Aardgas. Milieuvriendelijk alternatief?

Aardgas wordt doorgaans gezien als de schoonste van de fossiele brandstoffen, een goedkoop, veilig en milieuvriendelijk alternatief voor steenkool en olie. Jarenlang onderzoek van ProPublica in de Verenigde Staten wees echter uit dat de ontginning van aardgas de Amerikaanse burger en het milieu niet enkel voordelen brengt.
  • Creative commons by horrapics Aardgas wordt in de VS steeds vaker naar voor geschoven als d Creative commons by horrapics
Aardgas wordt in de VS steeds vaker naar voor geschoven als dé oplossing voor de energieproblemen waarmee het land kampt. De verbranding van gas stoot 23 percent minder koolstofdioxide uit dan de verwerking van olie en wordt bijgevolg omschreven als een schone energiebron. Daarenboven beschikken de VS over ruime voorraden aan gas. Ontginning ervan maakt het land minder afhankelijk van energiebronnen uit het buitenland en creëert talloze jobs in vaak armere landelijke regio’s. Washington is er dan ook op gebeten de ontginning van aardgas gestaag uit te breiden en wil tegen 2012 32.000 nieuwe bronnen aanboren.
Volgens het Amerikaanse ProPublica, een onafhankelijk centrum voor onderzoeksjournalistiek, is de ontginning van aardgas echter niet zonder gevaar.
Het centrum schrijft dat de methode waarmee aardgas wordt ontgonnen nog weinig wetenschappelijk is getest, dat gevallen van drinkwatervergiftiging en bodemvervuiling direct verband houden met booractiviteiten in de omgeving en dat boorbedrijven in de Verenigde Staten met nagenoeg geen milieuwetgeving dienen rekening te houden. 

Hydraulic Fracturing


Aardgas wordt doorgaans ontgonnen door hydraulic fracturing, een techniek waarbij miljoenen liters chemisch geladen water vermengd met zand, onder enorme druk in de grond worden gepompt. De waterstralen verpulveren een gasrijke, rotsige ondergrond en creëren fijne groeven in de rots. Het zand houdt vervolgens de groeven open, zodat het gas uit de rots kan ontsnappen en naar de oppervlakte stijgt.
Onderzoek van ProPublica toont echter aan dat het proces van hydraulic fracturing nog nooit aan uitgebreid wetenschappelijk onderzoek werd onderworpen. ProPublica interviewde Geoffrey Thyne, voormalig professor aan de Colorado School of Mines and Environmental Engineering. Ook hij zei dat ‘dit een veld is waar nog bijna geen onderzoek in werd uitgevoerd.’
De chemische stoffen die tijdens het ontginningsproces worden gebruikt, maken het echter noodzakelijk dat de gevolgen van de techniek voor de omgeving helemaal duidelijk zijn.
Componenten als methaan en benzeen, gebruikt in het water dat de rots moet splijten, zijn vaak uiterst schadelijk voor de mens. Zonder wetenschappelijk onderzoek dat bepaalt hoe diep de chemicaliën de rots precies uitgraaft, valt echter onmogelijk uit te sluiten dat de chemische vloeistof uiteindelijk het drinkwater bereikt.
Het Amerikaanse Environmental Protection Agency (EPA) reageerde vorige woensdag op een plan van de staat New York om boringen op haar grondgebied te starten. De EPA zei dat het ‘ernstige bedenkingen had of het veilig is om hydraulic fracturing toe te passen in New York.’ Het agentschap vroeg de staat dan ook rekening te houden met mogelijke bedreiging voor de publieke gezondheid.

Bewijzen van grondwatervergiftiging


ProPublica verzamelde meer dan duizend verslagen van drinkwatervervuiling in de VS, die het wijt aan aardgasontginning. Waterstalen in de buurt van aardgasbronnen uit onder meer Ohio, Pennsylvania en Colorado vertoonden immers sporen van chemicaliën die worden gebruikt in het ontginningsposes.
Boorbedrijven ontkennen de beschuldigingen en argumenteren dat ze met nieuwe technieken als sonars en magnetische resonantie drinkwaterbronnen tijdens het boren te vermijden. Bovendien benadrukken de ondernemingen ver onder het drinkwaterniveau te delven.
Bijkomend probleem is dat vele bedrijven weigeren vrij te geven welke chemicaliën ze in hun boorvloeistof gebruiken. Dat de precieze samenstelling van de vloeistof wordt beschouwd als ‘bedrijfsgeheim’, maakt het voor onderzoekers echter bijzonder moeilijk te bewijzen dat vergiftiging van het grondwater terug te brengen is tot aardgasontginning in de omgeving.

