De meest lullige kijk op het verkeer is vandaag de norm

Over-assertieve fietsers en zelfs bomen met de vinger wijzen in een systeem waarin de auto alles overheerst en vervoersmaatschappijen ondermaats gerund worden, is maar wat lullig, meent MO*-columniste Bieke Purnelle.  

  • © Brecht Goris © Brecht Goris

Bieke Purnelle

MO*columnisten
Directeur Kenniscentrum RoSa
12 juni 2017

Mijn jongste zoon wil niet (meer) fietsen. Zijn weigering getuigt, zoals wel vaker, van een bewonderenswaardig soort hardnekkigheid, maar is knap vervelend voor deze autoloze ouder. Zo komt het dat ik het joch zuchtend met de auto (niet de mijne) naar voetbaltoernooien en jeugdbeweging breng, en dat hij ‘s ochtends met de step over het scheve voetpad en over een supermarktparking naar school hobbelt, terwijl ik tergend traag naast hem fiets, mijn surplace-techniek verfijnend, me gejaagd afvragend of ik m’n trein nog haal.

Een tijdje geleden stak hij de drukke autoweg hier vlakbij over, keurig op het zebrapad, in de voetsporen van vader en broer. De automobilist die kwam aangereden had hem niet gezien en reed tegen het wiel van de step, met daaraan mijn paniekerige kind. Dat de chauffeur het gepast vond om hem toe te brullen dat hij beter moest uitkijken (als overstekende voetganger op een zebrapad) hielp niet echt. Sindsdien gedraagt hij zich als een schichtig hertenjong in het verkeer en is fietsen uit den boze. Wanneer we te voet de straat oversteken, grijpt hij naar mijn hand en knijpt die vastberaden fijn tot we aan de overkant zijn.

Discussies over verkeer en mobiliteit stranden doorgaans in een benoemen van wie de schuld draagt. Wat er ook gebeurt, hoeveel doden er ook vallen: het is altijd iemands individuele schuld. De dronken autobestuurder, de over-assertieve fietser, de achteloze voetganger, de ouder die niet naast, maar voor z’n kind fietste, …

Kortom: als iedereen flink z’n best doet, keurig oplet en zich aan de regels houdt, dan zijn we allen veilig.

Kinderen die altijd opletten, bestaan enkel in voorlichtingsbrochures over verkeersveiligheid.

Dat mensen van nature niet altijd alert zijn, zich vergissen of inschattingsfouten maken, daar gaat men gemakshalve aan voorbij. Kinderen die altijd opletten, bestaan enkel in voorlichtingsbrochures over verkeersveiligheid.

Dat we de publieke ruimte en de openbare weg misschien ook zo zouden kunnen aanleggen dat je verplaatsen niet levensbedreigend hoeft te zijn, dat komt blijkbaar niet eens bij ons op.

Alsof het geen politieke keuze is om vlot autoverkeer te verkiezen boven de veiligheid van alle weggebruikers, de kwetsbaarste in het bijzonder.

Welke rationele argumenten zijn er eigenlijk om een persoon in een auto meer ruimte te geven dan een persoon op de fiets? In beide gevallen gaat het om een persoon die zich verplaatst.

Er is al helemaal geen enkel rationeel argument om mensen voor hun veiligheid afhankelijk te maken van de alertheid en welvoeglijkheid van de andere weggebruikers.

Gejaagd

Kort na het in voegen treden van het gentse circulatieplan werden we bestookt met berichtgeving over agressief fietsgedrag. Fietsers zouden door de nieuw gecreëerde extra ruimte zelfzekerder, en soms over-assertief zijn geworden. Ik keek die week extra oplettend naar mijn fietsparcours, op zoek naar gewelddadige en onverantwoordelijke fietsers en naar hun “extra ruimte”. Ik zag vooral ouders overalert als een buffer naast hun schoolgaande kinderen fietsen, nu en dan “stop” of “hier wachten” brullend. Van de 5 straten die ik door moet, hebben er drie geen fietspad, maar wel veel gejaagd autoverkeer en lijnbussen die lak hebben aan eenvoudige verkeersregels zoals voorrang van rechts.

