Kindvluchtelingen schrijven 'The Suitcase Stories'

Al vijf jaar decoreren minderjarige vluchtelingen uit de DRC, Rwanda, Burundi, Ethiopië en Angola koffers die hun reisverhaal vertellen. Ter gelegenheid van Wereldvluchtelingendag op 20 juni worden ‘The Suitcase Stories’ nu in boek uitgebracht. “We willen onze gevoelens tonen, en wat voor mensen vluchtelingen zijn”, zegt Eder Katende, een 18-jarige uit de DRC.
Al vijf jaar decoreren minderjarige vluchtelingen uit de DRC, Rwanda, Burundi, Ethiopië en Angola koffers die hun reisverhaal vertellen. Ter gelegenheid van Wereldvluchtelingendag op 20 juni worden ‘The Suitcase Stories’ nu in boek uitgebracht. “We willen onze gevoelens tonen, en wat voor mensen vluchtelingen zijn”, zegt Eder Katende, een 18-jarige uit de DRC.

“We waren thuis met zijn tienen. Nu zijn we nog met zijn drieën: ik en mijn twee jongere broers - de anderen kwamen om in de oorlog”, vertelt Rachael Mukoma, nu 21. “We waren jong, blut en wanhopig om in Zuid-Afrika te geraken.” Ze komt uit de Democratische Republiek Congo (DRC), maar woont nu in Johannesburg. Samen met vrienden vluchtte ze voor het geweld in eigen land, maar kwam van de regen in de drop. Chauffeurs op de wegen van Congo, Zambia, Zimbabwe en Zuid-Afrika vroegen seks in ruil voor een lift. En ook in Johannesburg was het onthaal niet bepaald warm.

“Op een nacht werd ik verkracht. Toen ik de volgende morgen naar het politiebureau ging, kreeg ik te horen dat het te laat was om aangifte te doen”, zegt Rachael. Ze had het moeilijk te overleven. “Na verloop van tijd sliep ik zowat overal, bij vrienden en in de huizen van bekenden. Ik had geen keus; ik moest overleven. Ik werd gearresteerd en drie keer vastgehouden in Lindela (een deportatiecentrum).” Destijds was Rachael nog een tiener. Ze is nog steeds verlegen om op straat te lopen. “Ze roepen allerlei scheldwoorden naar ons, zoals ‘makwerekwere’ (een denigrerende term voor buitenlander).”

Rachael kwam in contact met Glynis Clacherty, een Zuid-Afrikaanse wetenschapster die vijf jaar geleden een therapie voor niet-begeleide minderjarige vluchtelingen opzette. Ze doopte het ‘the Suitcase Project’. Tieners uit diverse hoeken van Afrika decoreerden een koffer als symbool van hun levensverhaal.

Nu werden de kofferverhalen opgenomen in een boek. Bij de lancering deze week in Johannesburg, leest een Burundese vluchtelinge haar tekst voor. En dan stokt haar stem. Ze kan niet verder, en Clacherty maakt het voor haar af.

De wetenschapster wil de inkomsten van het boek gebruiken voor hulp aan niet-begeleide vluchtelingen in Zuid-Afrika. “Want hoewel het een kleine groep is, zijn ze erg kwetsbaar, de meisjes nog eens extra”, zegt ze. “Ze staan helemaal alleen. Ze hebben geen geld voor eten en voor het schoolgeld.”

Ze hoopt ook dat het boek een debat over hun situatie op gang zal brengen. “Ik besefte dat deze kinderen gemarginaliseerd zijn. Ze hebben geen stem. Ik vond het belangrijk om hun verhalen op te tekenen. Soms duurde het een dag. Soms veel langer, omdat het zoveel pijn deed.”

In Botswana, Namibië, Zimbabwe, Zambia, Malawi, Angola, Mozambique en Zuid-Afrika maken minderjarigen de helft uit van alle vluchtelingen”, zegt een woordvoerder van het Hoog Commissariaat voor de Vluchtelingen van de Verenigde Naties.

Maar het kofferverhaal is er ook een van hoop. “Ik wil naar Australië gaan, en ik zal deze koffer meenemen… omdat die mijn geschiedenis vertelt”, zegt een van de kinderen in het boek. Rachael zou graag met kinderen werken: “Ik wil lerares worden…” (ADR/MM)

Moyiga Nduru

Foto’s en achtergrond : http://www.childrenfirst.org.za/shownews?mode=content&id=23950&refto=4674&PHPSESSID=309e3ed169c7ac6c133d8ecd1fe5af6c

Zonder jouw steun bestaat MO* niet.

Wil je dat MO* dit soort verhalen blijft brengen?
Steun ons en word proMO* voor maar €4/maand of doe een vrije gift. 2623   proMO*’s steunen ons vandaag al.

Word proMO* of Doe een gift