‘Vrij zijn betekent niets, als niet iedereen vrij is’

In het midden van alles, is het belangrijk te beseffen dat verteerd worden door haat, je alleen maar meer pijn doet. In het midden van alle verschrikkelijke dingen die momenteel gebeuren, is het belangrijk de tijd te nemen om te beseffen dat er nog hoop is. Want er is nog hoop.

  • Carly Hagins (CC BY 2.0) Carly Hagins (CC BY 2.0)
  • PBS NewsHour (CC BY-NC 2.0) PBS NewsHour (CC BY-NC 2.0)
  • Lauren Hollaway (CC BY 2.0) Lauren Hollaway (CC BY 2.0)

Toen ik nog in Rwanda woonde, was ik bang van de wc’s. Het waren twee planken, met een gat in het midden, en ik was een klein en erg mager meisje. Dus droomde ik geregeld dat ik daarin zou vallen. Dat was toen een van mijn grootste angsten, en die was zeker buitensporig: die toiletten waren alleen aanwezig in heel kleine dorpen, en ik denk niet dat ik die op dagelijkse – of zelfs maandelijkse basis moest gebruiken. Toch was ik er zo bang van, dat ik me de nachtmerries nog altijd helder herinner.

Tijdens mijn tienerjaren, was ik bang van wiskunde. Ik volgde toen Grieks-Latijn-Wiskunde, en, terwijl mijn Grieks en mijn Latijn zeker meevielen, draaide mijn gemiddelde rond de 50 percent voor wiskunde. Het was spijtig genoeg wel mijn hoofdvak gedurende heel mijn opleiding, hoewel ik het begon te haten wanneer ze me goniometrie probeerden uit te leggen. Studeren voor mijn examens wiskunde werd dan enorm stressvol, omdat ik mezelf had kunnen overtuigen dat dat één vak zo veel belang had, dat erop falen heel mijn leven zou bepalen.

Ik ben bang

In die jaren, weigerde ik naar het nieuws te kijken of de krant te lezen. Ik verkondigde wel dat ik de wereld zou redden wanneer ik groter zou zijn, omdat ik desondanks toch met zekerheid wist dat er iets moest gered worden. Gezien waar ik geboren was, kon ik ook onmogelijk doen alsof de wereld een vredelievende plaats was.

Brexit maakt me bang, de overwinning van Trump maakt me bang, de nieuwe vreemdelingenwet maakt me bang. Ik ben bang voor de groeiende onverdraagzaamheid die in deze tijden lijkt te heersen.

Nu ik ouder ben, kan ik door mijn opleiding, mijn hobby, en mijn levensdroom het nieuws niet vermijden. Mijn angsten zijn anders, nu, dan toen ik bang was van wc’s en examens wiskunde. Nu, ben ik bang om als vrouw ’s nachts alleen op straat te lopen. Ik ben bang om naar steden te gaan waarvan ik al heel mijn leven droom. Ik ben bang voor mijn beste vriend, die homoseksueel is. Ik ben bang voor mijn beste vriendin, een moslima die een hoofddoek draagt. Ik ben nu bang voor seksisme, racisme, homofobie, islamofobie. Brexit maakt me bang, de overwinning van Trump maakt me bang, de nieuwe vreemdelingenwet maakt me bang. Ik ben bang voor de groeiende onverdraagzaamheid die in deze tijden lijkt te heersen.

Ik ben bang, omdat er mij onlangs werd gezegd dat: ‘De ondergang van de beschaving begint bij mensen zoals gij. Die overtuigd zijn dat ze het “goede” doen.’ Ik ben bang omdat cynisme zo’n grote plaats begint te krijgen in de maatschappij. Dat men gelooft dat het beter is om vanuit zijn zetel over moraal en goedheid te praten, dan “het goede” effectief na te streven. Dat wie niet gelooft in God, in de goedheid van de mensheid, in verdraagzaamheid, in liefde, intellectueel superieur is aan wie er wel in gelooft. Ik denk echter dat de ondergang van de beschaving bij dat superioriteitsgevoel begint. Dat de wereld redden niet kan, zolang mensen blijven geloven dat hun sekse, hun ras, hun geaardheid of hun (gebrek aan) geloof superieur is.

