Stempels verzamelen

Vanaf 15 september woon ik in Oruro, een stad op de Boliviaanse hoogvlakte, die volgens de Lonely Planet ‘te vermijden’ is, maar waarvan de charme al snel tot me is doorgedrongen. Ik werk bij CEPA (een Boliviaanse ngo die zich voornamelijk bezighoudt met de gevolgen van mijnbouw voor de inheemse boerengemeenschappen) in het kader van een EVS-project (European Voluntary Service), waarbij Marthe en ik als ‘European youngsters’ hoofdzakelijk zullen werken rond  de Kori Chaca case, een open-pit goudmijn die vlak naast de stad ligt. Daarnaast zal ik mij verdiepen in ander lokaal (mijnbouw)nieuws. Ik hou jullie op de hoogte!

  • © Emma Timmerman Zicht op de stad Oruro, van aan de reuzegrote Maria, die boven de stad uittorent. © Emma Timmerman

Met heel veel motivatie zijn we vetrokken, om snel zoveel mogelijk te weten te komen over de extractie van goud en over mijnbedrijf Inti Raymi, die de mijn vlak naast de stad uitbaat. Maar werken bij CEPA bleek niet zo eenvoudig, want dat was buiten de Boliviaanse bureaucratie gerekend. Tips van voorgangers en goed gedocumenteerde lijstjes ten spijt, een visum regelen is een full-time job. Wat begon met veel moed evolueerde noodgedwongen in frustratie. Telkens bleek er een nieuwe stempel of een extra kopij van iets nodig en zo werden we dagenlang van het kastje naar de muur gestuurd, of beter gezegd, van advocaat naar notaris, naar politie en weer terug. Alle ambtenaren en agenten onderweg waren slechts van hun mini-deelaspect van het proces op de hoogte, dus een globaal overzicht van de to do list krijgen, bleek onmogelijk.

Het enige voordeel is dat we de stadsstructuur intussen al onder de knie hebben, er nog geen mini(bus) is waar we nog niet hebben opgezeten en geen ministerie dat we nog niet hebben bezocht.

Intussen zijn niet enkel onze pasfoto’s meerdere malen gearchiveerd, ook onze seropositiviteitstatussen zijn geklasseerd, tot de namen van onze broers en zussen toe. Vereeuwigd in de Boliviaanse bureaucratie. Na even zijn we beginnen turven, om de fun erin te houden. En zo kom ik, 102 stempels, 110 handtekeningen, 14 zegels en 20 vingerafdrukken later aan een Boliviaanse identiteitskaart – voor extranjeras welteverstaan – voor één jaar.

En nu kan het échte werk beginnen. Por fin.

Maak MO* mee mogelijk.

Word proMO* net als 3196   andere lezers en maak MO* mee mogelijk. Zo blijven al onze verhalen gratis online beschikbaar voor iédereen.

Ik word proMO*    Ik doe liever een gift

Over de auteur