De ruïnes van Palestina

Vandaag, 15 mei 2015, is ‘Nakba dag’. Vandaag wordt wat de Palestijnen de ‘catastrofe’ van 1948 noemen herdacht. Maar tot op de dag van vandaag wordt het land van de Palestijnen stukje bij beetje ingenomen.

  • © Marjan Claes De ruïnes van Lifta. © Marjan Claes
  • © Marjan Claes Een wegwijzer toont de weg naar Lifta. © Marjan Claes

Marjan Claes

MO*wereldbloggers
Juriste in Palestina
15 mei 2015

Precies 67 jaar geleden werden meer dan 13.000 Palestijnen gedood door Zionistische milities, werden Palestijnse dorpen van de kaart geveegd en werden 750.000 Palestijnen gedwongen hun land te ontvluchten voor de creatie van ‘Eretz Israël’.

De Nakba ging de Israëlische geschiedenis in als de ‘onafhankelijkheidsoorlog’. Waarin Israël zich diende te verdedigen tegen en de overwinning behaalde op de aanvallende Arabische legers die weigerden het VN-verdelingsplan van historisch Palestina te aanvaarden.

De realiteit is echter net iets anders. De Nakba ging van start lang voor de legers van de Arabische buurlanden Palestijns grondgebied bereikten om de Palestijnen te verdedigen tegen de etnische zuivering begaan door de Hagana, de voorloper van het Israëlische defensieleger, en medeplichtige Zionistische milities.

De Nakba ging van start lang voor de legers van de Arabische buurlanden Palestijns grondgebied bereikten. 

Volgend op het VN-verdelingsplan waarin meer dan de helft van historisch Palestina toevertrouwd werd aan een Joodse minderheid die niet meer dan zeven procent van het grondgebied bezat, braken er gewapende conflicten uit tussen lokale Palestijnen en Joodse settlers.

In dit kader ging de Zionistische beweging over tot aanvallen op de weerloze Palestijnse burgerbevolking met als doel hen massaal te verplaatsen voor de oprichting van de Joodse staat. Lifta was een van de vele Palestijnse dorpen dat slachtoffer werd van deze campagne. 

De ruïnes van Lifta

Een aantal weken geleden bracht ik een bezoek aan de ruïnes van Lifta. Lifta ligt in Jeruzalem, op een paar kilometer van de oude stad.

We krijgen tekst en uitleg van Yacoub, een Liftawi. Hij was acht jaar oud toen hij samen met zijn familie op de vlucht sloeg.

Een wegwijzer leidt ons naar wat rest van Lifta. We zien dat de Arabische verwijzing naar het dorp weggekrast werd. Enkel de Engelse en de Hebreeuwse beschrijving die ‘Mei Niftoach’ luidt, blijft over. Een poging van de Israëlische autoriteiten om Lifta aan het Oude Testament te linken is het: ‘They always try to remove our histories and memories by changing the name of our villages,’ merkt Yacoub op. 

© Marjan Claes

Wanneer we afdalen zie ik de leegstaande huizen in staat van verval overwoekerd door planten. Het verlaten dorp ligt er stilletjes bij, wachtend. Het aanzicht heeft bijna iets sprookjesachtig.

Yacoub toont ons de huizen van de verschillende families die er woonden; de plaatsen waar de dorpelingen het taboun brood bakten; het plaza waar ze samenkwamen om belangrijke gebeurtenissen te vieren en onderling te discussiëren; de moskee; de olijfpers; het kerkhof.

Het leven van de dorpelingen ontplooit zich voor onze ogen. ‘There is a memory, history in this place. We can’t seperate man from the place. Lifta was alive, it was not just a place.’ 

Een aantal van de huizen werden gebrandmerkt met racistische Hebreeuwse opschriften. Ook geschilderde Israëlische vlaggen zijn alomtegenwoordig op de stenen in het dorp. De symbolen op de huizen die verwezen naar hun Palestijnse eigenaar werden verwijderd. Een poging om de geschiedenis van de Palestijnen in wat nu Israël is uit te wissen.

‘This was life in Lifta. We were so happy, we were kings. Zionist armed forces destroyed it, our life.’

Lifta’s inwoners wonen verspreid over de hele wereld. Sommigen onder hen wonen slechts een paar kilometer verderop, anderen wonen in de VS of in vluchtelingenkampen in Jordanië.