Ik kies voor iets anders. Ik wil en zal mij niet bijleggen bij de typische “de wereld is naar de klote” uitspraak. Ja, er zijn veel slechte dingen die gebeuren. En ja, dat gevoel dat die slechte dingen zwaarder beginnen door te wegen, deel ik ook. Maar ik beslis te geloven dat de goede dingen minder gedocumenteerd worden. Dat men sneller zal praten over jongeren die een dakloze man bestelen, dan over jongeren die hem iedere dag een broodje geven. Men focust op het grote aantal scheidingen, en niet over de relaties die het goed doen. Men praat over dierenmishandeling, zonder te vermelden dat er daarbij ook miljoenen dierenliefhebbers zijn. Ik klaag over het racisme dat ik meemaak, zonder stil te staan bij hoe vaak ik niét racistisch word behandeld, hoe vaak ik aanvaard en gesteund word door mannen, vrouwen, witten, zwarten, hetero’s, homo’s, gelovigen en atheïsten.

Verzet

Maar er zijn groeiende bewegingen die zich tegen dat cynisme en die onverdraagzaamheden verzetten. Er waren petities tegen de oneerlijkheid van Brexit, en er zijn steeds meer acties tegen de onrechtvaardigheid van Trump. België is bereid om hem aan te tonen dat hij hier niet welkom is, dat wij, Belgen, “voor de vrede, voor het behoud van onze planeet en ons leefmilieu, voor de verdediging van de mensenrechten van alle mensen” staan.

Lauren Hollaway (CC BY 2.0)

 

Onze noorderburen hebben zijn overwinning met humor en met steun voor Planned Parenthood verwelkomd. Hoe hartverscheurend en verschrikkelijk zijn travel ban ook was, zijn er rechters die het hebben stopgezet, en steevast weigeren om het opnieuw in te voeren. Sinds gisteren, is New York in opstand tegen zijn onderdrukking van transgenders.

Mensen aanvaarden niet meer dat hun basisrechten worden geschonden en ontnomen: de Women’s March, niet alleen in Washington, maar ook in de rest van de wereld, was een revolutie voor alle vrouwen, en heeft de komende March for Science geïnspireerd. Jongeren willen dit jaar naar Rome trekken om hun liefde voor Europa en hun geloof in de Europese waarden te betuigen.

Ook in Afrikaanse steden, kwam in 2016 en in 2017 een front anti-CFA op straat om de afschaffing van de CFA-frank te verkrijgen, een koloniale taks die de economie van Afrikaanse landen nu nog altijd ondermijnt.

De nieuwe Belgische vreemdelingenwet wordt niet zonder protest geaccepteerd, en mensen zijn niet bang om hun mening te laten horen. Wanneer de Franse presidentskandidaat Fillon durfde te beweren dat kolonialisme slechts een “partage de cultures” was, was er een nodige, luide, en soms humoristische kritiek.

In Amerika wordt racisme aangevochten met een horrorfilm die zwarte mannen niet afspiegelt als de slechteriken, maar als slachtoffers van onderdrukking. Minderheden worden nog altijd niet genoeg op schermen getoond, maar na een 2016 editie van de Oscars die gekenmerkt was door de hashtag #OscarsSoWhite, zijn er dit jaar zes zwarte acteurs en actrices genomineerd.

I have decided to stick with love

Die bewegingen, dit activisme, deze initiatieven, bewijzen dat er een groot deel van de mensheid niet (te) cynisch is, en niet van plan is om op te geven. Want ja, we hebben nog hoop. En misschien is die hoop ijdel, omdat de wereld vol oorlog, armoede, pijn en ellende is. Maar hoewel de ondergang van de beschaving blijkbaar bij ons begint, zijn wij toch bereid om heel ons leven te strijden voor onze waarden en principes.

PBS NewsHour (CC BY-NC 2.0)

 

We geloven dat iedereen gelijke kansen moet krijgen om gelukkig te zijn. We geloven dat het mogelijk is om zowel vluchtelingen van andere landen te helpen en op te vangen, als voor onze dakloze “rasechte” Belgen te zorgen. We geloven dat verandering ook in de kleine dingen zit, en dat een onbekende even helpen ook al heel veel kan betekenen. We willen een betere wereld, we willen een verdraagzame wereld, we willen een wereld waarin iedereen de kans krijgt om zich te ontplooien en te verwezenlijken. We geloven dat vrij zijn niets betekent, als niet iedereen vrij is.

Zoals Martin Luther King, Jr. ooit zei, en ik wellicht vaker dan hem heb herhaald: “I have decided to stick with love. Hate is too great a burden to bear.”.

Ik geloof met heel mijn hart dat liefde kan, en zal overwinnen. En ik ben niet bang om ervoor te vechten.

 

Sabrine is een rechtenstudente. Je kan haar volgen op: www.facebook.com/inga.sabrine.

Zonder jouw steun bestaat MO* niet.

Wil je dat MO* dit soort verhalen blijft brengen?
Steun ons en word proMO* voor maar €4/maand of doe een vrije gift

Word proMO* of Doe een gift

Over de auteur