Opvallend is de kloof tussen het gedrag en de verklaringen van de Palestijnse onderhandelaars in het publiek en aan de onderhandelingstafel. Vooral hoofdonderhandelaar Saeb Erekat slaat een mal figuur. Om toenmalig Kadima-leidster Tsipi Livni te vleien, grapte hij dat hij voor haar zou stemmen. Ex-premier en havik Ariel Sharon noemde hij dan weer zijn vriend. De onderdanige toon die uit de verslagen blijkt, steekt fel af tegen de vastberaden toon in de talrijke persverklaringen over de onderhandelingen. De onderhandelaars gingen ook erg ver in hun compromisbereidheid. Het aanbod om alle nederzettingen in Oost-Jeruzalem, afgezien van het blok Har Homa, aan Israël af te staan is ongezien en controversieel. Saeb Erekat maakte gewag van de grootste Jerushalayim in de Joodse geschiedenis. De officiële lijn is dat Oost-Jeruzalem de hoofdstad van de toekomstige Palestijnse staat moet worden. Dat de onderhandelaars die eis lieten vallen, zal hen in de Palestijnse straat niet in dank worden afgenomen.
Het traditionele leiderschap, vertegenwoordigd door de Palestijnse bevrijdingsorganisatie, en meerbepaald de dominante partij Fatah, loopt ernstige schade op door dit lek. De Palestijnen nemen het Fatah kwalijk dat de partij bereid is hun rechten zomaar op te geven en vast te houden aan een vredesproces zonder perspectief. Ze zien dat een kleine, elitaire groep boven hun hoofden akkoorden wil sluiten die indruisen tegen hun visie van een Palestijnse staat binnen de grenzen van vóór 1967. Dit soort vredesproces kan hen niet overtuigen. Aan Palestijnse kant ebt het geloof in een tweestatenoplossing dan ook weg. Maar er dient zich geen alternatief aan. Hamas leunt achterover en ziet haar tegenstand tegen de onderhandelingen bevestigd. De beweging heeft nu meer argumenten om aan te tonen dat diplomatieke middelen falen. Deze tendens is bijzonder nefast, en zal het radicalisme, zeker bij jongeren, doen toenemen.
De lekken bevestigen ook dat Israël fundamenteel geen interesse heeft in de twee-statenoplossing. In 2008 deden de onderhandelaars het verregaande aanbod rond Oost-Jeruzalem af als ontoereikend. Ook het feit dat de Palestijnse zijde niet bereid was om Ariel en Ma’ale Adumim, twee grote nederzettingen op de Westoever op te geven stuitte op onbegrip. Tsipi Livni stelde wel dat de vroegere politiek om voldongen feiten op het terrein te creëren, voorbij was. In de realiteit merkten de Palestijnse onderhandelaars echter niets van haar begrip over de nederzettingen als struikelblok voor een Palestijnse staat. Israëlische onderhandelaars dwongen de Palestijnse kant tot steeds meer concessies tot ze een minimale en volledig gedemilitariseerde Palestijnse staat bekwamen.
In tegenstelling tot wat Israël beweerde, had het al die jaren wel degelijk een partner voor vrede. Het toonde zich zelf echter niet enthousiast voor vrede. Waarnemers zoals ex-CIA-medewerker Robert Grenier stellen dat een akkoord met de Palestijnen op korte termijn voor Israël het grootste risico inhoudt. Het is een stap in het ongewisse en Israël zou toegevingen moeten doen. Het behoud van de status quo daarentegen is rendabel. Israël kan zijn nederzettingenbeleid voortzetten en blijft internationaal aanzien genieten. Zo schreeuwt de EU af en toe wel moord en brand over de nederzettingen, als puntje bij paaltje komt, zal ze geen druk uitoefenen op Israël.
De Palestine papers worden niet toevallig nu vrijgegeven. De vredesonderhandelingen liggen op apegapen en de Palestijnse leiders dreigen ermee in de Veiligheidsraad unilateraal de Palestijnse staat uit te roepen. Dit is een call for action. Eén van de laatste. De internationale gemeenschap mag die niet naast zich neerleggen. De EU mag de VS niet langer het vredesproces laten leiden. Zoals de documenten illustreren, steunen die Israël onvoorwaardelijk. Het lek toont dat een andere toekomst voor het Midden-Oosten niet mogelijk is zonder een ander en rechtvaardiger vredesproces dat echt rekening houdt met de rechtmatige verzuchtingen van beide in het conflict betrokken partijen.
Brigitte Herremans, medewerker Midden-Oosten Broederlijk Delen en Pax Christi Vlaanderen
14 reacties
Nogmaals, met Wilders hebben wij niets te maken.
Als u het actuele standpunt van Likoed wil weten over de vorming van een Palestijnse staat, verwijzen wij u naar de historische speech van premier en Likoedleider Netanjahoe:
http://www.likud.nl/ref39.html
Dit compromis waarmee eindelijk vrede bereikt zou kunnen worden, wordt dus al 11 jaar consequent afgewezen door de Palestijnen.
De Palestijnen komen niet over de 'zeven drempels voor vrede':
http://www.likud.nl/artik33.html
De voorstellen van Israel zijn duidelijk: Joods Jeruzalem bij Israel, 7% grenscorrectie - met compensatie elders - als uitvloeisel van het recht op veilige grenzen bij terugtrekking, zoals vastgelegd in VN resolutie 242.
En er wordt niet gekraakt, men betrekt zijn eigendom.
Wat een racisme dat Joden dat niet zouden mogen.