Tot op de dag van vandaag bestaat er een verbondenheid tussen hen waar ter wereld ze ook zijn. Hun verhaal wordt van generatie op generatie doorgegeven.  

‘This was life in Lifta’ besluit Yacoub, ‘We were so happy, we were kings on our land. We had everything: land, animals, a simple quiet life. Zionist armed forces destroyed it, our life.’

Lifta en de Nakba

In december 1947 kwam er een einde aan het vredevolle bestaan van de Liftawi’s. Omwille van haar strategische ligging, werd Lifta vroeg geviseerd door de Zionistische milities. Het dorp vormde de westelijke toegangspoort naar de oude stad van Jeruzalem. De milities bevonden zich in Jeruzalem en Jaffa. Hun doel was de weg tussen Jeruzalem en Jaffa van Palestijnen te zuiveren.

De gebeurtenissen volgden zich in snel tempo op. Op 28 december 1947 werden zes mannen neergeschoten in het plaatselijke koffiehuis door de Zionistische milities ‘Irgun’ en ‘Lehi’ (of ‘Stern Gang’). Hun beide leiders, Yitzhak Shamir en Menachem Begin, zouden later eerste minister van de Israëlische staat worden.

Mensen zaten als ratten in de val.

Op 11 januari 1948 werd het huis van de Mukhtar in brand gestoken. Dit was een sterk signaal naar de dorpelingen toe. De Mukhtar is de verantwoordelijke van het dorp, ‘If the Mukhtar couldn’t protect us, who else could?’ Twee dagen later werden twintig huizen platgebrand.

Nadat de Zionisten de westelijke toegang tot Jeruzalem controleerden, zaten de dorpelingen als ratten in de val. Mensen die probeerden naar Jeruzalem te raken, het centrum van hun bestaan, werden koelbloedig neergeschoten.

Yacoub herinnert zich de begrafenissen van de martelaren en de huilende vrouwen. 

De dorpelingen zagen geen andere mogelijkheid dan hun dorp te ontvluchten. Hiermee was het opzet van de Zionisten geslaagd. Samen met andere families van het dorp verstopte de achtjarige Yacoub zich in een vrachtwagen die hem naar een veilige plaats bracht. Het gezin liet al haar bezittingen achter, omdat ze er rotsvast van overtuigd was dat ze snel terug zouden keren.

Tot vandaag wacht Yacoub om terug te keren naar zijn thuis. Tegen februari 1948, drie maanden voor de oorlog officieel van start ging en de staat Israël in het leven geroepen werd, was Lifta volledig ‘gezuiverd’ van haar 25.000 inwoners.

Als eerbetoon aan de daders, dragen de straten nu hun namen. 

Hetzelfde verhaal speelde zich af in verschillende dorpen in historisch Palestina. Ongeveer 539 dorpen werden op dezelfde manier gezuiverd van hun Palestijnse inwoners en vernietigd. Zo ook Deir Yassin in Jeruzalem. Buiten hier en daar een stukje muur en een paar gerenoveerde gebouwen die nu dienst doen als psychiatrisch ziekenhuis is er geen enkele indicatie meer van Deir Yassins bestaan.

Deir Yassin staat in het collectieve geheugen gegrift omwille van de brutale afslachting van meer dan honderd van haar inwoners waaronder vrouwen en kinderen. Deze gebeurtenis bracht een schokgolf te weeg die andere Palestijnen aanspoorde te vluchten. Als eerbetoon aan de daders, dragen de straten nu hun namen. 

De aanwezige afwezige

Ook Yacoub ziet ondertussen lijdzaam toe hoe wat er rest van zijn dorp stukje bij beetje weggeveegd wordt en hoe de stenen huizen in verval raken.

Van de 550 huizen die het dorp telde, blijven er een vijftigtal over. Op het overige land werden onder andere drie snelwegen aangelegd en nieuwe gebouwen neergepoot. 

De Israëlische autoriteiten riepen Lifta in het jaar 1959 uit tot natuurgebied. Dit betekent dat er niet gewoond, gebouwd of gerenoveerd mag worden. Maar dit geldt blijkbaar alleen voor haar verjaagde Palestijnse inwoners. 

Op een dag werd Yacoub geconfronteerd met volgende krantenkop ‘Lifta land for sale’. In 2004 vatte Sharon het plan op om wat er rest van Lifta met de grond gelijk te maken en er een winkelcentrum, villa’s, een hotel en synagoge te bouwen. 

