‘Ziekenhuizen zijn afhankelijk van een gezond ecosysteem, en tegelijk geven ze dat ecosysteem vorm.’
Sollicitanten met een migratie-achtergrond komen ze wel vaker tegen, ‘de stille grens van de arbeidsmarkt.’
Een zorgverlener in huis halen wanneer een rusthuis geen optie is, het lijkt de ideale oplossing, maar is dat zo?
We mogen de lessen van 8 jaar geleden niet vergeten, schrijft MO*journaliste Elien Spillebeen.
De theesector staat onder druk door de klimaatverandering.
Marie Geukens stopt als hoofdredactrice van MO*. ‘Een ander avontuur wacht op mij.’
Over wie mag spreken, wie zich moet beheersen en welk verzet aanvaardbaar blijft. Een opiniebijdrage van Paul Siperius.
Wat kunnen we leren van de mechanismen van ontmenselijking die genocides mogelijk maken?
Bomen brengen veel meer verkoeling in steden dan we al dachten - toch kunnen we ook niet enkel op hen rekenen.
Wie mag meepraten over de toekomst van onze fiscaliteit — en wie liever niet?
Meer dan 450 voormalige Europese ministers, ambassadeurs en hoge ambtenaren roepen tot actie.
‘We hebben niet meer werk of koopkracht nodig, maar tijd, tijd om bij elkaar te zijn en om voor elkaar te zorgen.’
Door het conflict in Iran schieten de voedselprijzen omhoog en dat heeft vooral te maken met de financiële markten.
In zijn interview met auteur Manu Joseph laat Gie Goris zien hoe verleidelijk cynisme over ongelijkheid kan zijn.
Het moreel kader verschuift. Dat is ook het geval als het over kernwapens gaat, schrijft Naomi Zoka van Pax Christi.
‘Adoptie stopt niet bij de handtekening. Voor het systeem eindigt het, voor ons begint het daar pas.’
Het is ondertussen tien jaar geleden dat dokter Ahmadreza Djalali werd opgepakt tijdens een werkbezoek aan Iran.
Wat als het gevaar vandaag niet langer alleen van instortende gebouwen komt, maar ook van stijgende temperaturen?
Volstaan de huidige Europese regels wel om de fast-fashion waardeketen duurzamer en transparanter te maken?
De genocide tegen de Tutsi’s herinnert ons eraan hoe gevaarlijk racialisering kan worden als die niet wordt bestreden.
Sport en politiek zouden twee gescheiden werelden moeten zijn. Maar ‘de spelregels gelden duidelijk niet voor iedereen.’
Het “White tears, brown scars”-mechanisme: als de emoties van witte mensen de stem van mensen van kleur overschaduwen.
Taal mag dan wel de sleutel zijn tot integratie, dat lukt niet zonder investeringen. En net daar knelt het schoentje.
Kirsten Masil onderzocht hoe de waterstofambities van Namibië oude koloniale patronen herhalen.