In 2009 heeft Likoed premier Netanjahoe aangegeven voor de tweestatenoplossing te gaan. Arabisch Oost-Jeruzalem als Palestijnse hoofdstad is dan een mogelijkheid. Maar het compromis wordt dus al sinds 2000 door de Palestijnen geweigerd. Zie ook de woedende reactie op de Pali Papers.
Het zijn de 'zeven drempels voor vrede' http://www.likud.nl/artik33.html
Om eigenaren te betitelen als 'krakers' is de wereld op zijn kop. Omdat het Joden zijn. Wat een racisme. Nogmaals: walgelijk.
Een nieuw punt brengt u in: u erkent de etnische zuiveringen van Joden door het Jordaanse leger, maar zet daar die van Arabieren in Jaffa tegenover.
Helaas komt u daarmee weer met zo een Palestijnse propagandafabel, allang wetenschappelijk ontmaskerd:
http://www.likud.nl/verhaal1948.html
In een oorlog trouwens waarin de Arabieren keer op keer verklaarden 'de Joden de zee in te willen drijven'.
En waarin ze onder leiding stonden van de antisemiet en nazi-oorlogsmisdadiger Al-Hoesseini. De man die vol bewondering Auschwitz bezocht en zoiets ook in Palestina wilde.
De man die uit diepgeworteld antisemitisme dit conflict veroorzaakte.
Maar de Palestijnen kwamen niet eens naar de onderhandelingstafel.
Een flagrante schending van de vredesakkoorden.
Maar ze komen niet over de 'zeven drempels voor vrede'.
http://www.likud.nl/artik33.html
En Joden gaan inderdaad in de huizen wonen in Jeruzalem die hun eigendom zijn. Wat afschuwelijk racistisch van u dat Joden gediscrimineerd moeten worden, dat alleen zij hun eigendom niet zouden mogen betrekken.
gezuiverd van Joden door het Jordaanse leger in 1948.
Niemand met enig verstand kon zich indenken dat Israel die wijk
voor de tweede keer etnisch zou laten zuiveren. Daarnaast betreft het uitbreidingswijken ten Noorden en Zuiden van Jeruzalem, wat voorheen kale berghellingen waren.
Het is merkwaardig dat de Nederlandse media die logische 2% van de Westbank voorstellen als enorme Palestijnse concessie. De echte discussie gaat over de 5% elders die Israel opeist op basis van de befaamde resolutie 242 van de VN, die Israel 'vrede en veilige grenzen' toe kent in ruil voor terugtrekkking.
Verder blijken de Palestijnse leiders zelfs dit niet toe te durven geven aan hun burgers.
Maar dat is weer niet zo vreemd als je naar opiniepeilingen kijkt. Maar 18% staat achter de tweestatenoplossing, 78% wil de vernietiging van Israel.
likoed nederland zegt daar niet bij dat 'jerusalem-en-omgeving' in 1980 -wederrechtelijk- 'voor eeuwig' de hoofdstad werd van israël, onder likoed-premier menachim begin.
likoed nederland stelt dat 'niemand met enig verstand zich kan indenken dat israel de joodse wijk in oost-jerusalem voor de tweede keer etnisch zou laten zuiveren.'
likoed nederland zegt er niet bij dat oost-jerusalem nu al stelselmatig ethnisch gezuiverd wordt, maar dan precies 'andersom': palestijnse bewoners worden uit hun huizen gezet door beslissingen van rechters, planologen, politici of door 'ordinaire' flinke huurverhogingen.
likoed nederland toont zich ontevreden over een 2% concessie vanwege de palestijnse autoriteit en stelt dat de echte discussie gaat over 5% 'elders' die israel opeist op basis van de befaamde resolutie 242 van de vn, die israel 'vrede en veilige grenzen' toekent in ruil voor terugtrekkking.'
likoed nederland zegt daar niet bij dat het de israëlische taktiek is om de stad jerusalem langs het noorden, oosten en zuiden te omgeven door 'joodse uitbreidingswijken' waardoor oost-jerusalem helemaal ingesloten zal worden door israëlische bewoning. de palestijnse staat zal daardoor kunnen 'fluiten' naar haar hoofdstad.
likoed nederland zegt nix over de rol van 'de muur' rond jerusalem in deze taktiek, evenmin als over de 'apartheidswegen' vanuit israël naar de vele joodse settlements verspreid over de hele westelijke jordaanoever, die uitdrukkelijk niet bedoeld zijn voor palestijns verkeer.
likoed nederland zegt ook niets over de joodse extremisten die de (palestijnse) stad hebron systematisch destabiliseren om de stad onder controle te krijgen.
likoed nederland houdt zich in de benelux zoveel mogelijk 'op de vlakte', maar dat lukt niet langer meer omdat er hier steeds meer bekend wordt van israëlisch wangedrag in palestina.
wat antwoordt likoed nederland op de stelling van de nederlandse politicus geert wilders: “jordanië is de enige palestijnse staat die er ooit zal komen. judea/samaria ('de westelijke jordaanoever') zijn israël, dus hoe meer joodse nederzettingen daar hoe beter”?
Iedereen kan op Wikipedia zien dat dat onzin is: het aantal niet-Joodse inwoners van Jeruzalem is sinds 1967 sneller gestegen dan het aantal Joodse inwoners: namelijk met 168% tegen 140%.
En al in 2000 stelde toenmalig president Clinton een Palestijnse staat voor met Arabisch Oost-Jeruzalem als hoofdstad. Door Israel aanvaard. Al die jaren keer op keer geweigerd door de Palestijnen.
Nieuwe reactie inzenden