(En zeggen dat ik vroeger ook een eerder koele minnaar van de vakbond was. “Die lelijke K-ways! Die stomme rode vuilniszakken met de hoeken uitgeknipt! Die slechte slogans en woordspelingen!” . Ook ik heb ooit gezegd: ‘ dat ze achterhaalde privileges in stand houden, en die delegees belachelijk goed beschermd zijn’ liet ik mij in die tijd_ ik pendelde nog _eveneens zinsneden als ‘daar is het stakingsrecht niet voor uitgevonden!’ ontvallen)
Ik moest die anti-lobbyisten wel interpelleren. Wie is er nu gebaat bij vakbonden waarvan het draagvlak wordt in vraag gesteld? Terwijl ik had moeten werken, heb ik me uitgeleefd op menig prikbord. Mensen gewezen op hun gebrekkige kennis van de sociale geschiedenis. Lacherig gedaan over zij die het concept ‘staking’ niet goed vatten (“Een minderheid die het land lam legt, dat kan toch niet!” –“Duh! Dat is het principe van een staking, vrienden!” )
Ik heb geargumenteerd dat de achturendag er heus niet is gekomen met ‘ludieke acties’ of betaalstakingen! Mensen die protesteren tégen de staking, die moeten ze een maandje eens hun sociale rechten ontzeggen! Dat vond ik ervan! ‘Hun’ toogpraat werd dus vlot bijgepast door eigen uitspraken die normaal ver na middernacht met dubbele tong horen te worden gedaan. Ik heb op het punt gestaan ‘Daens’ in mijn betoog te gebruiken, en toen kreeg ik Ayn Rand op mijn bord. En maar teksten ‘sharen’ van mensen die ook verontwaardigd zijn maar dat veel beter kunnen uitleggen! Zo’n week was het.
(En te zeggen dat ik dat makkelijk vond, tegen de vakbond zijn, want ik had hem zelf niet nodig. De hoofdstad toonde mij de zelfkant van onze samenleving, bracht mij inzicht in wat dat concreet betekent: kansarmoede. Leerde mij dat niet iedereen zijn sociale rechten kan kopen.)
En toen waren die ‘wij willen werken’-bordjes van de Voka-mannen nog niet gepasseerd! Dat verzin je toch niet? Het idee dat het de ondernemers zijn die welvaart creëren, in hun eentje! Zouden ze dat zelf geloven? Dat ze zelf het asfalt hebben gegoten van de wegen waar ze met hun fiscaal aftrekbare bedrijfswagens over tuffen, richting Eldorado? Dat ze hun uitstekende opleidingen allemaal zelf hebben bekostigd? Of zouden ze zich vooral verbazen dat ze zomaar het sociaal overleg in vraag kunnen stellen en de weg daarvoor netjes gebaand zien door twitterende trendwatchende kleine zelfstandigen die ook o zo hard willen werken en daar simultaan verslag over uitbrengen in het virtuele.
(En zeggen dat ik zelf nog steeds geen lid ben van de vakbond. Dat moet er in 2012 misschien maar eens van komen. Om mij in te schrijven in een bredere internationale beweging die strijdt voor de rechten van arbeider, want die T-shirts worden hier niet meer gemaakt, maar wel nog door arbeiders. Omdat het goed is dat er een waakhond is die begint te grommen als de Minister van Pensioenen een quickie doet. Omdat er iemand die TINA-mantra -There Is No Alternative- moet blijven in vraag stellen, al gaat het nu niet meer over het ongebreideld economisch liberalisme van Maggie Thatcher, maar over wie de rekening van die fratsen mag betalen.)
Et tu Brute? Jij ook al, dacht ik bij sommigen die hun anti-kleur bekenden. Wat is het tegengestelde van rood en groen? ’t Is fijn om het niet overal eens over te zijn, elkaar uit te dagen met straffe quotes. Het zou maar al te gek zijn dat mijn vrienden-,kennissen- en familiekring de dans van de verrechtsing zouden zijn ontsprongen… Twijfel kan mooi zijn. Maar soms moet je positie innemen en kiezen waar je voor staat. Als het kan, niet lichtzinnig. Ik had het deze week moeilijk met de mensen die door dat te doen, lijnrecht tegenover mij gingen staan.
Maar er was niet alleen de opwinding van de verontwaardiging.
Ik heb gediscussieerd met mensen die ik in het echte leven al jaren niet meer heb gezien. Mijn naasten ondervraagd over hoe zij hun loopbaan zien. Me bezonnen over hoe nauw ik me nog verbonden kan weten met mensen wiens wereld-en mensbeeld er toch helemaal anders lijkt uit te zien. Naar een debat op Peeters & Pichal geluisterd. Nagedacht over de rol van een vakbond in een diensteneconomie. Nog eens opgezocht wie die Ayn Rand ook al weer was. Een links kloppend hart gevonden bij mensen waar ik het niet van vermoedde. Ik heb teksten gelezen en blogposts herlezen. Mijn eigen standpunten uitgedaagd en bijgevijld.
