Et alors?

“Cacophonie à l’Elysée”, bloklettert Le Monde op zijn voorpagina. ‘Ca y est’, nu pakt ook mijn geliefde krant uit met de geruchten over het onconventionele liefdesleven van Sarkozy en zijn Carla. De librairie in het dorp, acht kilometer fietsen van mijn gehucht in la France profonde, legt elke dag Le Monde voor mij opzij, houden zo, maar toch.
  •  Guy Poppe
Het laat me denken aan de Sunday Times die me onlangs in Johannesburg in de schoot viel. “Jacob Zuma’s twintigste kind !”, was het blad zijn scoop. Een vriendin van de Zuid-Afrikaanse president was bevallen van hun liefdesbaby. De namen van Zuma’s twintig kinderen en hun moeders stonden keurig in een tabel. “So what”, reageerde ik, de vrouw is in de dertig, weet dus perfect wat ze doet, is niet verkracht en deze keer heeft Zuma geen uitspraken gedaan die een correct aidsbeleid hypothekeren.
Hij onderhandelt met haar familie over financiële compensatie, hij neemt dus zijn verantwoordelijkheid op. Wat is het probleem ? Dat hij een rokkenjager is ? Je wilt ze de kost niet geven, de staatshoofden en eerste ministers voor wie veroveringen een fel beoefend hobby zijn. Er was een tijd dat media over die aspecten van het privé-leven plachten te zwijgen. “Op Wilfried Martens kleeft er geen Smet”, kon je toen lezen. Verder ging dat niet.
“Frankozi Filloni heeft alleen in de regio Allasee gewonnen”, hoorde ik in Oeganda op Liberty Radio. Dat zei me genoeg. Kan het dat er in Sarkozy’s omgeving schoon volk zit dat, na de smadelijke nederlaag van zijn partij in de verkiezingen voor de regionale raden, alles uit de kast haalt om hem uit te schakelen ? Dat hem zijn herverkiezing in 2012 niet gunt ? Heeft gewezen minister van Justitie, Rachida Datti, die mee met Sarkozy op vakantie mocht toen hij Carla nog niet kende, de geruchtenmolen op gang getrokken ? Ik wil het niet weten. Wat er politiek aan de hand is, dat wil ik weten.
Le Monde maakt de dagen daarop veel goed. Met bladzijdenlange artikelen over de twijfel die in de rangen van de UMP sluipt, spindokters die in ongenade vallen en een in het oog springend interview met oud-premier Juppé, die best in de bres wil springen als Sarkozy zou overwegen om na vijf jaar ermee te kappen.
Juppé is niet de enige binnen de meerderheid die zich roert. Een ander voormalig premier, De Villepin, is, tegen Sarkozy in, zeker kandidaat. De centrist Morin wil ook wel. Fractieleider Copé denkt officieel alleen aan 2017. Ook de oppositie maakt zich op. Mélenchon van de Parti de Gauche heeft veel goesting, de socialisten houden deze keer primaries, Rooie Danny spuit ideeën die niet bij alle groenen in goede aarde vallen en Le Pen houdt het voor bekeken.
De verkiezingsrace is begonnen. Wie voor wat gaat en waarom, dat wil ik weten. Met wie Sarkozy slaapt ? Dat hij dat aan Carla uitlegt. Als Carla straks op een mooie Pinksterdag zwanger raakt, ’t kan van de behanger zijn of van een Franse zanger zijn of iemand uit Den Haag, mij een zorg.
Krijgt Zuid-Afrika tijdens de wereldbeker voetbal de misdaad onder controle ? Legt het de import van betaalbare vrouwen uit Lesotho – 50 rand (5 €) voor een beurt - aan banden? Brengt het water voor de grasmat in het Nelson Mandela Bay stadion in Port Elisabeth de bevoorrading van de stad in het gedrang ? Dat wil ik weten. Dat Zuma voor mijn part zijn 21e kind op de wereld zet. “Et alors ?”, zei Mitterrand, en we gingen over tot de orde van de dag. Dat waren tijden.

Zonder jouw steun bestaat MO* niet.

Steun ons en word proMO* voor maar €4/maand of doe een vrije gift. 3184   proMO*’s steunen ons vandaag al. 

Word proMO* of Doe een gift