Bovenal zag ik een massa mensen onderweg, met de auto, de fiets, te voet of met de bus. Allemaal willen ze hetzelfde: vlot en veilig op school of op het werk geraken, en daarna weer thuis.

Diezelfde week kwamen opnieuw een paar jonge mensen nooit meer thuis van hun fietstocht.

Die jonge mensen en wie hen graag zag hebben niets aan verwensingen en verwijten, aan schuld en schandpaal. Niemand rijdt intentioneel een fietser omver. Niemand laat zich met opzet omver rijden.

Bomen beschuldigen

Wanneer het verkeer slachtoffers maakt, dan is dat vooral omdat dat verkeer plaatsvindt in een openbare ruimte die niet of te weinig werd aangepast aan de noden van alle weggebruikers en de auto als norm kiest. Het aantal weggebruikers steeg en blijft stijgen, de wegen bleven grotendeels dezelfde. Comfortabele en veilige alternatieven voor de auto blijven grotendeels uit.

Nu en dan komt er iemand met een bespottelijk placebo-idee, zoals het weren en snoeien van bomen langs de gewestwegen.

Veilig en duurzaam verkeer is geen beleidsprioriteit en is dat nooit geweest. Nu en dan komt er iemand met een bespottelijk placebo-idee, zoals het weren en snoeien van bomen langs de gewestwegen. ‘Dat moet onze wegen veiliger maken. Een botsing met een volgroeide boom loopt immers zelden goed af.’ Het stond er echt. Geen woord over het belang van bomen voor de luchtkwaliteit of over alternatieve vormen van transport.

Zolang er niemand mijn zoon terug op de fiets krijgt, behelpen we ons me met de step, te voet en met de bus. Een bus van vervoersmaatschappij De Lijn, gezegend met een voorzitter die deze week als een furieuze peuter reageerde op de negatieve berichtgeving over zijn bedrijf. Een vervoersmaatschappij die erin slaagt 11 miljoen klanten te verliezen terwijl de pendelende bevolking groeit; die blijkbaar geen idee heeft hoeveel reizigers de bus of de tram nemen op welke momenten en er dan ook niet in slaagt het aanbod af te stemmen op de vraag; die meer dan 40.000 klachten per jaar binnen krijgt, maar die nauwelijks opvolgt; die reizigers als een vervelende bijkomstigheid behandelt.

Daar moeten we het dus mee doen: ondoordacht aangelegde wegen, ondermaats gerunde vervoersmaatschappijen, en wat richtingloos geblaat over agressieve fietsers en individuele schuld.

Ik moet dringend die step nog eens oliën. Ze moet vast nog een hele tijd mee.

Laat een reactie achter

Javascript is vereist om dit formulier te gebruiken.

Hans Becu

 

Schoolvoorbeeld van desinformatie via opiniering. 11 miljoen reizigers minder voor de Lijn. Dus falend beleid. Ook al legden de verantwoordelijken van De Lijn tot in den treure uit dat die 11 miljoen reizigers minder het gevolg  is van het feit dat de gratis abonnenementen van Gratis Steve niet meer meegeteld worden . Men ging er voorheen vanuit dat een gratis abonnement forfaitair goed was voor 90 (!) ritten per maand. Nu die gratis abonnementen, en het socialistisch zelf-en volksbedrog afgeschaft werden, verdwijnen ook die virtuele reizigers uit de statistieken. 

Dit soort slecht onderbouwde opiniestukken zijn typerend voor Mo, en hoe langer hoe meer voor de algemene pers. Beetje minder verontwaardigd roepen over Trump’s fake news, en je huiswerk maken, mevrouw de “journaliste”. Want misschien heeft Trump wel een punt. Dat soort activistische journalistiek tast fataal uw geloofwaardigheid aan, en de ziekte van nogal wat “commentatoren” om uit ervaringen uit hun persoonlijk leven ( mijn zoontje) veralgemeende conclusies te trekken, maakt het nog erger. Uw zoontje is statistisch en wetenschappelijk waardeloos, en dat zou U moeten weten. Flairjournalistiek van de slechtste soort is dit. 