En ik ben daarin, me dunkt, lang niet de enige.
Geen slechte verdienste voor een ‘verlengd weekend’.
9 reacties
Ik vond de staking van afgelopen maandag in die context ook volstrekt misplaatst en ongepast. Om tot de 1% rijkste mensen ter wereld te horen volstaat hier een gemiddeld inkomen: http://globalrichlist.com/how.html (Ironie is het dan ook dat de occupy beweging tegen die 1% aggeert).
In essentie ging het om de pensioengerechtigde leeftijd en de mogelijke afschaffing vd loonindexering. Dit zijn in een globale context geen grote thema's, integendeel ze illustreren het egoïsme, zelfs ter linkerzijde van het politiek spectrum.
We leven langer dan vroeger, we mogen dan ook best wat langer doorwerken. Toen de pensioen leeftijden werden ingevoerd, leefde je gemiddeld nog 5 jaar Dat is tegenwoordig makkelijk nog 30 jaar.
Tegen de loonindexering kan je ook alleen maar tegen zijn. Het is geen oplossing, maar eerder een veroorzaker van de prijsstijgingen die het placht te corrigeren. De loonkosten moeten immers ergens vandaan komen. Als Het gevolg is hogere welvaart voor een beperkte loongeindexeerde groep en margeverlaging voor arbeiders in arme landen die geen vakbondsvertegenwoordiging hebben.
In de hele discussie miste ik deze nuancering zowel bij de voor- als de tegenstanders.
Inderdaad: het stakingsrecht is een wapen om zich te verdedigen tegen onrecht door de werkgever. Niet om wetten, democratisch gestemd te veranderen. Daarvoor moet de regering aangepakt door het stemgedrag . Dat is democratie. Wat nu gebeurt is het begin van een dictatuur. In de geschiedenis zijn de meeste dictaturen met dezelfde acties en chantage van één groep ontstaan. Tegen de onvermogende. .1- Gijzelen van mensen die er niets mee te maken hebben als dwang middel:Diefstal van onschuldigen
Wettelijk moeten zij vergoed , dit is geen staking tegen de werkgever,zoals de wet voorschrijft.
2- Als men een andere mening heeft blokkeert men de weg of de autostrade: Die er niets mee te maken hebben leiden veel schade (zoals die vrouw die haar stervende moeder niet meer kon bezoeken, één van de vele drama’s) Terwijl zij zelf, geen euro verliezen. Gemakkelijk, schandelijk en strafbaar .
3- Wie niet akkoord is met de eis van de vakbond wordt door het stakingspiket , deze vrijheid van mening ontzegd. Wat de reden ook is, ons heiligste goed wordt hier ontkracht. Door dezen die indertijd terecht opkwamen voor hun rechten. Maar nu zelf die rechten anderen niet gunnen.
Soms zou je nog liever terugkeren naar de tijd van de uitbuiting, beter dan nu te zien hoe, wat er met bloed en tranen is opgebouwd misbruikt kan worden. Ik was zelf vele jaren syndicaal afgevaardigde en heb mij daar ten volle voor ingezet tot nadeel zelfs van mijn gezin. Niet voor dit.
Als de regering en/of werkgevers ooit afkomen met asociale voorstellen dan mag, neen dan moet, de vakbond ertegen op straat komen en onze rechten verdedigen. Maar niet nu, niet tegen deze voorstellen.
Wanneer er gestaakt wordt tegen voorstellen die de toekomst van mij en mijn kinderen moet veilig stellen. Dan toch ook mag ik mijn stem laten horen? Dan moet ik de bonden toch niet zomaar laten doen?
Wat wil je nu eigenlijk bereiken met je reactie ? Een serie reeds gekende en tot in den treure herhaalde slogans zullen niet helpen, zullen niet meer helpen.
Weer eens haal je het standpunt naar voren dat de vakbonden gezorgd hebben voor de ontplooiïng van de arbeider en zijn sociale rechten. Ik ben het daar niet mee eens. Als je de sociale strijd goed leest, dan zijn het telkens
individuen of kleine onbekende groepen die gevochten hebben voor de rechten van velen. Dat vakbonden nadien deze strijd steeds weer gerecupereerd hebben, juist zoals de katholieke kerk de heidense feestdagen recupereerde
hoeft ons niet te verwonderen, want de eerste echte sociale strijders waren geen roden, maar misnoegde katholieken.
Tot zover mijn appreciatie van de vakbonden, waarvan de leiders, niet altijd, maar veelal in luxe leven.
De individuele strijd is om allerlei redenen niet meer mogelijk en daarom moet er inderdaad een organisatie zijn, die zich daarmee bezighoudt. Maar waarom meerdere soorten vakbonden ? Zijn er meerdere soorten arbeiders ? En
waarom zijn meestal de laaggeschoolden ofwel de staats en gemeenteambtenaren aangelsoten bij een vakbond ? De eersten omdat zij op de laagste sport van de lader staan, de anderen omdat zij voordelen genieten die boven hun
competentie of arbeid uitstijgen.
