Kleine spaarders zijn grote verliezers

De ‘corralito’ (klein hekje), de beperking op
het innen van geld die op 2 december 2001 werd ingevoerd om de banken van
het faillissement te redden, is geen onverdeeld succes. De maatregel was
bedoeld om een massale kapitaalvlucht uit Argentinië te voorkomen, maar dat
blijkt niet gelukt te zijn. Van de vroegere tachtig miljard dollar
Argentijnse banktegoeden zou nu nog maar tien miljard dollar overblijven,
verspreid over zowat negen miljoen bankrekeningen bij meer dan honderd
openbare en particuliere financiële instellingen.


Dat geld behoort vooral toe aan kleine spaarders zoals gepensioneerden,
kleine middenstanders, arbeiders en ontslagen werknemers die van de rente op
hun afvloeiingspremie leefden. De grote spaarders versluisden hun geld naar
buurland Uruguay, de VS, Europa en verscheidene belastingparadijzen.

Ongeveer tweehonderdduizend Argentijnse kleine spaarders hebben al een
rechtszaak aangespannen om hun spaargeld los te krijgen. Totnogtoe is nog
maar een vijfde van die betwistingen in meer of mindere mate succesvol
geweest.

Voor vele kleine spaarders is de situatie ronduit dramatisch. Beatriz
Arriaga, een 72-jarige gepensioneerde die meer dan dertig jaar voor
multinational GE heeft gewerkt, krjigt een pensioen van 85 dollar per maand.
Haar 74-jarige man krijgt 150 dollar per maand. We hadden ons huis
verkocht, en de auto, en we durfden niet meer te reizen omdat de koopkracht
van onze pensioenen zienderogen verminderde en we op de bank toch een
financieel vangnet wilden behouden. Wij hadden nooit gedacht dat een
openbare instelling zoals de staatsbank Banco Nacin ons zo zou bedriegen.

De dollarrekening van het bejaarde koppel is bevroren en in peso omgezet.
Sinds de loskoppeling van dollar en peso in januari vermindert de waarde van
hun banktegoed voortdurend. De ‘oplossing’ van de regering van president
Eduardo Duhalde - een vrijwillige omzetting van dollarrekeningen in
Argentijnse schatkistcertificaten met een looptijd van tien jaar - is niet
aan Beatriz en haar man besteed: wij zijn te oud om tot 2012 op ons geld te
wachten. Voor andere oplossingen komen ze ook niet in aanmerking omdat ze
te ‘jong’ en te gezond zijn, en nooit ontslagen werden.

Verhalen zoals dat van Beatriz zijn eerder regel dan uitzondering. De
Argentijnen zijn niet te spreken over de zogenaamde oplossingen van de
regering en blijven massaal op straat komen. Vorige week eisten duizenden
woedende rekeninghouders dat de banken zelf, en niet de staat,
verantwoording afleggen voor hun spaargeld. Het hele gedoe met certificaten
en verschuivingen van verantwoordelijkheden kan hen - tegen de verwachting
van de regering in - absoluut niet paaien.

De spaarders willen met de banken onderhandelen over een geleidelijke
uitbetaling van hun banktegoed. Ze hameren er bij de protestmarsen ook op
dat het recht op privé-eigendom grondwettelijk vastligt, en waarschuwen dat
ze buitenlandse banken rekenschap zullen vragen voor de handelswijze van hun
Argentijnse filialen, indien nodig voor de rechtbank. Een Spaanse rechter
heeft intussen al een dergelijke rechtszaak ontvankelijk verklaard: in die
zaak eisen rekeninghouders van de Argentijnse Banco Rio dat de Spaanse
eigenaar van die bank - Santander Central Hispano Banco - de tegoeden van de
Argentijnse spaarders vrijgeeft.

Zonder jouw steun bestaat MO* niet.

Wil je dat MO* dit soort verhalen blijft brengen?
Steun ons en word proMO* voor maar €4/maand of doe een vrije gift. 2745   proMO*’s steunen ons vandaag al.

Word proMO* of Doe een gift