Onze crowdfunding voor de opvolging van het dossier #LuxLeaks heeft al opgebracht.
Voor 20 december willen we € 7500 verzamelen. Doe jouw bijdrage nu!

Dossier: 

Parwais, vluchteling. Terug zonder pardon?

Maandagochtend om 6 uur 15 moet de 20-jarige Parwais Sangari op het vliegtuig stappen richting Afghanistan. Alweer een pijnlijk verhaal dat boven water komt. Voor velen onder ons een déjà vu.

  • Parwais Sangari

Vier jaar geleden strandde Parwais in België. Niet voor zijn plezier, ook niet omdat hij op zoek was naar een beter leven. Maar wel omdat zijn leven in gevaar was. Bij een aanval op hun huis verloor zijn vader het leven, zijn huis werd vernietigd. Zelf hield hij er littekens aan over voor de rest van zijn leven. Hij vluchtte voor zijn leven, weg van Afghanistan, het land dat het afgelopen decennium niet weg was te denken uit de top drie van meest onveilige landen ter wereld.

Bij zijn aankomst hier in België stelde het Commissariaat-generaal voor Vluchtelingen en de Staatlozen zijn verhaal in vraag, zoals die dienst dat meestal doet. Als je vlucht voor je leven wordt van je verwacht dat je dat kan bewijzen. Als je dat niet onmiddellijk kan, of als de bewijzen niet sterk genoeg zijn, dan heb je pech. Voor de autoriteiten van dit land ben je al snel aan het liegen. Het wordt dan wachten tot je procedure is afgerond om opgepakt te worden en teruggestuurd.

Zo veel mogelijk weigeren

Het asiel- en migratiebeleid in ons land is niet alleen streng, het is onmenselijk en onrechtvaardig. Het belangrijkste doel ervan is zoveel mogelijk mensen terugsturen. Het eerste slachtoffer zijn degenen die letterlijk vluchtten voor hun leven, want zij hadden vaak niet de tijd of de kans om bewijzen mee te brengen die hun verhalen staven.

Wie het asielbeleid volgt, weet hoe dat in elkaar zit. De instanties krijgen duidelijk opdracht om zoveel mogelijk mensen te weigeren. Verder gaat men ervan uit dat het verhaal van die mensen niet klopt. We weten bijvoorbeeld van vertalers dat ze een groot verschil zien tussen wat de asielzoeker vertelt en wat uiteindelijk van hun vertaling in het rapport van de interviewer komt.

Ook weten we dat de mensen die voor deze diensten werken steeds meer bureacratisch te werk gaan om de asielzoekers te demotiveren en stresseren. Want stel u eens voor, beste lezer, dat u een interview moet afleggen waarvan uw leven, uw toekomst afhangt. Welke stress zou niet door u heengaan telkens u weer hetzelfde verhaal moet vertellen dat tot op de komma moet overeenkomen, want bij het minste verschil in details lig je eruit. Men heeft dan immers ‘bewijs’ dat je aan het liegen bent.

Cijfers

Er zijn quota’s die moeten gehaald worden. Het gaat niet om wie voor u staat, of om het verhaal van die persoon. Neen, die persoon is een cijfer. Een cijfer dat omlaag moet. Dan kan de minister op tv, radio en kranten met veel trots aankondigen hoe de cijfers daalden, hoeveel mensen werden teruggestuurd.

Terwijl politici en media praten over de cijfers en over hoe we nog harder moeten optreden, vergeet men dat het om mensenlevens gaat en dat die mensen ook een aantal basisrechten hebben.

Zolang we de verhalen van deze mensen niet kennen, voelen we ons gerust.

Verhalen

Zolang we de verhalen van deze mensen niet kennen, voelen we ons gerust. Het vluchelingenprobleem zit ingewikkeld in elkaar en we hebben er toch niets aan te zeggen. Wat we weten is wat de politici, met op de kop de minister en een aantal parlementsleden, ons vertellen. Jammer genoeg geloven velen al te snel dat dit de realiteit is.

