Soedan: Opnieuw op de vlucht

Sinds een maand ontvluchten duizenden Soedanezen de gevechten in Blauwe Nijlstaat in Noord-Soedan. Ze begeven zich naar het dorpje Doro, waar ze nu al met 21.000 samenzitten. Deze 33-jarige man, die vroeger als gezondheidspromotor werkte voor een NGO, vertelt Artsen Zonder Grenzen in Doro hoe hij moest vluchten.

“Onze reis hier naartoe was lang en moeizaam. Het duurde wel een week en een half tot ik hier met mijn familie aankwam. Onze kleine kinderen konden niet veel wandelen. Samen met mijn vrouw en onze elfjarige zoon draagden we onze tweeling van één jaar op onze rug. Ik draagde ook onze voeding en onze bezittingen. Onze twee andere kinderen van zeven en vier moesten zelf wandelen. Hoewel onze zoon van vier wel al kan wandelen, begon hij na een tijdje toch te wenen.

De kinderen hadden onderweg veel honger, en sommige waren ziek en hadden diarree. De zon brandde, we dronken vervuild water, maar kwamen uiteindelijk aan in dit kamp.

We begonnen elke dag ‘s morgens vroeg te wandelen. We wandelen telkens vier uur aan een stuk en dan rustten we uit onder een boom. Als de kinderen niet meer verder konden, bleven we ter plaatse om te overnachten. Ze kregen een beetje te eten en begonnen te spelen. Toen we verder moesten zagen we hun gezichten vertrekken. Ze wisten dat ze zouden afzien en begonnen te wenen. Als ze klaar waren om te vertrekken, gingen we op weg voor vier uur. We waren steeds op zoek naar plaatsen waar we water konden vinden.

Onze kinderen vroegen ons waar we naartoe gingen. Ze wilden terugkeren naar huis, maar ik vertelde hen dat we op de vlucht waren voor de oorlog en dat we op zoek waren naar een veilige plek.

Er wachten on hier veel problemen. We blijven hier enkel omdat het hier veilig is, we hopen dat tenminste.

Het is hier echt koud ‘s nachts. We maken een vuurtje omdat we geen dekens hebben. Er is hier enkel een waterpomp die we moeten delen met de lokale bewoners en de vele andere vluchtelingen.

Als mijn vrouw opstaat is het eerste wat ze doet naar de waterpomp gaan. Vaak komt ze dan pas ‘s avonds terug. Ze moet soms 12 uur om te wachten, van ‘s morgens vroeg tot ‘s avonds laat. Als ze de wachtrij zou verlaten is ze haar plaats in de rij kwijt.

We hebben hulp nodig, veel hulp. We kwamen naar hier omdat het hier veilig is, maar we hebben hier wel geen voedsel. Ik zal hier blijven tot de rust is teruggekeerd thuis, maar ik vrees dat we hier lang zullen moeten blijven.”

Maak MO* mee mogelijk.

Word proMO* net als 2828   andere lezers en maak MO* mee mogelijk. Zo blijven al onze verhalen gratis online beschikbaar voor iédereen.

Ik word proMO*    Ik doe liever een gift

Over de auteur

Met de steun van

 2828  

Onze leden

11.11.1111.11.11 Search For Common GroundSearch For Common Ground Broederlijk delenBroederlijk Delen Rikolto (Vredeseilanden)Rikolto ZebrastraatZebrastraat Fair Trade BelgiumFairtrade Belgium 
MemisaMemisa Plan BelgiePlan WSM (Wereldsolidariteit)WSM Oxfam BelgiëOxfam België  Handicap InternationalHandicap International Artsen Zonder VakantieArtsen Zonder Vakantie FosFOS
 UnicefUnicef  Dokters van de WereldDokters van de wereld Caritas VlaanderenCaritas Vlaanderen

© Wereldmediahuis vzw — 2024.

De Vlaamse overheid is niet verantwoordelijk voor de inhoud van deze website.