VW-werknemers slachtoffer van globalisering én generatiepact

Enkele weken geleden schoffeerde premier Verhofstadt de werknemers van Volkswagen Vorst (VW). Volgens Verhofstadt “spelen zij met vuur” omdat zij duidelijkheid vroegen over het industrieel plan van hun bedrijf en over hun arbeidsvoorwaarden. Als antwoord op deze ongeoorloofde inmenging van de premier wil ik hier oproepen voor een andere politiek. Een politiek die de rug keert naar het onzalige generatiepact, want het is dat zogenaamde pact dat mee aan de basis ligt van de ongerustheid van de werknemers van VW.
 Midden de hoofdstad van de EU van het land worden duizenden gezinnen gegijzeld door een van de grootse multinationals gesteund door de Duitse regering van Angela Merkel. Merkel en de CDU hebben de “repatriëring” van “Duitse productie” mee gestimuleerd, dit om de “Duitse competitivititeit” op te drijven. De nieuwe meerderheidsaandeelhouder bij VW organiseert in dat kader de delocaliatie van de VW Golf. Ten koste van zowel de tewerkstelling als de arbeidsvoorwaarden in Vorst én die in Wolfsburg en Mosel.
Tegen een vorige delocalisatiepoging van VW diende de Belgische regering nog een klacht in bij de EU-Comissie. Maar vandaag plooit Verhofstadt voor de politiek van de VW-directie. Hij werkt volop mee aan de nieuwe rol van VW-Vorst in het AUDI-netwerk (..) door middel van fiscale en sociale cadeaus ter ondersteuning van de “Belgische competitiviteit”. En dat met veel media gespin als “de redder van VW”.
 
De brutale “interne delocalisatie” binnen de EU door VW is nog maar het begin in de wedren om koerswinsten en markten tussen multinationals en EU-lidstaten. Deze wedren is de wezenlijke oorzaak van de institutionele impasse van de EU. Het is deze wedren die heeft geleid tot het NEE aan de EU-grondwet in Nederland en Frankrijk. De multinationals dicteren hun wet. En de werknemers hebben geen regering en geen staat die aan hun kant staat. Zij zien noch in Merkel noch in Verhofstadt noch in hun regeringen hun toeverlaat om hun werk en de democratie te verdedigen.
 
Als voorzitster van de Unie bereidt kanselier Merkel tegen juni een eerste nieuwe verklaring voor die moet leiden tot een nieuw fundamenteel Verdrag over de werking van de EU. Zeker is al dat dit Verdrag niet meer “Grondwet” zal heten. Verhofstadt deed er alles aan om in de Verklaring van Laken (2001) aan te sturen op een Europese “Grondwet”. Op 23 januari 2007, tijdens een zitting van de Raad van Europa in Straatsburg, stuurde hij nogmaals aan op de goedkeuring van de verworpen Grondwet, en dit tegen het Nederlandse en Franse NEE in.
 
Maar net die NEE’s toonden aan dat de bevolking de neoliberale ondemocratische agenda achter de hervormingsdans in de Europese instellingen door heeft. Door nu te zwijgen over een “Grondwet” mikt Merkel op nieuwe compromissen en regels zonder pottenkijkers om de neoliberale politiek op te leggen en de maatschappij verder om te vormen met als enige doel: meer winst en kapitaal accumuleren in handen van een kleine minderheid.
VW-Vorst is het trieste voorbeeld van dit soort maatschappij, maar tegelijkertijd ook een symbool van verzet ertegen.
 
VW-Vorst is de kleinste fabriek van de grootste autobouwer in Europa die jaar na jaar is omgevormd tot hyperflexibel “platform” in de mondiale productieketen van de autosector. Jaren hebben de werknemers het beste van hun kunnen gegeven en zij vechten vandaag met ongelijke wapens voor erkenning daarvan.
 
VW-Vorst is het belangrijke “meerwaardencentrum” om financiële winsten en interesten op te potten via een interne VW-bank die leeft dank zij de Belgische wet op de coördinatiecentra. Dat is hét paradepaardje van de Belgische regeringen in de fiscale concurrentie in de wereld. Deze wet wordt vanaf 2010 vervangen door het systeem van de notionele aftrek waarvoor Verhofstadt de wereld al heeft rondgereisd. Verhofstadt heeft tijdens zijn gesprekken met VW deze fiscale spitstechnologie mee ingebracht om de Audi 1 naar hier te halen. Verhofstadt “redder van VW”, “visionair Europeaan”, “sterke man” het zijn allemaal ingrediënten in het mediagespin. Maar die verbergen de man die de kaart van de fiscale concurrentie in de EU trekt “voor jobcreatie”. Geen toeval dat net op fiscaal vlak de unanimiteitsregel overeind bleef in de verworpen EU-Grondwet.
 