Ook al woont Yacoub op een paar kilometer van zijn dorp en staat hij er nu fysiek middenin, volgens de Israëlische wet is hij afwezig.

De in 1948 gevluchte Palestijnen worden door Israël beschouwd als afwezig en de eigendom van de ‘afwezigen’ werd overgedragen aan de Israëlische staat onder de ‘Absentee property law’.

Ook al woont Yacoub op een paar kilometer van zijn dorp en staat hij er nu fysiek middenin, volgens de Israëlische wet is hij afwezig. Zolang Israël het recht op terugkeer, dat keer op keer bevestigd wordt in verschillende VN-resoluties, aan de Palestijnse vluchtelingen ontzegt, kan Yacoub samen met ontelbare andere Palestijnse vluchtelingen alleen maar dromen van zijn thuis.

De Nakba eindigde niet in 1949. Tijdens mijn verblijf in Palestina zie ik het overal rondom mij gebeuren. Tot op de dag van vandaag wordt het land van de Palestijnen stukje bij beetje ingenomen door middel van verschillende praktijken gehanteerd door de Israëlische autoriteiten.

Laat een reactie achter

Javascript is vereist om dit formulier te gebruiken.

Likoed Nederland

Jammer deze onzin.

Wetenschappelijk blijkt dat 90% van de Palestijnen zonder enige dwang vertrok.

Nadat zij trouwens een tweede holocaust wilden plegen, slechts drie jaar na de eerste. In de woorden van de voorzitter van de Arabische Liga destijds:

“Het zal een oorlog zijn van uitroeiing en van reusachtige slachting, waarover gesproken zal worden zoals over de Mongoolse bloedbaden en de kruistochten.”

Dat mislukte en dat noemen ze dus een Nakba (ramp).

Andy Breymer

Onzin?

Dat zeiden veel Europese en Amerikaanse leiders toen de holocaust in volle gang was, ook.

Dat dit alles in Israel gewoon door kan gaan, is alleen maar omdat het schuldbesef over de holocaust zo groot is dat Europa en Amerika de andere kant opkijken en op zijn best louter papieren maatregelen tegen Israel treffen. Maatregelen die Israel allemaal op zijn beurt bestempelt als ‘onzin’, net zoals Turkije als het over Armenië gaat, het over ‘onzin’ heeft.

‘Dit mag nooit meer gebeuren’, het credo van de herdenkingen op 4 mei is daarom hypocriete kolder vooral omdat de (nakomelingen van de) slachtoffers nu de daders zijn.

Likoed Nederland

Nogmaals, het verband tussen de Nakba en de Holocaust is dat in 1948 de Arabieren een tweede Holocaust op de Joden wilden plegen – slechts drie jaar na de eerste.

Vergeet niet dat de Palestijnse Arabieren onder commando stonden van Al-Hoesseini, de nazi-oorlogsmisdadiger die enthousiast Auschwitz bezocht en er persoonlijk voor zorgde dat duizenden Joodse kinderen in de gaskamers daarvan belandden.

Hij maakte de radio-uitzendingen: “Dood de Joden waar je ze maar vinden kan. Dat is prijzenswaardig; voor Allah, de geschiedenis en onze religie.”

 

Ben

Men zou veel over deze en andere commentaren van “Likoed Nederland” verspreid over het internet kunnen zeggen. Zoals dat hij/zij (enk/mv)  de geschiedenis naar hun hand trachten te zetten en hier en daar wat inkleuren om een overtuigend verhaal te breien. Een verhaal dat minder geïnformeerden zou moeten overtuigen van de zegeningen van het zionisme in het Midden Oosten. De figuur van Al-Hoesseini is in die zin een dankbaar figuurm de aandacht af te leiden van datgene waarover bovenstaand artikel  ging. En waarover Likoed Nederland liever niet srpeekt. Namelijk, een al of niet geplande etnische zuivering die tot de dag van vandaag nog niet gestopt is. In die zin verlaagt Likoed Nederland zichzelf tot een ijverig verdediger van mensenrechtenschendingen, Het is droevig gesteld met het zionisme dat zich vandaag laat verdedigen door dergelijke advocaten. Vroeger had men in Israël minder moeite wat vanaf eind 1947 gebeurde, een leestip : Het verhaal van Chirbet Chiz’a van S. Yizhar (oorspronkelijk verschenen in 1949 en toen behorend tot de te lezen boeken op de schoolbanken)

Schroijen

Merkwaardig wel dat u zich beroept op wetenschap maar geen enkele bron citeert. Bovendien betekent iemand tot iets dwingen niet altijd de revolver tegen zijn slaap zetten. Psychische dwang is ook iets. En ten slotte is het nogal wrang om Arabische leiders zo te citeren terwijl de Israëlische leiding dezelfde retoriek hanteert. Israëlis willen uitroeien is onaanvaardbaar, maar Arabieren dat verwensen evenzeer.

