Amerikaanse parlementsleden vragen dat Wereldbank corruptieharder aanpakt

Het Amerikaanse parlement zoekt een manier om de
ontvreemding van ontwikkelingsgeld tegen te gaan en organiseerde daar vorige
week een hoorzitting over. Een subcommissie van Financiën onder leiding van
de Republikein Spencer Bachus en met ruime steun van Democraten, heeft zijn
tanden in het dossier gezet. Hun uitgangspunt is dat te veel
ontwikkelingsgeld terechtkomt in de handen van dictators. Eén van de ideeën
die opgeld maakten, was om de recuperatie van gestolen ontwikkelingsgeld toe
te vertrouwen aan een onafhankelijk internationaal orgaan.


De Wereldbank en het Internationaal Muntfonds kunnen veel meer doen, zo
luidde de conclusie van commissievoorzitter Bachus. Veel ontwikkelingshulp
wordt afgeroomd en eindigt op de bankrekening van corrupte ambtenaren en
politici. In sommige landen is de toestand erop achteruit gegaan door die
praktijken. De subcommissie dringt er bij het ministerie van Financiën op
aan om van de Wereldbank te eisen dat ze de resultaten van haar onderzoeken
volledig openbaar maakt.

Een aantal financiële experts en onderzoekers legden de vinger op de wonde.
Jack Blum, ooit actief als onderzoeker in de Senaat en nu werkzaam bij de VN
als voorzitter van een panel dat zich buigt over de recuperatie van
ontvreemde fondsen, meent dat de VS moeten eisen dat de Wereldbank de
resultaten van zijn audits openbaar maakt. In het geval van Haïti (waar de
familie Duvalier aan de haal ging met miljoenen euro’s aan
ontwikkelingsgeld) weigert de Wereldbank absoluut en resoluut alle
documenten openbaar te maken.

Blum meent bovendien dat de Wereldbank niet opgewassen is tegen zijn plicht
om ontvreemde fondsen terug te vorderen omwille van de politieke component
in de aanpak van corruptie. Als een onafhankelijke internationale
instelling die taak op zich neemt dan zijn er geen Wereldbankdirecteurs
meer die tegen hun zin een onderzoek moeten instellen naar de onderdanen van
een andere soevereine staat. Zo’n orgaan zou kunnen rapporteren bij de VN
en de OESO, meent Blum.

De diefstal van geld dat bedoeld is voor ontwikkeling heeft vaak een
verwoestend effect op de economie van het hulpbehoevende land, vertelde John
Conyngham, onderzoeksdirecteur bij de Control Risks Group Ltd., eren groep
die bekende kleptocratieën als Zaïre, Haïti, de Filippijnen en Indonesië
onderzocht. In zijn meest extreme vorm neemt de grootschalige corruptie het
staatsapparaat over om dat te gebruiken voor zijn eigen belangen.

Michael Chege, directeur van het Centrum voor Afrikaanse Studies aan de
universiteit van California en een Keniaans banneling, hekelde de Bank en
het IMF. Beide kredietinstellingen wisten perfect dat Mobutu villa’s bouwde
in de Franse Riviera en kastelen in Zwitserland. Toch bleven de dollars
rollen. Chege stelt dat dergelijke praktijken ook nu nog doorgaan. Ondanks
het protest blijft de Wereldbank achter de schermen deals sluiten met de
regering van (Daniel arap) in Kenia.

De Wereldbank stelt dat ze 600 anticorruptieonderzoeken heeft gevoerd in
meer dan 100 landen. Het IMF erkent dat het witwassen van fondsen één van de
belangrijkste problemen is van zijn werking. Het probeert zijn personeel
attent te maken op het probleem maar, zo stelt het Fonds, de belangrijkste
taak is weggelegd voor instellingen die het mandaat en de expertise hebben
in deze materie.

Zonder jouw steun bestaat MO* niet.

Wil je dat MO* dit soort verhalen blijft brengen?
Steun ons en word proMO* voor maar €4/maand of doe een vrije gift. 2643   proMO*’s steunen ons vandaag al.

Word proMO* of Doe een gift