Bezoek aan Amnesty in Rabat

De Marokkaanse sectie van Amnesty in Rabat is klein. Met vier mensen doen ze al het werk dat het sekretariaat nodig heeft. Van lobby- en campagnewerk over sekretariaatswerk tot het blijven werven en motiveren van vrijwilligers. Salah Abdellaoui is tegelijk verantwoordelijk voor de beweging en het uitwerken van de nieuwe campagnes maar hij staat ook de directeur bij in zijn representatiefunctie. Abdellaoui: “in Marokko ligt onze grootste uitdaging in de mensenrechteneducatie.”
Amnesty Maroc heeft zo’n 1200 leden, verspreid over het hele land. Maar gezien het thema waarmee Amnesty zich bezighoudt vindt je die leden vooral onder de gestudeerde middenklasse. Er zijn groepen van advocaten, van dokters enz.
“Helaas maken mensenrechten nog steeds geen deel uit van de bekommernissen van de mensen die aan de macht zijn in Marokko. Er is een verandering van attitude nodig,” zegt Abdellaoui.

De ‘niet werken in eigen land’-regel is voor Marokko geen louter principiële kwestie. De overheid wordt nog steeds sterk geassocieerd met de figuur van de koning. En men is overgevoelig voor alles wat zweemt naar kritiek op de koning. Met de zg. ‘wet op het antiterrorisme’ die in mei 2003 werd aangenomen kreeg de overheid nog meer armslag om de repressie tegen ongewenste politieke dissidenten op te voeren. In de beste post-11 september traditie geeft de wet een zeer brede en onduidelijke definitie van “terrorisme.” De wet verlengt de wettelijke aanhoudingstermijn (de periode dat de gevangene is aangehouden door de veiligheids diensten zonder aanklacht of juridische controle) tot 12 dagen in het geval van “terrorisme.” Ook is het recht van de gevangene op juridische bijstand ingeperkt, terwijl tijdens deze periode de kans op marteling of slechte behandeling het grootst is. De anti-terrorisme wet breidde tenslotte ook het toepassingsgebied uit van de doodstraf.

Voornaamste doelwit van de nieuwe wet: islamitische integristen of wie daarvan wordt verdacht en natuurlijk de militanten van het zieltogende Polisario-front, Marokko’s eigen regionale verzetsbeweging.

Verschillende lokale ngo’s volgen de situatie op de voet: AMDH (Association Marocaine des Droits Humains), OMDH, het ‘Forum Morocain pour …’. Dat dit niet zonder gevolg blijft bewijst het gebeurde van 1 mei ll.: 7 leden van AMDH werden opgepakt tijdens een manifestatie toen ze slogans scandeerden die kritisch waren voor het koningshuis. Op 5 en 6 juni werden nog eens 10 leden van dezelfde organisatie opgepakt tijdens een sit-in uit solidariteit met de 7 reeds opgepakte mensen. Allemaal riskeren ze verschillende jaren in de gevangenis.

“Dit soort specifieke gevallen worden rechtstreeks door Londen gedaan,” zegt Abdellaoui. Wanneer delegaties een onderzoek komen voeren, is dat ook volledig los van de sectie in Rabat. Vaak weten ze op het secretariaat zelfs niet dat ze er zijn. “Wij geven hoogstens de centrale persberichten door aan de nationale pers. En de Marokkaanse overheid weet dat zeer goed, want Amnesty is zeer bekend en gerespecteerd hier.” Daarom dat de Marokkaanse sectie wel kan werken rond de grote thema’s en internationale campagne’s: doodstraf, geweld tegen vrouwen enz. Voor deze laatste campagne haalde de sectie vorig jaar niet minder dan 100.000 handtekeningen op die wist af te geven aan de Eerste Minister.

