Een jolige bende in Lesotho

Tussen het Malutibier en de rode bietensla in geef ik enkele sfeerbeelden vanuit Lesotho. Als in een ouderwets dagboek vertel ik eerst de voornaamste wapenfeiten van de voorbije dagen.

Dag 0

Dankzij mist in Amsterdam (zowaar te zien op CNN) begint onze trip naar Zuid-Afrika en Lesotho aan de N-D de Paris en het Quartier Latin, waar terrasjesweer ons al een beetje in zomerse stemming brengt.

Dag 1

Vanuit Parijs bereiken we maandagmiddag dan toch Johannesbrug. Hier gaan we op zoek naar een “man in een bloemenhemd en een meisje in een blauwe bloes”. Zij zullen ons naar Lesotho brengen.

Het fleurige tweetal voert ons langs plaatsen met namen als Fraaiuitzicht en Welkom, zodat we ons meteen thuis voelden. Het landschap in de Oranje Vrijstaat is overigens niet bepaald exotisch. Tolwegen, grasvlaktes, kreupelhout, trage heuvels, koeien met Friese genen, paaltjes en prikkeldraad: dat beschrijft het zowat. Voeg daar nog de Wimpyburger uit het wegrestaurant bij en je krijgt alle ingrediënten voor een slaapverwekkende autorit, zodat alleen de douaniers in Lesotho ons konden wekken.

Het hoofdstadje Maseru bruist het van het leven. Mensen schrijden van en naar het werk, stoken vuurtjes, verkopen druiven, slaan praatjes, spelen voetbal. En dat laatste hebben ook de internationale ngo’s gemerkt. Het Kick4Life project dat we hier bezoeken, probeert jongeren via voetbal bewust te maken over HIV.

’s Avonds nodigt de coördinatrice van Kick4Life, Daniela Gusman, ons uit om te dineren in een Indisch restaurant met een verfrissend dakterras. De samosa, kip met citroen en alle bijgerechten waarvan ik de namen niet onthoud smaken heerlijk na de lange reis. Daniela geeft ons bovendien prettige vooruitzichten. Ze heeft een programma voor ons uitgestippeld dat ons de vele gezichten van Lesotho laat zien.

Dag 2

Na een stevig English Breakfast (heerlijk toch, die zoete bonen) pikt een Kick4Life vrijwilligster ons op in het Guesthouse. Ze dropt ons in een metalen container. Dat klinkt erger dan het is: zachte fauteuils verlenen de plek een huiselijk aspect en kunstgras op de vloer houdt ons in de voetbalsfeer.

Een twintigtal vrouwen tussen 18 en 25 volgt in dit unieke kader een “literacy course”. Uitgerekend vandaag buigen ze zich over het thema “beauty”. Tussen het gegiechel door leren ze over “innerlijke schoonheid”. De coach hekelt de import van Westerse schoonheidsidealen via Hollywood en reclame, de meisjes lijken zich er niet aan te storen.

Op de middag staat een kleurig busje voor ons klaar. Meteen ontraadt men mij om post te vatten op de middelste voorbank, naast de bestuurder. De gewoonte (en de chauffeur) willen dat de chauffeur een vrouw naast zich krijgt. De hele rit naar Thaba Bosiu, de 19de eeuwse hoofdstad van Basoetoland (nu Lesotho) zingen de jongedames op de achterbanken om ter luidst traditionele liederen en Amerikaanse R&B hits. Het lijkt wel alsof de dansende freules het busje vooruit trappen.

Pas op onze prachtige bestemming keert de rust weer. De hormonen verdampen onder de middagzon. Toch blijft dit een heel jolige bende. Tijdens de beklimming naar de ruïnes van Thaba Bosiu is het geen ogenblik stil. Er wordt gepraat en gelachen, iedereen is uitgelaten. Ik besef dat dit fotogenieke momenten oplevert en probeer die zo goed als ik kan vast te leggen. Morgen stellen schoolkinderen een toneelstuk aan ons voor. Ook dat zal ongetwijfeld op onze harde plaat gegrift blijven.

Jan Roobrouck werd met zijn essay Afroropa: luchtspiegeling in een zee van zonnespiegels winnaar van de MO*zomerwedstrijd. Hij reist twee weken door Zuid-afrika met medewinnares Annelies Van Erp en MO*redactrice Olivia Rutazibwa.

Deze reis komt tot stand met de steun van Air France KLM, de Koning Boudewijnstichting en MO*.

Zonder jouw steun bestaat MO* niet.

Steun ons en word proMO* voor maar €4/maand of doe een vrije gift. 3190   proMO*’s steunen ons vandaag al. 

Word proMO* of Doe een gift