Energiehonger herinnert China aan territoriale claims

Hoewel China economisch toenadering zoekt tot zijn Aziatische buren, drijft de energiehonger het land ertoe om oude territoriale eisen van onder het stof te halen. Sinds kort laait het regionale gekibbel over de Spratly- en Paracel-eilanden weer hoog op.
Eind vorig jaar besliste de Chinese overheid om op het eiland Hainan een nieuw bestuurscentrum te vestigen dat de Spratly- en Paraceleilanden in de Zuid-Chinese Zee moet beheren. Op de officiële website van het centrum staat te lezen dat China het historische recht heeft op de eilandketens, omdat die door de Chinezen ontdekt zijn omstreeks 200 voor Christus en omdat het land er al sinds 1045 keizerlijke troepen gestationeerd zou hebben.
Het plan voor de nieuwe stad stak het vuur opnieuw aan de lont in de regio. In de Vietnamese steden Hanoi en Ho Chi Minhstad kwamen honderden mensen op straat in een nationalistische betoging die gericht was tegen de Chinese ambassade.
Begin januari vond naar verluidt een incident plaats tussen Chinese en Vietnamese vissersboten in de Golf van Tonkin. Volgens de Chinese staatszenders zouden de Vietnamese schepen de Chinese vissers aangevallen hebben. Het incident was nauwelijks bekoeld of de Taiwanese president Chen Shui-bian kondigde al een bezoek aan de Spratly-eilanden aan om de Taiwanese claim op het territorium kracht bij te zetten.
Oud zeer
Het territoriaal gekibbel rond de eilanden is een oud zeer. De Paraceleilanden worden opgeëist door China, Vietnam en Taiwan. Het aantal gegadigden voor de olierijke Spratly-archipel is nog veel groter: China, Vietnam, de Filipijnen, Maleisië, Brunei en Taiwan bakkeleien over de eilandjes. In de jaren tachtig en het begin van de jaren negentig bereikte de rivaliteit al eens een hoogtepunt toen de verschillende landen landingsbanen, vissershavens en vuurtorens bouwden op de eilanden. Ze begonnen er ook in samenwerking met buitenlandse bedrijven de petroleum- en gasvoorraden te ontginnen.
China ziet zichzelf graag als het land dat het conflict bezweerde. Het land versterkte de banden met de buurlanden en benadrukte dat de betwiste regio gemeenschappelijk ontwikkeld zou worden. In 2002 volgde een baanbrekend akkoord waarin iedereen zich engageerde om de geschillen op vreedzame wijze op te lossen. Twee jaar later beslisten China en de Filipijnen om samen de olie- en gasvoorraden te ontginnen en in 2005 kwam Vietnam erbij om samen onderzoek te doen naar de grootte van de reserves.
Ruzie om olie
Met na de nationalistische betogingen in Vietnam komt daar dus abrupt verandering in. Vietnam vocht in 1979 een korte grensoorlog uit met China en staat erg wantrouwig ten opzichte van zijn grote buur.
Deze week werden in Peking gesprekken georganiseerd tussen China en Vietnam om de spanningen te verminderen, maar China liet niet na om de eigen eisen nog eens te benadrukken. “China heeft ontegensprekelijk soevereiniteit over de eilanden in de Zuid-Chinese Zee en de wateren er rond,” zegt Jiang Yu, woordvoerder van het Chinese ministerie voor Buitenlandse Zaken. “De leiders van beide landen hebben afgesproken om het dispuut te regelen via dialoog en consultatie.”
“China is de laatste jaren weer assertiever geworden in de verschillende territoriale disputen met de buurlanden. Mijns inziens zijn de olievoorraden daar de reden voor”, zegt een buitenlandse diplomaat in Peking.
In 2003 haalde China Japan in als de tweede grootste olieconsument ter wereld. De Chinese energiehonger krijgt het verwijt de brandstofprijzen wereldwijd de hoogte in te duwen. Vorig jaar haalde het land de helft van de oliebehoefte uit invoer. Het is daarmee goed voor 9 procent van de globale oliehandel. De Chinese vraag naar olie zal in de komende jaren waarschijnlijk nog stijgen.

Maak MO* mee mogelijk.

Word proMO* net als 3196   andere lezers en maak MO* mee mogelijk. Zo blijven al onze verhalen gratis online beschikbaar voor iédereen.

Ik word proMO*    Ik doe liever een gift