Waterrestricties en de zuivelindustrie: worden de Nieuw-Zeelanders uitgemolken?

Als we het woord waterschaarste horen denken we spontaan aan Afrika of het Midden-Oosten, niet aan een eilandnatie zoals Nieuw-Zeeland. Toch worden de Kiwis steeds meer verplicht om hun watergebruik in te perken. Er is echter een onvoordehandliggende schuldige voor deze groeiende dreiging.

  • andresmbernal (CC BY-SA 2.0) Ook in ons land wordt het drinkwater vervuild door dit soort fabrieken, zo brengt de zuivelindustrie ons allemaal van onze melk. andresmbernal (CC BY-SA 2.0)

Dit soort beperkingen zijn behoorlijk beangstigend aangezien water een van onze eerste levensbehoeftes is. Naast het risico op uitdroging veroorzaakt zoiets irritaties onder de bevolking die bijvoorbeeld haar moestuintje niet meer kan onderhouden of slechts vijf minuten kan douchen. Zijn die irritaties wel gegrond en mogen ze gerust de kraan terug verder openzetten?

De angst voorbij

Als we het probleem rationeel bekijken komen we echter snel tot de conclusie dat we zuinig en vooral intelligent moeten omgaan met ons ‘blauwe goud’. Indien we het water uit ramen en deuren smijten, zoals we nu doen, mogen we ons vroeg of laat verwachten aan massa-immigratie vanuit gebieden die geen druppel zoetwater meer uit de kraan krijgen.

De verwatering van de watertoevoer

Hoe krijgt een land met zulke grote waterreserves als Nieuw-Zeeland te kampen met waterschaarste? De verklaring is heel simpel, de zuivelindustrie blijft maar groeien en dat brengt de nodige watervervuiling met zich mee.

Laten we eens terugkijken naar mijn vorige artikel, daarin toonde ik hoe het Trans-Pacific Partnership Agreement een groot aantal nadelen met zich meebrengt. Dat akkoord zal ook de lokale en buitenlandse zuivelindustrie vrij spel geven om de zoetwaterbronnen nog meer te vervuilen. Willen we echt onze natuurlijke rijkdommen op het spel zetten voor meer productiecapaciteit en dus meer potentiële inkomsten? Ik hoop alvast van niet. Uiteindelijk leidt die weg naar de privatisering van drinkwater, een nachtmerrie voor de gemiddelde Nieuw-Zeelander. 

Het afvalwater van deze ‘melkfabrieken’ brengt een waslijst aan ongewenste ingrediënten binnen in onze watertoevoer, hieronder vindt u een kleine selectie:

  • Grote hoeveelheden oestrogenen(vrouwelijke hormonen) Melk drinken ten koste van uw mannelijkheid? Ik dacht het niet. Ook voor vrouwen is een teveel aan deze stoffen slecht, bij hen leidt het o.a. tot gewichtstoename, een laag libido en emotionele instabiliteit.
  • Residuen van antibiotica
  • Nitraten, deze kunnen bij baby’s zorgen voor zuurstoftekort
  • Mest en uitwerpselen
  • Ziekteverwekkers zoals salmonella en giardia

Weggeschoven verantwoordelijkheid

Iedereen wordt zomaar gedwongen om zijn watergebruik te matigen, zonder dat daar enige verklaring tegenover staat. Er wordt ons gewoon gezegd dat er een watertekort is, niet wie daar schuldig aan is. Zoals altijd moeten de inwoners opdraaien voor de achteloosheid van dit soort corporaties die ethiek wegwerpen voor een goedkope (lees:voor ons dure) winstverhoging. De zuivelindustrie houdt zich echter stil en ook de media brengt bar weing rond dit onderwerp. Daarom is het mogelijk dat zulke vervuilingen blijven doorgaan zonder dat de bevolking er enig besef van heeft.

Ook in ons land wordt het drinkwater vervuild door dit soort fabrieken, zo brengt de zuivelindustrie ons allemaal van onze melk.

Zonder jouw steun bestaat MO* niet.

Steun ons en word proMO* voor maar €4/maand of doe een vrije gift. 2945   proMO*’s steunen ons vandaag al. We hopen 2021 te kunnen starten met 3000 proMO*‘s, word jij er één van?

Word proMO* of Doe een gift