Maar dan komen verhalen naar boven, zoals die van Pusta Pandey, Scott Mayo en nu Parwais Sangari. Vluchtelingenverhalen die we ‘de zaak’ gaan noemen. Allemaal mensen die hier al een tijd verblijven, hier geïntegreerd zijn, een bijdrage leveren in onze samenleving en hier hun leven hebben opgebouwd. Mensen die het goede recht hebben om hier te verblijven en die het bovendien ook verdienen. Mensen overigens die ons land nodig heeft. Want is het niet diezelfde regering die ons vertelt dat er vacatures zijn in knelpuntberoepen die wachten om ingevuld te worden? Parwais is een lasser, en lasser is één van die knelpuntberoepen.

Onze politici hebben het steeds over integratie. Wel, hier heb je één van de zovele voorbeelden van een vluchteling die perfect geïntegreerd is en toch terug moet. Wat heeft het voor zin om de mensen te vragen dat ze zich integreren als ze hier niet mogen blijven?

Ander soort beleid

Voor Scott Mayo, die toevallig werd opgepakt in dezelfde trein als Parwais en die een kamer met hem deelde, maakte men een uitzondering. Waarom is er voor Parwais geen oplossing mogelijk?

Dat Scott mag blijven is te danken aan de steun en inzet van tientallen mensen en aan de positieve rol van media en sommige politici. Wel, diezelfde mensen kunnen nu ook een rol spelen.

Tegelijk moeten we met zijn allen beseffen dat het niet kan dat we pas wakker schieten bij individuele verhalen die een strijd tegen de tijd vergen: Parwais heeft op het moment van schrijven minder dan 24 uur vóór zijn gedwongen vertrek. We moeten een ander soort beleid eisen voor alle mensen in deze situatie. Een beleid dat duidelijk, menselijk en rechtvaardig is. Zodat dit soort verhalen geen dagelijkse kost meer zijn.

Men mag niet vergeten dat slechts weinige verhalen onze aandacht en die van de mainstream media krijgen. Tegelijk zijn er nog heel wat schrijnende verhalen die wij niet kennen en waar het onmenselijke en onrechtvaardige beleid van dit land nog harder tekeer gaat.

Niet alleen het beleid draagt verantwoordelijkheid. Ook de tientallen middenveldorganisaties moeten hun rol spelen en het opnemen voor deze mensen, hun verhalen naar buiten brengen en zich inzetten voor hun rechten. Tonen dat deze mensen meer zijn dan cijfers.

De verontwaardigde burgers kunnen die organisaties -waar ze vaak lid van zijn- aanzetten om tot actie over te gaan en structurele oplossingen aan te dragen. De vraag is: zullen deze organisaties zich organiseren? Als ik terugkijk naar het voorbije jaar, dan ben ik pessimitisch, maar het is nooit te laat. Mijn engagement hebben ze alvast.

Bleri Lleshi is politiek filosoof en mensenrechtenactivist.

Meer uit het dossier Kinderpardon

In de media lezen wij de verhalen van jongeren zonder papieren en jonge vreemdelingen die wettig in België verblijven én schoollopen en die naar hun land van herkomst worden teruggestuurd.
Koen Broos
De situatie van kinderen op de vlucht vormt voor het Kinderrechtencommissariaat een grote bekommernis.
KMS/AMOS (Kerkwerk Multicultureel Samenleven) vraagt een aanpak van het probleem van Niet-Begeleide Minderjarige Buitenlanders die 18 worden die uitgaat van hun rechten en niet van een onbazrmharti
Vluchtelingenwerk vraagt de regularisatie van het verblijf van voormalige niet-begeleide minderjarigen die hier lokaal verankerd zijn.

Laat een reactie achter

Javascript is vereist om dit formulier te gebruiken.

