Respect en waardigheid! Open brief aan de beleidsmakers

Een jaar na de aanslagen van 22 maart nemen we de tijd om even stil te staan bij wat er het voorbije jaar allemaal gebeurd is en gezegd werd. We houden halt om de schade op te meten en de balans op te maken.

H. Murdock/VOA (CC0)

D e aanslagen van Zaventem en Brussel hebben een diepe wonde in de samenleving geslagen. De remmen gingen los, de cultuur van angst en haat werd verder verspreid en de kloof tussen bevolkingsgroepen werd groter. Gratuite en kwetsende uitspraken en beweringen van bepaalde politici aan het adres van allochtone burgers maken ons boos.

Maar ook wetten en maatregelen die de fundamentele principes van onze rechtsstaat ondermijnen zoals de gelijkheid voor de wet, de scheiding der machten en het vermoeden van onschuld, baren ons zorgen. Ze maken van sommigen onder ons tweederangsburgers en wakkeren het wantrouwen van de rest van de bevolking aan.

Hoe gaan we ons verdedigen, vragen velen zich af. Valt er nog iets te zeggen? Veel mensen zijn ook gestopt met praten. Ze hebben niets meer te vertellen want alles is al gezegd geweest. Velen beginnen te twijfelen of ze hier nog een toekomst hebben.

Eén jaar later staan we op om nee te zeggen. Nee tegen de polarisatie, nee tegen de criminalisering en het collectief straffen van een bevolkingsgroep, gewoon omdat ze toevallig een bepaalde religieuze of etnische achtergrond heeft.

Wij, mensen van vreemde herkomst, blijven in de eerste plaats individuele burgers en willen niet verantwoordelijk gesteld worden voor alles wat in de samenleving misgaat.

Wij, mensen van vreemde herkomst, blijven in de eerste plaats individuele burgers en willen niet verantwoordelijk gesteld worden voor alles wat in de samenleving misgaat. We willen niet te pas en te onpas gebruikt worden om bekendheid te verwerven, carrière te maken of om een bepaald beleid te legitimeren.

Zijn wij de aanslagen of de rest van de maatschappelijke kwesties aan het relativeren? Helemaal niet. Wij hebben begrip voor de angst die er heerst en wij ontkennen niet dat er problemen zijn die gerelateerd kunnen zijn aan een bepaalde beleving van een religie of identiteit. Maar religie is ook politiek en problemen zijn er om opgelost te worden in samenwerking met en respect voor elkaar.

Voor terrorisme is er geen excuus. Maar terrorisme is het bastaardkind van oorlog. Er is geen excuus voor oorlog. Wij, gewone burgers, zijn niet verantwoordelijk voor deze situatie. Wij delen wel in de klappen. Desondanks willen we onze verantwoordelijkheid nemen.

Wij, burgers van vreemde herkomst, hebben niet alleen begrip voor de gestelde vragen, de twijfels en de angsten maar wij zijn zelf bang en bezorgd. We nemen ook al eens de metro en het vliegtuig. Bovendien volstaan, voor velen vandaag, ons uiterlijk en onze namen om van ons verdachten te maken.

Het is van cruciaal belang dat de rechtsstaat bewaakt wordt, want dat is de enige garantie voor gelijkwaardigheid en rechtvaardigheid.

Daarom staan we op om respect en waardigheid te eisen. We staan op om te zeggen dat twaalf uur al lang voorbij is om van een volwaardig burgerschap voor iedereen een prioriteit te maken. Wij willen een tegenoffensief tegen ongelijkheid en uitsluiting. Wij willen de rechtsstaat versterkt zien. Democratie, de scheiding der machten, respect voor mensenrechten, dat zijn voor ons de basisstenen voor een samenleving waarin iedereen een plek heeft. Het is van cruciaal belang dat de rechtsstaat bewaakt wordt, want dat is de enige garantie voor gelijkwaardigheid en rechtvaardigheid.

Het populisme, poujadisme en de extreem rechtse ideologieën, wijd verspreid in heel Europa, zijn even grote gevaren voor onze democratie. De geschiedenis heeft ons geleerd tot welke catastrofes dergelijke politieke ontwikkelingen kunnen leiden.

