Overval van het LRA: Papa Kukele getuigt

Het was op 1 november 2008, omstreeks zeven uur s’ ochtends. Samen met mijn vrouw en kinderen dronk ik koffie in de keuken, om de dag te beginnen. Dit moment werd verstoord toen tien gewapende mannen van de LRA, het Verzetsleger van de Heer, mijn huis binnenvielen. Mijn dochters waren uit angst naar een andere hut gelopen en zich daarin opgesloten. Gedurende drie kwartier heb ik getracht me tegen de mannen te verweren, maar ze waren veel sterker dan ikzelf. Ze namen me mee, samen met mijn dochters, diep in de brousse. Zes lange dagen, dag en nacht, bracht ik door bij de LRA. Mijn dochters zijn er nog steeds, tot op vandaag.

De dag van onze ontvoering vonden we drie lijken onderweg, waarvan twee LRA militieleden. We moesten de lijken meedragen, 55 kilometer lang, tot diep in de brousse. Dat was de eerste dag.

De tweede dag werden nog veel andere mensen met geweld meegenomen, er werd geplunderd, vermoord en verkracht. Uiteindelijk waren we met 280 Congolezen die tijdens een paar dagen het Verzetsleger van de Heer Kony ongewild bijstonden. Mijn vriend Badi besloot dat hij liever wou sterven dan slaaf te zijn van Kony. De vierde dag omstreeks 4 uur s’ ochtends gaf Badi zich over en hij werd ter plekke, vlak naast mij, vermoord.

“Baby’s werden gewoon in het water gegooid”

Het was echt heel moeilijk, we moesten hele zware bagage dragen. En dat op mijn leeftijd! Ik ben nu 73 jaar oud. Zes dagen zonder eten, noch een druppel water. Vrouwen werden verkracht, mensen werden vermoord. Baby’s werden gewoon in het water gegooid.

Op 6 november 2008 werden 36 personen vrijgelaten, waaronder ik. Vraag me niet welke engel ons bijstond, maar ik ben hem dankbaar. Vreemd genoeg, kreeg ieder van ons 500 Congolese Franken om eten te kopen onderweg. Ik ben nog in leven, maar mijn dochters zijn nog steeds in de brousse. Sinds die dag voeren de LRA nog steeds dagelijks aanvallen op de bevolking. Het wordt tijd dat er iets ondernomen wordt!

“Sans malheur on ne peut pas avoir la bonheur.”

Toch kan ik zeggen dat ik Kony mag bedanken. Dankzij Kony zijn er internationale ngo’s toegekomen, we hebben nu betere wegen en zelfs een luchthaven. Dat heeft ook voor een economische ontwikkeling gezorgd en velen onder ons vonden een baan in een ngo. Dungu is in ontwikkeling, maar er is nog veel werk. Zolang de LRA zich op ons grondgebied bevindt, blijven mensen sterven en verhongeren. De oorlog moet eerst tot een einde komen, dan kunnen we denken aan ontwikkeling.

Zonder jouw steun bestaat MO* niet.

Steun ons en word proMO* voor maar €4/maand of doe een vrije gift. 3098   proMO*’s steunen ons vandaag al. 

Word proMO* of Doe een gift

Over de auteur

  • MO*journaliste Olivia Rutazibwa en ex-MO*journalist Stefaan Anrys presenteren op Filmfestival MOOOV in Turnhout en Brugge een selectie van de strafste documentaires uit binnen-en buitenland.