Men vecht nu voor het behoud van de niet houdbare pensieoenregels. Maar tegelijkertijd verkracht men die regels. Want men wenst brugpensioen voor iedereen, daar waar dit slechts een , overdreven, middel was om de mijnen te kunnen sluiten op een sociaal verantwoorde wijze.
Waarom vecht de vakbond niet voor meer onderwijs voor zij die door hun sociale status of andere problemen uit de boot zijn gevallen ? Waarom heeft de vakbond niet meer oog voor mensen die echt niet beter kunnen door een handicap of wat dan ook ?
Het antwoord is simpel ; dergelijke leden geeft hen geen aanzien. Dit is voor hen een bodemloze put waar hun enorme spaarpot niet bij kan winnen.
Laat ons eerlijk zijn. De mentaliteit ook van de niet gesyndiceerden, zoals u, is zo geëvolueerd dat ernstige onrechtmatigheden niet lang zullen standhouden, met of zonder vakbond. Het probleem is echter in deze globalistische internet tijden, hoe wij ons gedragen t.o.v. de 3 miljard mensen die niets hebben en die langzaamaan onze laaggeschoolde arbeidsplaatsen aan het bezetten zijn. Slogans zullen hier niet helpen. Hier zullen wij van hoog tot laag moet strijden voor het behoud van een deel van onze welvaart.
Als je het zo bekijkt is de vakbond vandaag de dag een blok aan het been.
Peter Van den Branden
Al bedacht dat bedrijven die delokaliseren hun activiteiten hier 'staken', zoals ook werknemers dat doen als iets hen niet zint.
Dat een organisatie die honderduizenden leden heeft in een democratie altijd gehoord moet worden?
Dat die sabbatjaren en landingstrajecten precies bedoeld zijn om de ultraproductieve Belgische werknemers van tijd tot tijd wat ademruimte te geven, zodat langer werken draaglijk is?
Waarom haal je met de kwestie van de bedrijfswagens het verhaal van de vraaggestuurde groei aan (ten koste van het milieu), terwijl dat niet geld voor werklozen, zieken, ouderen (ten bate van het welzijn)?
Met één zaak ben ik het eens: niets is zwart/wit. Stel het dan ook niet zo voor. Schitterende tekst van Bie Vancraeynest trouwens.
Dat verdient meer uitleg. Ofwel is dit echt helemaal niet juist, ofwel snap ik het niet. Maar aangezien je er hebt over nagedacht zal het wel juist zijn. Maar zou u dit dan toch verder willen uitleggen?
In mijn ogen is het principe van een staking de kracht van de onderdukte, monddood gemaakte meerderheid die in opstand komt tegen een kleine groep machthebbers (fabrieksbazen zoals in de tijd van Daens).
Maar een minderheid die het land platlegt het principe van een staking noemen, lijkt me niet hetzelfde te zijn.
U hebt je mening maar ze lijkt mij nogal kort door de bocht,
Dat de vakbond nodig is is evident, maar in een land als Belgie, lijkt hun rol, met de huidige houding , voorbij . Het lijkt er op dat ze nu nog enkel een eigen overlevingsstategie nastreven in de plaats van de overleving van onze maatschappij, vandaar dat een opbouwende houding van armoedebestrijding en dit is geen inkomstenproblematiek, hen beter zou kunnen profileren. Ik hoop dat ze dit dan langs demokratische weg doen.
Dat de ondernemingen de welvaart creëren lijkt mij nogal evident en economisch relevant, ook de werknemers maken deel uit van de ondernemingen, het heeft geen zin de ene tegen de andere op te zetten, we hebben voordeel te samen aan onze welvaart te werken. Als bepaalde onlogische wettelijke sociale verworvenheden onbetaalbaar worden dan moeten ze maar afgeschaft worden. ( tijdskrediet voor het nemen van een vakantie sabbat jaar bv ). Dat zelfstandigen geen belasting zouden betalen, lijkt me, met de huidige fiscale maatregelen, naar de sprookjes wereld te verhuizen.
Trouwens het huidige beleid tav bedrijfswagens treft hoofdzakelijk het lager en middenkader van de ondernemingen en de makers van luxe wagens, terug inkrimping van de economie ?
Bij de slogan de grote bedrijven betalen geen belastingen,
houd men geen rekening met de belastingen geind bij de werknemers van dergelijke bedrijven. Wat zou er overblijven als deze zouden delocaliseren.
enz.
Een opmerking nog ! In de economie is niets wit / zwart en vele goed bedoelde maatregelen hebben onproductieve gevolgen, Onderandere door ontwijkende reactie's, welke veel inspannigen vergen en niets opbrengen.
Heb ingenieursstudies en een postunieversitijdsdiploma in de bedrijfseconomie achter de rug en een ellenlange carrière in de industrie.
Deze reactie ter info
Nieuwe reactie inzenden