Het is misschien eenvoudiger voor sommigen om de wereld te verdelen in twee ingebeelde tegenstrijdige kampen, autochtonen versus allochtonen, gelovigen versus niet-gelovigen, moslims versus niet-moslims, goeden versus slechteriken… maar het enige echte verschil vandaag is het verschil tussen mensen die in humane universele fundamentele waarden geloven, los van religie, levensbeschouwelijke overtuiging, cultuur of identiteit, en tussen diegenen die deze waarden verloochenen of beschouwen als een exclusiviteit voor een bepaalde groep of club.

Wij geven dit land het kostbaarste wat we hebben, onze kinderen, en we willen dat België goed voor hen zorgt, hen een plek geeft in onze samenleving en met liefde en respect behandelt. Onze kinderen zijn het product van dit land. Ze spreken, ook en vooral , de talen van dit land en dragen de cultuur van dit land.

Wij, burgers met vreemde herkomst, willen onze jongeren niet oververtegenwoordigd zien in schooluitval-, werkloosheid- of criminaliteitscijfers, laat staan dat we sommigen onder hen zichzelf willen zien opblazen en onschuldige burgers mee de dood injagen.

Wij willen de jongeren van de volkswijken zich in alle vrijheid zien ontplooien tot kritische burgers.

Wat we wel willen, is de jongeren van de volkswijken oververtegenwoordigd zien in hogescholen en universiteiten. Wij willen hen zich in alle vrijheid zien ontplooien tot kritische burgers. Wij willen hen zich zien overtreffen in creativiteit en in levenslust. En dat is mogelijk. Velen onder hen doen dat al. Maar veel anderen blijven achter. Het fatalisme dat nu veel jongeren verlamt, kan gekeerd worden op voorwaarde dat de samenleving dat ook wil.

Daarom vinden we dat het beleid op verschillende niveaus zijn verantwoordelijkheid moet nemen. Gelijke kansen in onderwijs en het bestrijden van armoede moeten een topprioriteit worden. De kinderen en jongeren in de volkswijken verdienen echte kansen om het beste in hen naar boven te laten komen en het potentieel dat nu onbenut blijft, te ontginnen. Dat is de reële uitdaging voor de komende jaren. Alleen op deze manier zullen onze jongeren hun zelfrespect en waardigheid terugwinnen en zullen ze minder geneigd zijn om de samenleving de rug toe te keren. De toekomst van de volkswijken is de toekomst van het hele land.

Samira Bendadi en Mohamed Ikoubaân

Dag van de waardigheid – zondag 19 maart – 15u – BOZAR
(Een burgerinitiatief van Mohamed Ikoubaân en Samira Bendadi)

Laat een reactie achter

Javascript is vereist om dit formulier te gebruiken.

John Apers

Geachte,

Zelf groeide ik op in relatieve armoede. De overheid heeft redelijk wat boeien uitgegooid om mij te redden, om mij uit de vicieuze cirkel te halen, echter de arbeid (om die boeien te zien en te leren gebruiken) diende van mijzelf te komen.

Al sedert mijn kindertijd, hoor ik mensen klagen dat de overheid dit, si en là moet doen om verandering teweeg te brengen, om de zaken te verbeteren,…

Weinigen zie ik zelf de handen uit de mouwen steken. Weinigen geloven in de kracht die hen in staat stelt om a) zichzelf en b) de wereld te veranderen. Dit, ongeacht huidskleur, religieuze (anti-)inspiratie, seksuele voorkeur, moedertaal,… Terwijl we allemaal voor zo’n 99% gelijk zijn.

Het meest choquerende aan uw artikel vond ik “Wij geven dit land het kostbaarste wat we hebben, onze kinderen, en we willen dat België goed voor hen zorgt, hen een plek geeft in onze samenleving en met liefde en respect behandelt.” Waarom? a) een kind geef je niet aan een land of een andere organisatie b) moet België goed voor jouw kinderen zorgen of moet je dat zelf doen? c) als je het voorbeeld geeft inzake liefde en respectueuze behandeling, oogst je meestal wat je zaait.

