Een warm onthaal in Nairobi

‘Karibu in Kenya’ – Welkom in Kenia. Dat wenst de taxichauffeur die mij naar het gastenverblijf van Artsen Zonder Grenzen in Nairobi brengt mij toe. Daar word ik meteen in de armen gesloten door Nancy, de huishoudster.

Ik heb amper mijn spullen naar mijn kamer gebracht of er staat al een Engels ontbijt met eieren klaar zodat ik wat krachten kan opdoen. “Is het je eerste keer in Kenia?”, vraagt ze. Ik leg haar uit dat ik straks de Belgische fotografe Lieve Blancquaert ga vergezellen die op reportage is in de sloppenwijk van Kibera, waar Artsen Zonder Grenzen verschillende projecten runt.

Op het bureau van Artsen Zonder Grenzen krijg ik wat meer uitleg over Kibera. Ik kan er niet vrij rondlopen, maar moet bij enkele collega’s blijven die opgegroeid zijn in de sloppenwijk en de omgeving dus goed kennen. Dat is nodig voor mijn veiligheid. Kibera blijft immers een omgeving met veel criminaliteit, waarbij geliefkoosde slachtoffers natuurlijk zij zijn die er niet thuishoren… En dat ik zo iemand ben, is al meteen duidelijk.

Samen met twee lokale medewerkers baan ik me een weg door de overdrukke steegjes op zoek naar Lieve die al van ‘s morgens vroeg in de weer is. Uit de ijzeren krotten langs de weg slaan de dampen van brandende steenkool, geroosterde vissen en andere geuren me in het gezicht. Ik voel dat vele ogen op ons gericht zijn. Een paar keer worden we in het Swahili nageroepen. Ik probeer er niet te veel aandacht aan te besteden en zo goed mogelijk mijn twee begeleiders te volgen, mijn ogen op de grond gericht. Dat is trouwens geen slecht idee. Voor je het weet sla je je voet om in een van de vele beekjes die door vervuild water in de modderpaden getrokken zijn. De stank van riolering duikt hier en daar op.

We komen aan bij FrePals. Dit is een lokaal privé-ziekenhuis, geopend door Freda, een vrouw van middelbare leeftijd die samen met haar man iets wilde doen voor de vele zwangere vrouwen in Kibera die anders zonder hulp zitten. Artsen Zonder Grenzen stuurt haar patiëntes die moeten bevallen door naar dit ziekenhuis.

Wanneer ik er aankom, zit Lieve naast een vrouw op bed. Uit de gelaatstrekken van beide vrouwen kan ik afleiden dat de patiënte het moeilijk heeft. Ik trek me discreet terug en wacht tot Lieve zelf naar buiten komt. Ze kijkt me aan en zucht. De vrouw heeft onlangs haar derde kind afgestaan voor adoptie. Na enkele dagen kreeg ze wroeging en nu wil ze het kind terug. De band tussen moeder en kind blijkt sterker dan de materiële obstakels. Lieve is van plan er later deze week bij te zijn, wanneer de vrouw haar kind terugkrijgt.

Maak MO* mee mogelijk.

Word proMO* net als 2790   andere lezers en maak MO* mee mogelijk. Zo blijven al onze verhalen gratis online beschikbaar voor iédereen.

Ik word proMO*    Ik doe liever een gift

Over de auteur

Met de steun van

 2790  

Onze leden

11.11.1111.11.11 Search <em>for</em> Common GroundSearch for Common Ground Broederlijk delenBroederlijk Delen Rikolto (Vredeseilanden)Rikolto ZebrastraatZebrastraat Fair Trade BelgiumFairtrade Belgium 
MemisaMemisa Plan BelgiePlan WSM (Wereldsolidariteit)WSM Oxfam BelgiëOxfam België  Handicap InternationalHandicap International Artsen Zonder VakantieArtsen Zonder Vakantie FosFOS
 UnicefUnicef  Dokters van de WereldDokters van de wereld Caritas VlaanderenCaritas Vlaanderen

© Wereldmediahuis vzw — 2024.

De Vlaamse overheid is niet verantwoordelijk voor de inhoud van deze website.