Overigens zou u beschaamd moeten zijn onder de naam van een partij te posten wiens regering volgens alle definities terroristisch is.

Likoed Nederland

Een stukje algemene ontwikkeling over de nazi-oorlogsmisdadiger die met zijn Jodenhaat het conflict veroorzaakt heeft:

http://nl.wikipedia.org/wiki/Amin_al-Hoesseini

 

Bert Laon

Groot-moefti Amin Al Hoesseini draagt inderdaad een zeer zware verantwoordelijkheid, en wordt daarom door veel historici als de verantwoordelijke voor de nakba beschouwd.

Lut Verwilt

Misschien eens een beetje vaderlandse geschiedenis bekijken. Ik kan “The Zionist Story” van Berek Joselewicz aanbevelen.

Kris Rousseau

Zouden 90% van de bevolking zonder dwang vertrokken zijn dan zou het vanwege angst na getuige geweest te zijn van wreedheden tegen de plaatselijke bevolking. Niemand verlaat zijn thuis en land uit zonder fysieke of psychische dwang.
Dus Likoed Nederland kraam zelf geen onzin uit.

 

Bert Laon

Schaamteloze anti-Israëlische propaganda en een eenzijdige weergave van de geschiedenis zoals we op dit forum gewend zijn. In 1947 stelde de VN voor om Brits mandaat Palestina te verdelen in 2 staten: één voor de Joden en één voor de Arabieren. De Joden aanvaardden het plan, de Arabieren weigerden want ze wilden het hele territorium. Daar is oorlog van gekomen. Het piepjonge Israël werd door buurlanden Egypte, Syrië, Jordanië en Libanon aangevallen. En ook Irak, Saoudi-Arabië en Jemen deden mee. De bedoeling was van de Joodse staat te vernietigen door een genocide onder de Joden aan te richten of hen op zijn minst te verdrijven.

Veel Arabische bewoners zijn uit eigen beweging gevlucht voor het oorlogsgeweld. Sommigen vertrokken omdat ze daartoe werden opgeroepen door de Arabische leiders. Nadat de Joden uitgeroeid over verdreven waren, zouden ze naar huis kunnen terugkeren, zo werd hen voorgehouden. Dat blijkt ook uit de herinneringen van Yacoub: “het gezin liet al haar bezittingen achter, omdat ze er rotsvast van overtuigd was dat ze snel terug zouden keren.” Als er werkelijk een geweldadige etnische zuivering aan de gang was, zoals dit artikel ons voorhoudt, waarom was het gezin van Yacoub er dan van overtuigd dat ze wel snel zouden terugkeren? Omdat hen beloofd was dat de Arabische legers snel ter hulp zouden komen en de Joden in de pan zouden hakken. Maar het draaide anders uit. Het piepjonge Israël haalde de overhand, ondanks zware verliezen. En na de oorlog mochten de Arabische vluchtelingen niet terugkeren. Zo was het vluchtelingenprobleem geboren. En dat vluchtelingenprobleem werd levend gehouden, doordat de buurlanden, die de oorlog zelf gestart waren, niet wilden instaan voor de gevolgen. Ze weigerden hun Arabische broeders op te nemen in hun samenlevingen. De Palestijnen werden veroordeeld tot een uitzichtloos bestaan in vluchtelingenkampen zonder economische ontwikkelingsmogelijkheden. Dat was een bewuste verrottingsstrategie, om het conflict levend te houden en een onuitputtelijk reservoir van recrutering te krijgen. Nooit eerder is het voorgekomen dat men spreekt over vluchtelingen, terwijl het eigenlijk de tweede, derde zelfs al vierde generatie nakomelingen betreft.

Bovendien is het niet zo dat die Arabieren als sinds mensenheugnis in Palestina leefden. In Brits mandaat Palestina had tijdens de decennia voor 1947 een sterke immigratie plaatsgevonden van Joden én Arabieren. Veel Arabieren uit buurlanden Syrië en Egypte waren naar Brits Mandaat Palestina getrokken omwille van de economische mogelijkheden, doordat de Joden het land ontwikkelden. Ze waren recente immigraten, net zoals de Joden zelf.