Eén van hun grote projecten in eigen land is de humanisering van het gevangenisrégime. Ze hebben een overeenkomst gemaakt met de directeur van het gevangeniswezen. Bedoeling is het geven van vorming aan gevangenisbewakers rond mensenrechten en magistraten. “Een werk op lange termijn,” geeft Abdellaoui toe.

Wat met fondsenwerving? Hoe maakt de Marokkaanse Amnesty sectie zich bekend binnen de grenzen?
“Het belangrijkste moment waarop we elk jaar naar buiten komen is het Internationaal boekensalon in Casablanca. Daar komen 400.000 bezoekers op af. Er is ook een sterke aanwezigheid van de Marokkaanse pers,” zegt Abdellaoui. Wat zijn werkmiddelen aangaat, is de sectie zoals de meeste secties in het zuiden grotendeels afhankelijk van Londen. Met de lidgelden springen ze niet ver: 100 dirham (ongeveer 10 €) voor volwassenen per jaar en 50 Dirham voor jongeren. Schenkingen, dat is héél beperkt. Het is immers makkelijker om mensen te overtuigen geld te geven voor een lokale moskee dan voor een abstract onderwerp zoals mensenrechtenschendingen in verre landen. “Een mogelijkheid waar we al langer op hopen is het verkrijgen van het ‘statut utilité public,’ een statuut dat toelaat om grote fondsenwervende activiteiten te organiseren zoals galabals e.d. Je kan dan ook fiscale attesten afleveren aan donatoren,” zegt Abdellaoui.
De vorige eerste minister had enkele jaren geleden nochtans het statuut toegezegd aan Amnesty. Zo’n statuut moet gebetonneerd worden in een decreet. Maar ondertussen blijft het dossier om een onduidelijke reden geblokkeerd op het niveau van het secretariaat van de regering. Iemand die de Amnesty-werking niet echt genegen is? Wie zal het zeggen? Vanzelfsprekend aanvaard Amnesty, net als bij ons, geen enkele vorm van subsidie.

Intussen heeft Amnesty vorig jaar een belangrijke uitbreiding van zijn zelfverklaarde ‘opdracht’ goedgekeurd. In plaats van de traditionele focus op burgerlijke en politieke rechten is er een uitbreiding gekomen met economische, sociale en culturele rechten. In het ledenblad van Amnesty bij ons had ik daarover in februari ll. nog een gesprek met onze voorzitster Eva Brems. Een maand later kreeg ik de kans om Irene Khan, de secretaris-generaal van AI, daarover aan te spreken. Het is een niet te onderschatten koerswijziging. Ik vroeg me af hoe dat hier in Marokko werd opgepakt?
En blijkbaar was de uitbreiding voor de Marokkaanse achterban makkelijker te verteren dan in Vlaanderen. “Ook wij zijn begonnen met de nieuwe opdracht rond ESC-rechten. Economische, sociale en culturele rechten, dat raakt de alledaagse leefwereld van de mensen.” En vermits vele van deze rechten allerminst verworven zijn in het Marokkaanse hinterland, zagen de leden makkelijk het belang in van deze uitbreiding.

Een ander nieuw thema zijn de rechten van asielzoekers. Volgens de cijfers van het HCR (Hoog Commissariaat voor Vluchtelingen) zouden er in Marokko al enkele honderden vluchtelingen erkend zijn ondertussen. Ze komen vooral uit conflictgebieden zoals Congo, Nigeria, Soedan en de laatste tijd vooral Irak. Daarnaast is Marokko natuurlijk vooral een doorvoerland. Abdellaoui heeft het over miljoenen asielzoekers per jaar die proberen naar Europa over te steken, een probleem dat steeds groter wordt en waarvoor Marokko nog te veel op de hulp van Europa rekent…
http://arcazaar2007.blogspot.com

Maak MO* mee mogelijk.

Word proMO* net als 3196   andere lezers en maak MO* mee mogelijk. Zo blijven al onze verhalen gratis online beschikbaar voor iédereen.

Ik word proMO*    Ik doe liever een gift