa uiteindelijk vrede kwam. Dat andere werelddelen nog niet zo ver zijn, is hun verantwoordelijkheid, en niet de onze. Waar grenzen geschonden worden, ontstaan conflicten. Ik wil ook wereldvrede, maar daarom net zijn grenzen en het respect ervoor zo belangrijk. Mensen zijn in staat om in wederzijds overleg grenzen te bepalen. Ik heb echt een hekel aan dat would be kosmopolitisch gezwijmel over een grenzenloze wereld. Uw tuin, uw voor-en achterdeuren zijn ook ook grenzen ?  Ik neem aan dat U het zeer fijn zou vinden als ik ongevraagd even voor een paar weken in Uw tuin zou komen kamperen. En ik haal me nog een biertje uit de koelkast ook. En uiteindelijk blijf ik er gewoon hangen : tuinasiel aangevraagd weet je wel. 

Lodewijk

Om het met uw tuinvoorbeeld te verwoorden: 

Een tuingrens is een virtueel tussen mensen afgesproken indeling van onze planeet.
Een nationaliteit is een virtueel tussen mensen afgesproken indeling van de mensheid.   

Maakt het voor die tuin iets uit wat voor nationaliteit die uitgenodigde bezoeker heeft?
Maakt het voor de uitnodiger iets uit? Zolang die bezoeker de tuin respecteert en de reeds aanwezige mensen respecteert?

Wordt het niet onnodig complex gemaakt door beide indelingen onderling te combineren en verschillend te begrenzen?

Maar ik besef goed dat mensen verschillend kijken naar grenzen. 
Zo kunnen mensen zelfs hun voordeur totaal anders gebruiken.
Bv. in Canada hebben velen de gewoonte om hun voordeur niet op slot te doen als hij/zij in huis is.  In de V.S. net wel.

Allebei doen dat nochtans voor dezelfde redenen: uit schrik voor hun eigen veiligheid. 
De ene is bang dat bij problemen er mensen te snel kunnen binnenkomen. 
De andere is bang dat er bij problemen mensen niet snel genoeg kunnen binnenkomen (brandweer, ambulance…).

Hetzelfde voorwerp dient als grens, maar wordt toch anders gebruikt :-)

Hans Becu

 

Lodewijk

Mag ik in naam van de grenzeloosheid nu in je tuin komen kamperen of niet, ook als jij dat niet wil ? Indien ja betekent dat de afschaffing van het eigendomsrecht en ben je een communist. Want “respecteren”, wat betekent dat concreet ? En wat betekent virtueel ? Het kadaster is alvast niet viruteel. En nationaliteiten berusten helemaal niet op afspraken. Het zijn historisch gegroeide samenlevingsverbanden tussen mensen op basis van een gedeeld territorium, waardenstelsel, taal en cultuur. Links bezondigt zich in haar losgeslagen kosmopolitisme  constant aan lege woordenkramerij, vage definities en kromme redeneringen. Alsof het vanuit je eigen zelfbewuste culturele identiteit, vanuit duidelijk afgebakende grenzen onmogelijk zou zijn om anderen met open geest tegemoet te treden, ze te respecteren en zonodig te helpen. Het systematisch in stand houden van  die leugen, met dat onderliggend gemoraliseer met een air van superioriteit,  gekoppeld aan een totaal gebrek aan realiteitszin, en vooral aan een realistisch mensbeeld : dat stoort me zo mateloos aan LInkse “progressieven”.

john apers

Geachte Hans,

Alles wat men zegt van een ander is men doorgaans zelf.

Een Nationaliteit, een volk, een Territorium, een Cultuur, een Taal, “waarden”, het zijn allemaal begrippen die misbruikt kunnen worden en misbruikt werden in het verleden, door links èn rechts.

Er is maar één grens, en dan nog is dat relatief, met name onze atmosfeer.

Grenzen zijn er gekomen omwille dat mensen zeiden : dit is van mij, dit is van ons, de anderen hebben hier niks te zoeken. Of dat links of rechts extremisme is, weet ik niet, het is een menselijke manier om oorlog te vermijden of te starten.

Persoonlijk ben ik blij dat een ander niet zomaar in mijn tuin kan kamperen, dat er één of ander kader is waardoor ik dat kan proberen verhinderen. Echter, stel dat héél mijn dorp onleefbaar wordt en enkel mijn tuintje geschikt is om hopelijk tijdelijk ,de anderen onderdak te bieden… dan zal ik dat met liefde toestaan. Als ik dat niet doe (met of zonder groot hart) vergroot ik het risico dat men mij lyncht om alsnog in de tuin te kamperen.

Zo ook in de wereld. Het Midden-Oosten en grote delen van Afrika worden steeds “helser”. Sluiten we de grenzen?

Ach wat… links of rechts, dood gaan we toch.

mvg

LEES OOK

© Brecht Goris
Tijdens haar vakantie voelt Bie Vancraeynest voor het eerst een gevoel van urgentie. Iedereen moet voor zichzelf kunnen spreken, en naar de ander kunnen luisteren die over zichzelf spreekt.
Bram Van Damme (CC BY-NC-ND 2.0)
Het debat over de “foute” en inzonderheid de koloniale standbeelden lijkt zich vooral te beperken tot een debat over hoe we de waarheid over het verleden het best recht doen, door de standbeelden t
© Najet Boulafdal
Op 17 augustus vond in Barcelona een terreuraanslag plaats. Een jongeman reed met een bestelwagen in op een groep mensen in de befaamde toeristische straat La Rambla.
© Brecht Goris
Het is niet zo eenvoudig om haatmannen niet te haten. Misschien is dat besef al een goed begin.