Ach, er zit zoveel eenzijdigheid in dit artikel, dat het bijna onbegonnen werk is om dat allemaal te weerleggen. Het is betreurenswaardig dat MO zich blijft lenen tot dergelijke haatdragende propaganda. Die is veel schadelijker dan op het eerste zicht lijkt. Die propaganda bevestigt het slachtoffergevoel wat aanwezig is bij veel moslims, ook bij onze allochtonen. Het wakkert gevoelens van haat tegen Joden aan. En tegen het Westen, dat in hun retoriek deze gang van zaken oogluikend goedkeurt. Deze hatelijke propaganda draagt bij aan een voedingsbodem voor extremisme, terrorisme en jihadisme.

Het is nuttig om de redactioneel commentaar van Jyllands-Posten na de aanslag op Charlie Hebdo nogmaals te herlezen: http://www.vlaamsbelang.org/files/20150217-DeStandaard-Een-nieuw-soort-o…
(sorry voor de VB link, maar op dS is het artikel afgeschermd)

“Misschien is het hoog tijd dat we gaan inzien hoe de vele harde campagnes tegen de joodse staat, Israël, vanuit brede kringen in Europa, daarvoor de voedingsbodem hebben geschapen (voor de fysieke bedreiging van Joodse levens). Het vernietigende antisemitisme van het islamisme komt niet alleen uit de Koran voort. Israël staat trouwens duidelijk aan de kant van Europa in de strijd tegen het islamisme. Het is tijd voor bezinning.”

Ik wens deze oproep te herhalen, gericht aan de MO redactie: het is tijd voor bezinning. Het blinde en hatelijke Israël bashen moet ophouden. De hele regio is in chaos. Niemand gelooft nog dat Israël de oorzaak is van alle problemen in het Midden-Oosten. Er is nood aan een gebalanceerde weergave van geschiedenis en een eerlijke analyse van de problemen in het Midden-Oosten.

Pagina's

LEES OOK

Foto: Kashfi Halford (CC BY-NC 2.0)
Tien jaar na de inname van de Gazastrook door Hamas, verslechteren de leefomstandigheden van de 2 miljoen mensen in de Palestijnse enclave ‘verder en sneller’ dan voorspeld was in 2012, zeggen
Bron: Flickr (CC BY-ND 2.0)
Terwijl de Israëlische bezetting deze week vijftig jaar wordt, zoekt de Palestijnse vluchtelingengemeenschap al bijna zeventig jaar een onderkomen.
Andrew E. Larsen (CC BY-ND 2.0)
Eén op de vijf inwoners van Israël is Arabisch, of Palestijns.
© REUTERS/Mohamad Torokman
Vandaag beginnen zo’n 1.600 Palestijnen in Israëlische gevangenissen aan de drieëndertigste dag van een collectieve hongerstaking.

Meest recent van Marjan Claes

v© Alternative Information Center
Prominent Palestijns activist gearresteerd
‘Daoud Al Ghoul, mensenrechtenactivist en gemeenschapsleider gearresteerd’.
'Mijn beperking is niet mijn rolstoel, maar de bezetting'
Deze blogpost schrijf ik bij wijze van eerbetoon aan mijn lerares Arabisch, Echlas al Azzah.
© Marjan Claes
Aida voelt de hete adem van de Israëlische bezetter
Mijn tijd in Palestina zit er bijna op. Binnen een week verlaat ik Aida vluchtelingenkamp en Bethlehem. Zes maanden lang was Aida mijn thuis.
© Marjan Claes
De Jordaanvallei brandt
Ik trek met de organisatie ‘Jordan Valley Solidarity’ een aantal dagen door de Jordaanvallei. Een langere tijd in het gebied kan ik persoonlijk moeilijk verdragen.
Nooit meer tonen X

Ontdek

MO*nieuwsbrieven

Schrijf je in op onze gratis nieuwsbrieven en blijf op de hoogte van het belangrijkste mondiaal nieuws.

Facebook/Twitter

Blijf op de hoogte van het belangrijkste mondiaal nieuws.

MO*magazine

Abonneer je op ons unieke kwartaalmagazine voor slechts € 28.

Een abonnement nemen

MO*papers

Abonneer je op de gratis digitale achtergronddossiers (pdf) over actuele mondiale thema’s.