Wat een Chiroweek-end!

Zaterdagvoormiddag trokken Père Alex (mijn chef, huisgenoot, uitgangsmakker en ondertussen goeie vriend) en ik naar de door het verbond georganiseerde vergadering voor groepsleid(st)ers. We hadden het over Kirogroepen in moeilijkheden.
 De vroeger ongelooflijk gediscipineerde groep van Site Soley, één van de gevaarlijkste sloppenwijken, ziet veel leiding wegtrekken op zoek naar een rustigere plek, maar ze zetten moedig hun belangrijke werk voort. De Kiro van Sèn Michèl is ook terug begonnen, nadat  “de ratten” de kerk daar een hele tijd als gevangenis gebruikt hadden voor de slachtoffers van hun kidnappingen.
We evalueerden de vormingsbivakken en bereidden het grote Kirofeest voor. De aanpak van de herbebossing was een belangrijk thema  – een prachtige zaak in een land dat zo zwaar lijdt onder een gebrek aan bomen. Er kwamen ook twee bizarre kwesties aan bod:Mag je met nephaar ingevlochten naar de Kiro gaan? Kunnen de plooien niet uit het Kirorokje weg, want voor dames met volle billen geeft dat een potsierlijk zicht?
Lies gekidnapt?
In de namiddag dacht ik mij wat te gaan ontspannen in het zwembad van Orloffson, het beroemdste hotel van de stad. Toen ik voor het avondeten niet kwam opdagen, werd alarmfase één uitgeroepen. Op het moment dat bleek dat niemand mij in het hotel gezien had, werd de buurt uitgekamd. Gelukkig bleek ik ge-kiro-napt. Onderweg was ik een leider tegengekomen, die me uitnodigde om de leiderskring mee te maken. Zo’n kans liet ik uiteraard niet schieten… Gezellig babbelend besefte ik niet hoe laat het ondertussen al was.
Kirojongetje aangereden
Zondagnamiddag trokken we, na een Advokatenproclamatie van één van de leden van onze nationale ploeg, naar Pétionville, uptown. Bij het uitstappen hoorden we dat er net een Kirojongetje aangereden was door een taptap. De chauffeur zette het meteen op een lopen, waarschijnlijk om aan een  uitbarsting van volkswoede te ontsnappen. Zijn volkstaxi werd door de politie meegenomen en Père Alex verzorgde de ambulancedienst met de 7-jarige in de armen van zijn leider op de achterbank.
Ondertussen vertelde “Kroko-kiro” de anderen over de werking van de Chiro in Vlaanderen. Daarna wipte ik ook even binnen op de vergadering van de Kiro-ouders. ‘s Avonds pikte Alex me weer op om naar het ziekenhuis (verrevan mijn favoriete plek) te gaan. De jongen was nu stabiel en zou gauw naar huis kunnen. De dokter vond het allemaal niet spektakulair genoeg.
Hij dwong een pubermeisje met alleen slipje aan en een reuzendik verband op de schouder recht te staan, zodat ik het goed zou kunnen zien. Haar hele nek was zo zwaar verbrand dat het niet vanzelf zou herstellen. Het was een verschrikkelijk gruwelijk zicht. Ze miste ook een groot stuk van haar oor. Hierdoor probeerde hij geld voor de aankoop van een soort nieuwe huid los te krijgen, terwijl ik net veel geld gegeven had om het me NIET te tonen. Het scheelde niet veel of ik lag met een appelflauwte op het bedje ernaast…      

Zonder jouw steun bestaat MO* niet.

Steun ons en word proMO* voor maar €4/maand of doe een vrije gift. 3181   proMO*’s steunen ons vandaag al. 

Word proMO* of Doe een gift

Over de auteur

  • Lies werkt in Haïti via Broederlijk Delen bij hun partnerorganisatie RNDDH, het Nationaal Netwerk voor de Verdediging van de Mensenrechten.