Syrische seculieren in Berlijn: “We moeten vreedzaam blijven, zelfs als ze ons op straat vermoorden”

In het Berlijnse cultuurhuis Friedrichshain vond dit weekend een congres van de Syrische oppositie plaats. Het congres is officieel georganiseerd door het Nationaal Coordinatiecomité voor Nationaal-Democratische Verandering. Deze  beweging ontstond in 2005, toen verschillende fracties van de oppositie de zogenaamde Damascus-verklaring ondertekenden. Zowel seculiere partijen als islamisten riepen toen de staat op om grondige democratische hervormingen door te voeren. Vandaag komen ze samen met één doel, de val van het regime, maar dan wel zonder de islamisten. Bij de ontmoeting in Berlijn werd de Syrische oppositie officieel verdeeld verklaard.

In mijn vorige artikel beschreef ik hoe de oppositie in België momenteel verdeeld is. De splitsing in België heeft te maken met het feit dat sommige islamistische figuren apart begonnen te werken. Ze proberen hun eigen netwerk te bouwen binnen de Europese contect. Ze begonnen unilateraal de nood aan een internationale interventie te promoten als enige mogelijkheid voor de bevrijding van het Syrisch volk. Ze zouden de internationale hulp vragen tijdens hun volgende conferentie. 

In Berlijn zijn de seculiere fracties en onafhankelijken samen om hun eigen plan van de revolutie voor te stellen. De meesten onder hen zijn of waren betrokken bij de communistische partij in Syrië. Ondanks het overvloedig geweld van het regime tegen de betogers willen de fracties de vreedzaamheid van de revolutie behouden.

Nationale en democratische verandering

Haytham Manna, een Syrische schrijver en woordvoerder van het Arabische Comité voor de Mensenrechten (http://www.haythammanna.net/), werd dit weekend tijdens het congres verkozen tot algemeen buitenlandcoördinator van het Nationaal Coordinatiecomité voor Nationaal-Democratische Verandering. Twee woorden in deze lange naam zijn hier van groot belang. Nationaal en Democratisch.

Voor het Arabische Comité van Manna heiligt het doel van een democratisch Syrië niet de middelen. Drie taboes staan vet gedrukt: geen geweld, geen sektarisme, geen buitenlandse interventie. Een buitenlandse interventie is voor de seculieren even onaanvaardbaar als een interne machtsgreep.

Intifada, geen revolutie

Opmerkelijk spreekt iedereen in het congres van een intifada, of opstand, en niet van een revolutie. Politiek gezien betekent dit dat het Syrische volk zich pas in de beginfase van een revolutie bevindt. “De opstand zal pas een revolutie worden als de verandering gerealiseerd wordt”, zegt Manna.

De ideale verandering groeit volgens hem van binnenuit en zonder het gebruik van geweld. “Wij moeten het regime niet nabootsen. We mogen ons nooit laten verleiden tot de fouten die het regime maakt en die wij hen verwijten. Zelfs niet als ze ons op straat vermoorden. De wraakacties van sommige burgers tegen veiligheidsdiensten zijn voor ons uit den boze”, zegt Manna. “Geweld leidt enkel tot meer geweld. Een buitenlandse interventie of een bewapening van het volk zal Syrië nooit ten goede veranderen. De islamisten willen volkscomités bewapenen! Wij willen hoogstens  veiligheidscomités ontwikkelen”, benadrukt Manna. Legerbasissen of locaties van de geheime diensten bombarderen, kan volgens hem enkel nadelig uitdraaien, ook omdat er daar meer onschuldige politieke gevangenen dan leden van het regime zitten.

Een duidelijke strategie van hoe de seculieren de verandering willen realiseren is er nog niet, maar onderhandeling met het regime is in elke scenario uitgesloten. “Sommige islamistische fracties beweren dat wij geheime onderhandelingen met het regime houden. Dat zeggen ze om hun eigen banden met de ex-vice president Khaddam toe te dekken. Hoewel Khaddam nu bij de oppositie zit, was hij jarenlang een symbool van de onderdrukking door het al-Ba’ath regime. Wij willen iedereen geruststellen: wij willen dit regime én de hele Assad-familie van de macht verdrijven”, benadrukt Manna. Enkele dagen geleden werd Manna’s broer in Syrië doodgeschoten door Syrische politie. Hij werd onlangs vrijgelaten na een lange periode in de gevangenis. 

Een plicht van de Verenigde Naties

Ziad Qabbani is voormalig coördinator van het Syrische Comité voor de Verenigde Naties in Damascus, een organisatie die de VN promoot in Syrië. Qabbani staat lijnrecht tegenover Manna. Hij benadrukt de cruciale rol van de VN in het beheersen van conflicten, en daar behoren ook buitenlandse interventies toe. “Syrië is lid van de VN en heeft de VN-verdragen ondertekend. Het is de taak én de plicht van de VN om burgers te beschermen tegen geweld, ook in Syrië. Ik ben geen voorstander van een pure interventie van de NAVO zoals in Libië, maar wel van een VN-vredesoperatie”.

De volgende dagen staan de Syriërs voor gigantische uitdagingen, vooral omdat het regime nog steeds vreedzame betogers op straat doodschiet. De bevolking van Syrië heeft een snel en krachtig antwoord nodig op zijn roep voor vrijheid. De oppositiefractie die dat antwoord kan bieden, zal uiteindelijk het vertrouwen van het volk winnen. De islamisten lijken financieel en politiek sterker te staan. Zij kunnen bovendien putten uit de ervaringen van hun Egyptische en Tunesische ideologiegenoten. De islamisten investeren meer in congressen waar zij sterk vertegenwoordigd zijn. De seculieren lijken tekort te schieten. 

Majd Khalifeh

Dit artikel is onderdeel van het project “Tussen vrijheid en geluk”.
Dit project komt tot stand met de steun van het Fonds Pascal Decroos. Info:www.fondspascaldecroos.be 

 

Volg ons op en nodig ook je vrienden uit om mee te volgen!

Zonder jouw steun bestaat MO* niet.

Wil je dat MO* dit soort verhalen blijft brengen?
Steun ons en word proMO* voor maar €4/maand of doe een vrije gift. 2745   proMO*’s steunen ons vandaag al.

Word proMO* of Doe een gift

Over de auteur