afbeelding van Jan Buelinckx

Jan Buelinckx

Het gaat hier om een column meneer Becu, maar dat is u kennelijk ontgaan. Een column is doorgaans anders van toon en vorm dan een nieuwsbericht of een analyse.

erik

Cliché Hans, die niet moet werken voor de kost en dus bliksemsnel kan reageren, heeft het duidelijk niet met intelligente vrouwen met een mening. Dat hij daarom statistisch en wetenschappelijk gedoemd is te verdwijnen beseft hij blijkbaar niet. Zolang kunnen zijn hilarische reacties ons nog amuseren. Leve de super-kitch.

Raf

Daarom noemen ze dit ook een ‘column’ meneer Becu, en geen reportage of verslag. Een persoonlijk verhaal gelinkt aan de actualiteit en dat zéér herkenbaar is voor velen. Natuurlijk niet voor iedereen, want dan zou het niet geschreven moeten worden…

hans becu

De column van Bieke  :

één ongenuanceerde en niet onderbouwde aanval op De Lijn

Schept op basis van een persoonlijke ervaring, die niet controleerbaar is, een puur subjectief sfeerbeeld van de houding van de overheid en samenleving  t.a.v. mobiliteit die evenzeer elke minimale feitelijke onderbouwing mist.

Als je dus “columnist” bent, mag je er op los lullen, en tellen de feiten niet meer. Erger nog, de lezer moet zwijgen, want dit is een column !.

Mag de eerste de beste rechtse rakker dan op de een of andere website op dezelfde manier tekeer gaan tegen allochtonen, zonder zijn betoog te onderbouwen, waarbij de laatste negatieve persoonlijke ervaring met de Allochtone Medemens als representatief voor heel die gemeenschap wordt neergezet. Met als argument, Raf, “Een persoonlijk verhaal gelinkt aan de actualiteit en dat zéér herkenbaar is voor velen”. En mag je daar dan ook niet op reageren, want het is maar een “column” ?

Linkse rakkers mogen blijkbaar méér dan rechtse. En die rechtse website wordt niet gesubsidieerd, Mo wel. Mo heeft daarenboven serieuze journalistieke pretenties, en de doelstelling te “informeren”.

De stroom van vaak  slecht geschreven en eenzijdig ideologisch geïnspireerde activistische “columns”  die in MO verschijnen hebben niks te maken met journalistiek, het is pure linkse agitprop op staatskosten. Deze doelbewuste vorm van eenzijdige opiniëring -andere, zgn “rechtse” opinies komen nauwelijks aan bod- en het moreel kapittelen van zij die hierop negatief reageren wijst op een volstrekt gebrek aan democratische hygiëne bij MO en bij een groot deel van de linkerzijde.  En net zoals bij de PS met Publifin en Samu Social beseft men het blijkbaar niet eens meer.

Dante

Hetgeen Bieke in haar collumn over ‘het fietsen’ vertelt kan ik -helaas- beamen, haar woorden zouden de mijne kunnen zijn, het is een pure verschrikking om je met de fiets door Vlaanderen en Brussel te verplaatsen. Veiligheid is nihil, zelfs met fluohesje en helm.

Ik fiets dagelijks 20km woon/werk in Vlaanderen en Brussel, nog maar 2 weken geleden ben ik alweer aangereden, alweer geluk gehad en slechts schaafwonden en wat spierpijn… Alweer was ik vol in m’n recht, en alweer moest de automobilist, ‘keizer van de weg’ moeilijk doen en in discussie gaan zodat ik er uiteindelijk de politie heb moeten bij halen. Ik kan natuurlijk vertellen wat ik wil dus het heeft hier geen enkel nut om deze, en de voorgaande situaties waarbij ik werd aangereden uit de doeken te doen, ik zal het erbij houden dat het telkens ging om automobilisten die meer bezig waren met “snel snel snel” en “ik ik ik” i.p.v. zich op z’n minst aan de simpelste, duidelijkste regels te houden zoals: voorrang van rechts, pinkers en zijspiegels gebruiken(!!), en ja, zelfs de plicht om te stoppen voor een rood licht is voor velen een relatief gegeven.

