Een frisse kijk van een jonge en veelbelovende sociaal werker in Nepal

We hadden de leuke eer om de Nepalese sociaal werker Sophiya Tamang te mogen interviewen. We stellen haar even aan u voor. 

  • Wederopbouw aan Buddhanath Stoepa
  • Het gewone leven gaat gewoon door
  • Wederopbouw van woningen nog steeds aan de gang
  • Sophiya Tamang

Sophiya is oorspronkelijk van het Dolakha district in Nepal, maar verblijft al haar hele leven in Kathmandu. Ze beschrijft zichzelf als een simpel, leuk en lieve vrouw in Nepal wie er voor heeft gekozen om sociaal werker te worden. Momenteel is Sophiya ook gestart aan haar Master in Sociaal Werk.

Wat moeten mensen weten over Nepal?

Sophiya Tamang: Kortgezegd, zou iedereen moeten weten dat Nepal een klein maar mooi en ontwikkelend land is. Het is zeer divers in zijn geografie. In het zuiden start het met laagvlakten en het eindigt in het noorden met ‘s werelds hoogste bergtoppen. Verder kent Nepal een multi-etnische bevolking en is het rijk in zijn cultuur en traditie.

Waarom koos je er voor om sociaal werker te worden?

Sophiya Tamang

Sophiya Tamang: De hoofdreden is dat ik wil werken voor mijn gemeenschap. Verder is het een uitdaging als vrouw afkomstig uit een gemarginaliseerde groep in een ontwikkelingsland als Nepal. Al heb ik een enorme toewijding om te werken voor de gemarginaliseerde gemeenschap in Nepal.

Je vertelt dat het een uitdaging is als vrouw. Kan je ons hier meer over vertellen? Hoe is het om als vrouw in Nepal een sociaal werker te worden?

Sophiya Tamang: Sociaal werk is een praktijkgericht beroep. Maar in de hoofden van de mensen in Nepal zijn velen er nog steeds verward over. Veel mensen bekijken het niet als een beroep. Velen vergelijken een sociaal werker met een socioloog, antropoloog of psycholoog.

Langs de andere kant is er als vrouw die sociaal werker wil worden in Nepal een dubbel probleem van erkenning. Eerst om als vrouw de erkenning te krijgen en daarna nog als sociaal werker. Je moet weten dat de Nepalese samenleving mannelijk gedomineerd is. Vrouwen worden bekeken als tweederangsburgers. Vrouwen worden geweerd van vele plekken en kansen in de samenleving. Het is te wijten aan ongeletterdheid, armoede, discriminatie op basis van gender en conservatieve sociale taboes. Vrouwen in Nepal worden geconfronteerd met deze meervoudig gelaagde uitdagingen en problemen in hun dagelijks leven.

Tot dusver heeft de Nepalese overheid al wel gehandeld als wetgever en verschillende wetten voorzien die de status van de vrouw verbeteren. Vele van deze problemen dienen aangepakt te worden door de overheid, het maatschappelijk middenveld en sociaal werkers om de ontwikkeling en empowerment van de vrouw te bevorderen.

Verder geeft het me ook een gevoel van trots, wetende dat één van de grootste sociaal werkers en sociale activisten van Nepal de CNN Here Award hebben gewonnen. Beiden, Anuradha Koirala en Pushpa Basnet, zijn de grootste inspiratie voor vrouwen hier om een sociaal werker te worden.

Welke uitdagingen moet Nepal volgens jou onmiddellijk aanpakken?

Sophiya Tamang: Ik denk dat Nepal veel moet aanpakken. Maar als we kijken naar de meest dringende uitdagingen, dan zijn dit de vele slachtoffers van de aardbeving. Veel mensen zijn nog steeds dakloos, ook al is het bijna twee jaar geleden nu.

Als het zo doorgaat dan zal ons land over de volgende 15 jaar miljoenen mensen aan arbeidskrachten verliezen.

Naast de aardbeving zijn er de politieke instabiliteit, armoede en werkloosheid. Duizenden jongeren en volwassenen vertrekken naar de Golfstaten om er elk jaar geld te verdienen. Als het zo doorgaat dan zal ons land over de volgende 15 jaar miljoenen mensen aan mankracht verliezen.

Waarom vertrekken er zoveel jongeren naar de Golfstaten?