Everaerts Jan-Pieter (niet gecontroleerd)

Een vraag moet me hierbij toch van het hart. Wat als alle jonge Afghaanse mannen die zich door de Taliban bedreigd weten of voelen, het land verlaten ? Wie moet het dan tegen de Taliban opnemen ? Paar dagen geleden nog was in het journaal te zien hoe die Taliban een vrouw terechtstelden die ze verdachten van overspel. Dat de Afghanen die vrij willen leven, niet kunnen betrouwen op de Westerse troepen, dat weten zij en wij ondertussen. Maar wie moet het dan wel opnemen tegen de Taliban ? Toch de vrijheidslievende Afghaanse mannen ? Bon, dit is gemakkelijk comfortabel te schrijven hier in België maar nogmaals, hoe raken we van Taliban en andere terreurgroepen verlost als niet de "eigen bevolking" tegen hen wil vechten ? Buitenlandse troepen kunnen het niet in hun plaats gaan doen. Dat loopt altijd verkeerd af. PS Overigens neemt België verhoudingsgewijze en in vergelijking met andere immigratielanden een record aantal mensen uit het buitenland op. Eén op de vier kinderen in dit land is ondertussen van buitenlandse afkomst. Dat een deel van de bevolking daar gaat tegen reageren - tegen de verdringing van de autochtonen die dat meebrengt - hoeft dat te verbazen ? Zie ook hoe veel Arabische golfstaten omspringen met buitenlanders. Daar gaat het er een stuk harder aan toe.

Everaerts Jan-Pieter (niet gecontroleerd)

Nog dit: het is gemakkelijk om altijd de Belgische staat te kapittelen in zijn behandeling van buitenlandse individuen. Maar wat lossen we daar fundamenteel mee op ? Moeten we niet terug links collectief leren denken en alles op alles zetten inzake steun aan democratische verzetsbewegingen overal ter wereld ? Aan mensenrechtenacitivisten zoals de in Congo vermoorde Floribert Chebeya bv. ook.

Martin Evenepoel (niet gecontroleerd)

Dura lex sed lex. Staatssecretaris De Block heeft inderdaad een kordaat en krachtig signaal gegeven dat nodig was. Dat Scott mag blijven is vooral te wijten aan het zoveelste toegeefbeleid. Een beleid dat de migratieproblematiek in ons land alleen maar in een neerwaartse spiraal geholpen heeft en het siert mevrouw De Block dat ze zich niet heeft laten chanteren aan een mediacampagne door linkse wereldverbeteraars die van toeten noch blazen weten. Zet de deur op een kier en diezelfde deur is de dag nadien gegarandeerd opengestampt met alle gevolgen vandien. Als we blijven toegeven aan de uitzonderingen, dan wordt het dweilen met de kraan open: vorige week Scott, deze week Parwais en de volgende week weer iemand anders en zo voort. Ons land is tot spijt van wie het benijdt overvol. Onze eigen autochtone bevolking die hier heel hun leven gewerkt heeft, moet jaren lang op een wachtlijst staan op toch een sociale woning te kunnen bemachtigen. Er zijn mensen van eigen bodem die aan lager wal geraakt zijn waar geen haan naar kraait. Laten we eerst eens die mensen helpen in plaats van de derde wereld binnen te loodsen naar ons land van melk en honing waarvan de honing reeds op is. Nu rest ons enkel nog zure melk. En die linkse onzin dat ons beleid streng en onrechtvaardig zou zijn, is volledig uit de lucht gegrepen en getuigt van een bijzonder grote wereldvreemdheid.
X

Ontdek

MO*nieuwsbrieven

Schrijf je in op onze gratis nieuwsbrieven en blijf op de hoogte van het belangrijkste mondiaal nieuws.

Facebook/Twitter

Blijf op de hoogte van het belangrijkste mondiaal nieuws.

MO*magazine

Abonneer je op ons unieke kwartaalmagazine voor slechts € 20.

Een abonnement nemen

MO*papers

Abonneer je op de gratis digitale achtergronddossiers (pdf) over actuele mondiale thema’s.