De Mondiale Belg: BASISKAMP WESTERLO

Piet Piryns portretteert Vlamingen van alle slag en kleur. Ze moeten wel de wereld in het bloed hebben, maar wie heeft dat vandaag niet?
Hij heeft altijd het gevoel gehad dat hij te laat geboren is. En zij is, in het diepst van haar gedachten, een indiaan.

Piet Goyvaerts (48) en Ajes Rens (48) zijn nu bijna twintig jaar onderweg. Toen ze in 1988 voor het eerst naar Nepal trokken, was de laatste hippie al uit Kathmandu vertrokken. Zij had voor alle zekerheid haar testament gemaakt -haar kinderen waren nog klein en bleven achter bij haar ex. Vrienden en kennissen kwamen hen op het station van Herentals uitwuiven. Er waren mensen die haar een slechte moeder vonden. Dat moest dan maar.

Onderweg zijn. Vooral geen haast hebben. Vinden wat je niet hebt gezocht. Daar is het hen om te doen. Soms blijven ze drie maanden weg, soms een jaar. Ze hebben intussen de halve wereld gezien, maar hun hart trekt naar het oosten: India, Pakistan, Vietnam, Cambodja, Myanmar, Nepal. Vooral Nepal. Dat is toch de beste plek om je niet thuis te voelen.

Westerlo, zeggen ze, is hun basiskamp. Hij werkt tussendoor als fabrieksarbeider, zij met mentaal gehandicapten. Tot ze weer genoeg geld bij elkaar hebben om te vertrekken. Ze hebben niet veel nodig.

Ze reizen met een rugzak, want zo’n koffer op wieltjes is toch een beetje onhandig op de hellingen van de Himalaya. Maar noem hen vooral geen rugzaktoeristen. Dat soort kennen ze. Dat klit maar bij elkaar om adresjes uit te wisselen en op te scheppen over wat ze allemaal wel niet hebben meegemaakt. En dan, hop, naar het internetcafé.

Onbereikbaar zijn vond zij altijd de grootste charme van het reizen. Maar dat lukt niet meer. Tot in de verste uithoek van Mongolië kan hij nu binnen het halfuur aan de weet komen of Westerlo gewonnen heeft. Komen er in Kathmandu vrienden op bezoek, hebben die een gsm bij. Gaan ze zitten bellen.

Haar mooiste moment? Die bedelaar in Calcutta, die haar zijn glimlach schonk, zijn hele rijkdom. Ze kwam toen in tranen uit een reisbureau omdat er iets mis was met de vliegtuigtickets. Het went nooit echt, al die miserie. Tegenwoordig posteren bedelaars zich bij voorkeur bij de geldautomaat, waar je met je creditcard geld uit de muur haalt. Dat maakt het alleen maar wranger.

Het zijn van die clichés, dat weten ze ook wel, maar je leert relativeren. Je stoort je niet meer aan pietluttigheden. Met politiek houden ze zich niet bezig. Waarom zou je niet naar Myanmar mogen reizen? Steun je daarmee het regime? Misschien komt een deel van je reisgeld bij de verkeerde mensen terecht, maar hier in België wordt je belastinggeld ook niet altijd even goed besteed.

De geitensik is terug! Dat zeggen ze als hij weer in de straten van Kathmandu opduikt. Ze hebben daar intussen veel vrienden, maar ze zouden nooit willen emigreren. Reizigers zijn geen migranten. Als ze weer thuis komen, in Westerlo, duurt het altijd een tijdje voor zij weer kan aarden. Het is hier te vol. Er is van alles veel te veel.

In hun basiskamp hebben ze een bronzen Boeddhabeeld staan dat ze elkaar cadeau hebben gegeven. Soms steekt ze wierookstokjes aan of praat ze met Boeddha, maar daar hoef je toch geen boeddhist voor te zijn? Misschien dat zij ooit, als Piet er niet meer zou zijn of iets met haar kinderen zou gebeuren, naar een klooster in het noorden van India trekt. Zonder een mailadres achter te laten.  

Zonder jouw steun bestaat MO* niet.

Steun ons en word proMO* voor maar €4/maand of doe een vrije gift. 3190   proMO*’s steunen ons vandaag al. 

Word proMO* of Doe een gift