Sophiya Tamang: Nepal is een onderontwikkeld land waar werkloosheid één van de grootste problemen zijn. Elk jaar wordt er een groot aantal werkkrachten gerekruteerd door Nepalese arbeidsbureaus om naar voornamelijk de Golfstaten en Maleisië te gaan.

Elk jaar neemt het aantal jongeren dat vertrekt toe. In de jaren 2008 tot 2014 zien we een stijgende lijn. Zo vertrokken tussen de 219 965 en 354 716 mensen in 2010 – 2011. Dit aantal stijgt verder tot in 2014 met een aantal van 527 814 vertrekkende jongeren voor een buitenlandse job. Samengevat kunnen we concluderen dat er geen twijfel over bestaat dat over enkele jaren een probleem zal zijn om jongeren te vinden in Nepal. Kathmandu zelf heeft altijd al een tekort aan werkkrachten gekend.

Daarom moet de overheid met een effectief plan komen en verzekeren dat betere lonen in het land jongeren zal weerhouden om naar het buitenland te trekken.

Even terug naar de aardbeving. Welke invloed heeft de aardbeving op de mensen de dag van vandaag?

Sophiya Tamang: Het is bijna twee jaar geleden dat de vernietigende aardbeving van 25 april heeft plaatsgevonden. De slachtoffers worden nog dagelijks met problemen geconfronteerd. Duizenden slachtoffers zijn dakloos geworden en worden nog steeds geconfronteerd met de gevolgen van de aardbeving. En de angst blijft.

Wederopbouw van woningen nog steeds aan de gang

Honderden mensen werden gewond, velen hebben hun handen of benen verloren en zijn gehandicapt geworden. De overheidscijfers hebben aangetoond dat er 72% minder toeristen naar Nepal zijn gekomen na de aardbeving van 2015. Veel Nepalese toeristische dorpen staan leeg dezer dagen. Daarnaast is het verlies voor Nepal groot door de vernieling van oude tempels, architecturale monumenten, kunst en beeldhouwwerken. De tempels en beelden, vaak honderden jaren oud, waren de ornamenten van Nepal.

Daarnaast heeft Nepal beroep kunnen doen op steun van de internationale gemeenschap voor de wederopbouw. Vlak na de aardbeving werd er belangrijke hulp geboden voor de slachtoffers van de aardbeving. Er zijn vele wederopbouwprojecten lopende van internationale organisaties in Nepal. Uiteindelijk heeft de Nepalese overheid zelf nog niet kunnen inspelen op de problemen van de slachtoffers.

Nepal is een prachtig land, maar blijft één van de armste landen ter wereld. Wat moet er hiervoor veranderen?

Sophiya Tamang: Nepal is zonder twijfel een prachtig landje, maar het blijft arm door zijn grote graad in ongeletterdheid. Het was pas 73 jaar geleden dat Nepalezen de kans kregen om te leren lezen en schrijven. De gevolgen van onderwijs manifesteren zich pas pas na een tijdspanne van 40 jaar. Wat de ontwikkeling van Nepal dus ten goede zou komen is de verbetering in de kwaliteit van het onderwijs. De belangrijkste structuren zouden sterker kunnen worden door effectieve planning en implementatie.

De overheid zou moeten werken aan het algemeen welzijn en voor de mensen alsof het hun familie is. De overheid zou hun volle aandacht moeten besteden aan de empowerment van jongeren en vrouwen en hen werk bieden.

Het voornaamste probleem blijft de zwakte van de overheid in Nepal. Dit is te wijten aan de politieke instabiliteit. De gevolgen zijn werkloosheid, armoede en een gebrekkige infrastructuur. 

India en China spelen natuurlijk ook een rol. Deze grote landen plukken de voornaamste voordelen van Nepal. De tussenkomst van India in Nepal maakt Nepal alleen armer.

Erg bedankt voor uw tijd! We zijn er zeker van dat we nog gaan horen van u in de toekomst. We wensen je het allerbeste toe.

[Een Engelstalige versie is terug te vinden op www.asiabybike.be.]

Zonder jouw steun bestaat MO* niet.

Wil je dat MO* dit soort verhalen blijft brengen?
Steun ons en word proMO* voor maar €4/maand of doe een vrije gift. 2848   proMO*’s steunen ons vandaag al.

Word proMO* of Doe een gift

Over de auteur