Afvalwater


Ook het volume afval dat de techniek genereert baart vele wetenschappers zorgen.
ProPublica rekende uit dat tegen 2012 per bron meer dan 15 miljard liter chemisch water zal worden gebruikt. Deze chemische vloeistoffen worden opgeslagen in ondergrondse reservoirs of gezuiverd in gespecialiseerde bedrijven.
ProPublica kwam echter tot de vaststelling dat deze bedrijven vaak niet over de nodige installaties beschikken om het water van alle toegevoegde chemicaliën, zout en mineralen te zuiveren.
Dit ‘gefilterde’ water komt vervolgens opnieuw in het stromend water terecht, waar het dient als drinkwater voor meer dan 27 miljoen Amerikanen.

Regulering


Hoewel aardgas in meer dan 32 Amerikaanse staten wordt ontgonnen, hebben de Verenigde Staten geen federale wetgeving die het proces reguleert.
Energieontginning valt onder de wetgeving van de staten en bestaat bijgevolg uit een lappendeken van wetten en bepalingen. Zo is de wetgeving in staten als New York strikt en gedetailleerd, terwijl boorbedrijven in een staat als Pennsylvania aan weinig eisen moeten voldoen.
Een recent rapport van de Amerikaanse Raad voor Grondwaterbescherming geeft bovendien aan dat slechts vier op 31 staten specifieke wetgeving heeft rond hydraulic fracturing. Geen enkele staat vraagt bedrijven welke chemicaliën na de ontginning in de bodem achterblijven en meer dan de helft van de staten hanteert geen regels omtrent de bouw van afvalreservoirs in de omgeving van drinkwaterbronnen
Ontginningsbedrijven zijn bovendien vrijgesteld van verschillende federale milieuwetten. Ze hoeven geen rekening te houden met de Clean Air Act, die de uitstoot van koolstofdioxide beperkt en zijn vrijgesteld van de Clean Water Act, die de vervuiling op bouwterreinen limiteert.
De boorindustrie argumenteert dat deze uitzonderingsmaatregelen geen gevolg hebben voor de milieuvriendelijkheid van hun onderneming. De staatswetgeving rond ontginning zou het milieu immers reeds voldoende beschermen.

Naar een federale wetgeving?


Het onderzoek van ProPublica toont aan drilprocedures niet per definitie schadelijk hoeven te zijn en dat wel degelijk technieken bestaan die het risico op milieuvervuiling drastisch verminderen. Deze worden echter zelden door de staten opgelegd.
Zowel in het Amerikaanse Huis van Volksvertegenwoordigers als in wetenschappelijke kringen gaan dan ook stemmen op voor een meer strikte, federale wetgeving. Een algemene nationale standaard zou de schade aan het milieu effectief kunnen beperken.
De Fracturing Responsibility and Awareness of Chemicals (FRAC) Act, een wet die voorligt in het Huis van Volksvertegenwoordigers en de Senaat, stelt voor de ontginning van aardgas te reguleren door de EPA en bedrijven te verplichten de chemische samenstelling van ontginningsvloeistoffen te registreren.  
Steve Heare, directeur van de divisie voor drinkwaterbescherming van de EPA zei aan ProPublica dat ‘de EPA regulering in essentie een basisniveau zou creëren. Staten zouden worden verplicht om aan te tonen dat hun wetgeving even effectief is als de onze.’
Weinig bedrijven in het veld zijn echter voor de wetgeving te vinden. Ze stellen dat een federale wetgeving de kosten van het boorproces de hoogte in zou jagen en het creëren van jobs in economisch moeilijke tijden in gevaar zou brengen.
ProPublica toont echter aan dat het cijfermateriaal dat de bedrijven aandragen om hun stelling te verdedigen, berust op verouderd onderzoek.
In veel armere staten, die vaak disproportioneel zijn getroffen door de economische crisis, komt de analyse van de ontginningsindustrie echter hard aan. De ontginning van aardgas is immers een interessante bron van inkomsten en jobs. Een bron die ze niet zomaar kunnen of willen opgeven.

Zonder jouw steun bestaat MO* niet.

Wil je dat MO* dit soort verhalen blijft brengen?
Steun ons en word proMO* voor maar €4/maand of doe een vrije gift

Word proMO* of Doe een gift