Liu Di, cyberdissident in China

November 2002: Liu Di verdwijnt op de universiteitscampus van Beijing. Een paar uur later staat de politie al voor de deur van het appartement dat Liu met haar grootmoeder deelt. Een grondige huiszoeking levert de volgende buit op: haar drie meest onvaderlandslievende boeken (waaronder een over de protesten op het Tiananmenplein in 1989), celbrieven van een Chinese dissident én het ‘wapen’, de computer van haar vader.
Opsporingsbericht
Naam: Liu Di (22 jaar), alias Stainless Steel Mouse
Nationaliteit: China
Beroep: studente psychologie aan de universiteit van Beijing en cyberdissidente
Non Grata bij: de Chinese regering
Strafblad: opruiende essays schrijven in Chinese chatboxen: ‘Laat ons niet meer naar het tv-nieuws kijken of de partijkranten lezen. We moeten de communistische propaganda negeren en in vrijheid leven!’
Spoorloos sinds: 7 november 2002
Quote: ‘Zelfs als Liu weet dat de tijger op de berg zit, wil ze er toch naar toe’. (internetvrienden over Liu)
Liu’s ouders krijgen geen enkele hint over het hoe en waarom van haar aanhouding. In de chatroom die ze sinds enkele maanden beheerde, riep Liu haar internetkompanen op om allemaal op hetzelfde tijdstip reactionaire boodschappen via het internet te verspreiden en zich daarna aan te geven bij de politie  als protest tegen de aanhouding van Huang Qi. Deze websitebouwer zit al bijna 2 jaar in de cel en riskeert er nog acht bij. Zijn misdaad? “De staatsmacht ondermijnen.”
In 1987 maakt China kennis met het internet. Nauwelijks 16 jaar later heeft vadertje Staat al een zestigtal wetten uitgedokterd om het leesvoer van zijn 26 miljoen surfers te controleren. In 2000 wordt de zoveelste nieuwe wet van kracht: internetproviders, nieuws- en forumsites moeten al hun bezoekers registreren, tot hun postadres en telefoonnummer toe. Ze moeten ook software installeren om de inhoud van alle in- en uitgaande mails te controleren. Bovendien zijn volgens de Chinese wet de administrators (vrijwilligers die in hun vrije tijd een oogje in het zeil houden op een forum of chatroom) verantwoordelijk voor de inhoud van “hun” sites. Providers riskeren hoge boetes en opsluiting, surfers zelfs de doodstraf.
Ondertussen werd een hele rist websites, zoekmachines (waaronder Google en Altavista) en 17 000 internetcafés gesloten of aan een strikte controle onderworpen. Een greep uit de geblokkeerde sites: bbc.co.uk, cnn.com, newyorktimes.com, humanrightswatch.org, amnesty.org, tibet.com,…
Vreemd genoeg zijn de sites van CNN en de Washington Post plots wél toegankelijk als de Amerikaanse president George Bush enkele dagen in China is. De Australische minister van Buitenlandse Zaken, Richard Alston, interpelleert zijn Chinese collega zelfs over het niet functioneren van de website van zijn ministerie.
Een tip van de uitbater van het Feiyu internetcafé om de hoek van de universiteit in Beijing: ‘Zoek in geen geval informatie over Taiwan, Tibet, Falungong of de Communistische Partij.’ En wat als we dat wel doen? ‘Wij kunnen alles lezen wat onze 800 klanten op hun scherm zien en downloaden. Als we iemand betrappen, mogen wij die persoon aan de politie overleveren. Maar dat is slecht voor onze business…’
Van Liu’s teksten is tot in de verste uithoeken van het world wide web niets meer terug te vinden. Allemaal opgespoord en gedeletet door het speciale softwareprogramma internet police 110. Wat Liu Di, China’s 32ste internetactivist, boven het hoofd hangt, weet niemand. Een studieverbod? Een paar jaartjes brommen? De doodstraf? Een verwittigd (Chinees) surfer is er twee waard.
http://iso.hrichina.org
http://www.amnesty.org
http://www.cpj.org

Zonder jouw steun bestaat MO* niet.

Steun ons en word proMO* voor maar €4/maand of doe een vrije gift. 3190   proMO*’s steunen ons vandaag al. 

Word proMO* of Doe een gift