Een seizoen als een ander

De sfeer van juli en augustus: ontspannend, geruststellend, overgoten met een dosis erotiek. Voldoet de zomerMO* aan die verwachtingen?
Het zal zomer zijn in juli en augustus. Die zekerheid bestond al toen de zomer nog een seizoen van hard en ononderbroken zwoegen op het veld was. Nu de zomer een product geworden is, gepresenteerd als een flink pak vrije dagen, krijgt zelfs de meest verontrustende weersvoorspelling die zekerheid niet meer stuk. Als het aantal uren zonneschijn of de gemiddelde temperatuur onder thermometerhut niet voldoen aan de –opgeklopte– verwachtingen, dan kopen we die dingen gewoon elders.
Ook de seizoenen worden immers geregeld volgens de algemeen geldende wetten van de markt: wie de koopkracht heeft, wordt op zijn wenken bediend, en wie met lege zakken arriveert, mag al blij zijn als hij de overschotten krijgt. De zomer, de vakantie en het onvermijdelijke reisgedrag worden verder in dit nummer fijntjes uitgebeend. De winstbalansen en de daarbij horende menselijke verhalen vindt u in het dossier, de filosofische beschouwingen in de fotoreportage.
In dit nummer publiceren we stukken die niet meteen herkenbaar zijn als vakantielectuur. Een reportage vanuit de Blauwe Bergen in Chiapas, Mexico, over de strijd van de indianen voor het recht op een eigen toekomst. Een reportage vanuit Australië over de uitsluiting die Aboriginals de gevangenissen in drijft, en over de wanhoop die hen daarna voor zelfmoord doet kiezen. Waarom passen die reportages niet in een zomernummer? Worden de Aboriginals op vrije voeten gesteld in juli en augustus? Krijgen de Tzotzil, Tzeltal, Tojolabal en Ch’ol indianen bij de aanvang van onze grote vakantie plots de wetgeving waarvoor ze al zo lang vechten?
Neen, natuurlijk niet. De realiteiten waarover deze twee reportages handelen, zullen gedurende de komende maanden net zo actueel en prangend zijn als toen de stukken geschreven werden. Als ze niet echt de sfeer uitademen van juli en augustus, dan wil dat zeggen: ze zijn niet ontspannend, ze zijn niet geruststellend, ze zijn niet overgoten met een dosis erotiek. Als elke letter in deze MO* een verhaal zou zijn, dan nog volstond dit maandblad niet om alle verhalen te vertellen die deze zomer schokkend of verontrustend, inspirerend of hoopvol zijn.
Armoede neemt geen vakantie. Ook tijdens het bouwverlof, de schoolvakantie, de Vlaamse of Belgische nationale feestdag en tijdens alle zomerfestivals blijft de rijkste vijf procent van de wereldbevolking 114 maal rijker dan de vijf procent armsten. Of de zon nu schijnt boven Blankenberge, of dat het regent in Bokrijk, het rijkste één procent van de wereldbevolking bezit toch evenveel rijkdom als de zevenenvijftig procent armsten. 113 miljoen kinderen weten niet eens wat vakantie is, aangezien ze geen school lopen.
Ik zou hier een eindeloze rij feiten kunnen opsommen, maar ik neem aan dat u nu al weet waar die eindigt. Je mag die cijfers, omdat het zomer is, in een roze bikini stoppen, je mag ze als wedstrijd vermommen, ze blijven altijd even hard en confronterend.
Als de MO*redactie in augustus er ook een keertje tussenuit knijpt, is dat dus niet omdat de wereld even op basis van recht en rechtvaardigheid draait. Wij doen gewoon nieuwe energie op om daarna weer geheel de uwe te zijn –of meer nog: geheel ten dienste van de verontrustende waarheid.

Zonder jouw steun bestaat MO* niet.

Steun ons en word proMO* voor maar €4/maand of doe een vrije gift. 3181   proMO*’s steunen ons vandaag al. 

Word proMO* of Doe een gift

Over de auteur