Ik zie 98% van de mensen waarmee ik in contact kom, hunkeren naar auto- en vliegtuigreizen, huis met zwembad, vleesconsumptie en dergelijke meer. Dat is hunkeren naar een snelle vernietiging van deze samenleving (ter info: o.a. opwarming der Aarde), als voorbeeld kan dat tellen.

Ik geef dit land het meest kostbaarste bezit… tijd.

mvg

Hans Becu

 

ja ja, de overheid. Alles moet de overheid doen. Misschien moet U verdorie eens realistisch worden, en ophouden met zagen en klagen. En Mohammed en Ali een schop onder de kont verkopen en zeggen dat ze naar school moeten en hun lessen moeten leren. En dat ze een Vlaamse Gazet  moeten lezen ipv een Turkse. En naar de VRT ipv naar de satelliet moeten kijken. En misschien eens een kritisch  boek lezen over de Islam, ipv de leraar uit te schelden die hen buist, of van hun neus te maken als de evolutietheorie aangeleerd wordt. Dan zouden ze misschien wat steviger in hun schoenen staan omdat ze de wereld en de cultuur waarin ze hun leven moeten opbouwen beter begrijpen. Wie mentaal in zijn Marokkaans of Turks dorp blijft zitten is verloren, ook al woont hij in ‘Antwerpen. . En dan zouden ze misschien begrijpen dat niet elke tegenslag of negatieve ervaring  te wijten is aan racisme of discriminatie, maar dat ook Vlaamse jongeren met onrechtvaardigheid en tegenslag geconfronteerd worden, net als elke mens. En dan zouden ze massaal protesteren tegen de Islamitische terreur en de redeloze arrogantie en agressiviteit van Erdogan, omdat ze zouden beseffen dat hun miserabele en dubbelzinnige reactie hierop vandaag de positie en de reputatie van Moslims in onze samenleving onherroepelijk dreigt te ondermijnen en te beschadigen. De dramatische gevolgen van decennia multiculti worden met de dag duidelijker, maar blijkbaar niet voor iedereen .

jan vanhumbeeck

Wie houdt uw kInderen tegen om uit te munten op school? Op de arbeidsmarkt en de woonmarkt stel ik ook vast dat er discriminatie is, Maar in ons schoolsysteem zie ik het niet. Ons schoolsysteem vergroot het verschil, dat wel, maar maakt geen onderscheid tussen belgen met laaggeschoolde ouders of buitenlanders

Ik was een slechte student, Mijn ouders waren laaggeschoold, en toch heb ik twee broers met een ingenieursdiploma. Hoe kan dat? Simpel, zij leerden hun les en ik niet.

LEES OOK

© Charlotte Teunis
Om kinderen warm te maken voor een bezoek aan het Holocaustmuseum creëerde de publiekswerking van de Kazerne Dossin in Mechelen een parcours op maat voor jonge bezoekers.
Arnoooo (CC BY-NC-ND 2.0)
‘Bijna al mijn jongeren zijn momenteel als vrijwilliger aan het werk op zomerfestivals. Toen ik eens ging kijken, zag ik ze stralen en genieten!‘ Denise De Bondt is voogd van 
Steve Jurvetson (CC BY 2.0)
Wetenschapper Astrid Pepermans reageert met dit opiniestuk spontaan op de column ‘Mijn imperfecte lichaam’ waarin MO* columniste Sabrine Ingabire de westerse schoonh
© Brecht Goris
Mijn maand juni, waarin ik trots mijn natuurlijke haar droeg, ging gepaard met een flinke dosis hypocrisie.
Nooit meer tonen X

Ontdek

MO*nieuwsbrieven

Schrijf je in op onze gratis nieuwsbrieven en blijf op de hoogte van het belangrijkste mondiaal nieuws.

Facebook/Twitter

Blijf op de hoogte van het belangrijkste mondiaal nieuws.

MO*magazine

Abonneer je op ons unieke kwartaalmagazine voor slechts € 28.

Een abonnement nemen

MO*papers

Abonneer je op de gratis digitale achtergronddossiers (pdf) over actuele mondiale thema’s.