De gemeente Vorst, één van de 19 van de multiculturele en multifunctionele hoofdstad van ons land, hangt voor 10% van haar budget af van de inkomsten van VW. Deze inkomsten komen burgers ten goede die in meerderheid … niet toegelaten worden in de fabriek, met name de werkkrachten uit de immigrante gemeenschap die het niet verder brengen dan de slechter betaalde onderaannemersbedrijven. In 1994 leidde dit en andere vormen van uitsluiting al tot rellen met jonge migranten in de gemeente. En net daar ontstond tijdens de staking een brede sympathiebeweging met de de werknemers van VW en onderaannemers. Tot het moment dat “de premies” “het werk” vervingen als oplossing voor het conflict en veel verwarring zaaiden bij de publieke opinie.
 
VW-Vorst was de springplank en het hart van de beweging tegen het Spaghetti-arrest en voor steun aan de ouders van vermiste en vermoorde kinderen op zoek naar de waarheid en naar democratische controle op de instellingen. Deze ervaring van arbeiders- en burgercontrole blijft nog altijd overeind in de herinnering van vooral de oudere werknemers.Net zij zullen door het generatiepact terug op de arbeidsmarkt gebracht worden in concurrentie met hun eigen kinderen die geen job hebben.
 
VW-Vorst is Belgie in ‘t klein: 60% Nederlandstaligen, 40% Franstaligen en immigranten bij onderaannemers en in tijdelijke jobs. De nodige “culturele en politieke transfers” in de dialoog tussen noord en zuid zijn er nog aanwezig, ondanks jaren communautair en racistisch opbod.
VW-Vorst was het centrum van de strijd voor de 35-urenweek en het baken in de strijd tegen de structurele werkloosheid. Deze vooruitstrevende rol werd stap voor stap uitgedoofd door de sluiting van RENAULT, de dreiging met de afdanking van vakbondsafgevaardigden, de blijvende dreiging met sluiting, communautair opbod en .. het onlangs opgelegde generatiepact. Vandaag - ondanks de dreiging met sluiten en de verplichting om langer te werken - blijft die strijd voor werk nog aanwezig.
 
Mijn hart bloedt bij de gijzelneming van deze bloem van sociale en democratische strijd. Zonder inbreng van een andere politiek tegen opgeklopte concurrentie tussen jong en oud, Vlamingen en Walen, Belgen en Duitsers, rood tegen groen, dreigt deze veelkleurige bloem wel eens zwart uit te vallen.
 
De verantwoordelijkheid van de politiek in datgene wat bij VW gebeurt, is verpletterend. Het generatiepact heeft de syndicale strijd bemoeilijkt. De regering stelt het pact voor als een tewerkstellingsplan. Maar bruggepensioneerden terug activeren schept geen bijkomend werk. Het generatiepact is een doctrinaire doorslag van de EU-politiek zoals die in de Lissabonstrategie en de verworpen EU-grondwet verankerd werd.  De Belgische regering nam de Europese teksten over, zonder rekening te houden met de werkbaarheid ervan. Verhofstadt wil in VW bewijzen dat er buiten zijn pact geen andere politiek mogelijk is. En met die boodschap gaat hij de verkiezingscampagne in. Regionalisering van het arbeidsmarktbeleid moet daarbij helpen.
 
Dit generatiepact dient teruggeschroefd te  worden. Geen enkele regering die er op voortbouwt, kan de steun verdienen van de werknemers van VW en de onderaannemers.  
Raf Verbeke, Comité Andere Politiek

Op de website van MO.be is er plaats voor opiniestukken. Zelf een bijdrage leveren? Stuur je bericht naar webredactie@mo.be.

Zonder jouw steun bestaat MO* niet.

Steun ons en word proMO* voor maar €4/maand of doe een vrije gift. 3181   proMO*’s steunen ons vandaag al. 

Word proMO* of Doe een gift