Ghanese tieners wordt geleerd dat er leven is na hiv

Vrijwilligers van Model of Hope zetten de wanhoop van nieuw besmette Ghanese tieners om in hoop en leren hen dat kwalitatief leven na een hiv-besmetting mogelijk is. “Hiv is geen doodvonnis”.

  • Albert Oppong-Ansah/IPS Model of Hope-activist Sulemana Sulley leidt een kwalitatief leven met hiv en leert anderen hoe dat kan. Albert Oppong-Ansah/IPS

Tranen rollen over haar wangen terwijl ze aanschuift in een wachtrij in het Tamale Teaching Ziekenhuis in het noorden van Ghana. Zainab Salifu (18) kreeg zopas te horen dat ze hiv-positief is.

Ondanks de vriendelijke zorgen die de hoofdverpleegster haar onmiddellijk na het verdict toebracht, voelde ze de wereld onder zich wegzakken. Ze wenste dat ze dood was.

Ze huilde hysterisch en viel op de grond. Op dat moment trad een man naar voren, nam haar bij de hand en bracht haar naar een rustige plek.

Geen doodvonnis

De man, Sulemana Sulley vertelde het meisje dat hij tien jaar geleden besmet geraakte met hiv door een buitenechtelijke relatie. Ongewild besmette hij daarna ook zijn eigen vrouw. Het koppel bleef samen en neemt nu een antiretrovirale behandeling (ARV). Ze hebben twee hiv-negatieve kinderen.

“Accepteer je conditie”, zegt hij tegen het meisje. “Neem je ARV’s, eet gezond en doe aan lichaamsbeweging. Hiv is geen doodvonnis”.

Sulley werkt als vrijwilliger voor Model of Hope. In Tamale, de vierde grootste stad van het land, op 600 kilometer van hoofdstad Accra, zijn 19 van hun leden actief. Ze werden opgeleid door de Ghanese Aids Commissie.

Elke dinsdag en vrijdag, de dagen waarop hiv-tests worden afgenomen in het Tamale-ziekenhuis, zijn de vrijwilligers van Hope in de weer om nieuw besmette mensen op te vangen en te checken hoe patiënten die in behandeling zijn het stellen.

Stigma

Zes tot tien jonge mensen krijgen hier dagelijks te horen dat ze besmet zijn. “De meesten komen zich op doktersadvies testen”, zegt een van de medewerksters. “Weinig jongeren doen het vrijwillig, want ze vrezen het stigma.”

“De meeste mensen zijn zich bewust van wat hiv met je doet, maar slechts weinigen weten dat ARV’s het immuunsysteem ondersteunen waardoor ze nog goed en lang kunnen leven.”

Ghana heeft een relatief lage prevalentie van de ziekte van 1,4 procent maar dat heeft als nadeel dat het stigma groot is en de tolerantie ten aanzien van hiv-besmetten klein.

Volgens cijfers van het Ghana Multiple Indicator Cluster Survey (MICS) accepteren slechts zes procent van de vrouwen en 15 procent van de mannen van 15 jaar en ouder, mensen met hiv.

Zeven op tien vrouwen zou verzwijgen dat een familielid besmet is met het virus. Ook Salifu heeft nog niet de moed om haar familie over haar conditie te vertellen.

Zelfmoord

Vorig jaar begeleidde Sulley tweehonded jongeren die te horen kregen dat ze hiv-positief waren. Velen van hen hadden zelfmoordgedachten en de afgelopen jaren zijn er ook verschillende gevallen bekend van jonge mensen die zichzelf van het leven benamen.

Sulley en zijn team werkt hard om besmette jongeren de boodschap te geven dat een goed en gelukkig leven met hiv mogelijk is.

In Noord-Ghana ligt het niveau van kennis over hiv en aids nog erg laag, 17 procent tegenover 47 procent in de regio rond Accra.

Volgens cijfers van het MICS blijkt dat Ghana tekortschiet wat betreft de doelstelling om tegen 2015, 95 procent van de 15 tot 24-jarigen volledig geïnformeerd te krijgen over hiv en de gevolgen ervan.

UNAIDS berekende dat in Ghana 240.000 mensen besmet zijn met hiv. In 2012 kwamen er 7100 nieuwe besmettingen bij waarvan 850 kinderen. Acht procent van de moedersterfte wordt toegeschreven aan hiv.

Zonder jouw steun bestaat MO* niet.

Wil je dat MO* dit soort verhalen blijft brengen?
Steun ons en word proMO* voor maar €4/maand of doe een vrije gift. 2630   proMO*’s steunen ons vandaag al.

Word proMO* of Doe een gift