Automobilisten zijn natuurlijk ook maar mensen, net zoals fietsers en voetgangers, en niemand is vrij van zonde. Uiteraard zijn er fietsers die lak hebben aan de verkeersveiligheidsregels maar wat vele automobilisten niet lijken te begrijpen is dat fietsers, in tegenstelling tot automobilisten een pak kwetsbaarder zijn maar zich desondanks op diezelfde openbare weg begeven. Het is uiteraard dom om dit als fietser te beseffen en nog steeds de regels aan je laars te lappen maar ik denk te mogen zeggen, uit eigen ervaring, niet alleen als fietser maar ook als automobilist, dat dit eerder uitzonderingen zijn; ik heb namelijk in de 14 jaar dat ik dagelijks de baan op ben, met de fiets of de wagen, nog maar zelden moeten vloeken en claxonneren op fietsers. De automobilisten daarentegen die lak hebben aan zelfs de simpelste regels zoals voorrangsregels (zware overtredingen van de tweede graad als ik me niet vergis) zijn helaas geen uitzondering. Dit ervaar ik -letterlijk- dagelijks meermaals per dag en ik kan zelfs zonder blozen zeggen dat ik in al die jaren als fietser niet één dag heb gehad dat ik automobilisten geen overtredingen zag begaan en vaak zware overtredingen alsof ze het niet eens beseffen. Het feit dat ik o.a. door hartje Brussel fiets zal hier misschien mee te maken hebben, maar ik zie het ook steeds meer in Vlaanderen: mensen hebben/nemen steeds minder de tijd en worden egoïstischer en gevaarlijker. Daarbovenop ontbreekt het hen aan de nodige maturiteit om hun (domme) fouten in te zien en te kunnen toegeven maar gaan ze liever nog wat ruzie maken nadat ze flagrant in overtreding zijn.

Dus aan alle automobilisten die maar wat graag kappen op “de fietsers”: zet je auto eens een weekje of 2 aan de kant en begeef je tijdens de spits eens door Vlaamse en Brusselse steden, ik ben er 100% zeker van dat je je standpunt zal herzien; als je geluk hebt zal je in die 2 weken slechts een paar keer lichtjes aangetikt worden met de zijspiegels, zonder al te veel gevolg.

Uiteraard treft de overheid ook schuld, net zoals Bieke het hierboven heel correct beschrijft is onze verkeersinfrastructuur altijd al op maat van personenwagens geweest omdat de auto als norm wordt gekozen, waarbij andere weggebruikers achteruitgeschoven worden alsof het tweede -of derderangsmensen zijn. Hup, een brak, onafgescheiden, veel te smal fietsstrookje waar de auto’s toch nog steeds over komen rijden wanneer ze hun bochten afsnijden en daarmee moeten we maar tevreden zijn. Als we er onze banden al niet op stuk rijden door de erbarmelijke staat, mogen we idd. tevreden zijn.

Een fietser moet er altijd van uit gaan dat niemand hem gezien heeft én dat niemand zich aan zelfs de meest vanzelfsprekende regels houdt, zo niet, dan is het vroeg of laat z’n laatste rit geworden. En dan nog kan je niet op àlles voorbereid zijn. Een béétje gezond verstand op de weg mag toch, en mensen aub: zoek eens op waarvoor richtingaanwijzers en zijspiegels dienen.

 

‘rant modus uit’

ps: als u tot dit punt gelezen hebt: proficiat! :-)

john apers

Vroeger was ik zelf een over-assertieve fietser in de stad. Heden ten dage zou ik het nog zijn, indien ik daar nog wonen zou.

Ik hoop dat ooit, de auto z’n status verliest als een must, dat iedereen inziet dat het een kostelijke zaak is voor de portemonnee, een schadelijke zaak voor de luchtkwaliteit en stadsbeleving (lawaai, stank, drukte, gevaar,…).

Ik hoop dat ooit de reclame voor auto’s op allerlei media wordt verboden. Alhoewel ik een hekel heb aan dat laatste woord.

mvg 

LEES OOK

Martin Abegglen (CC BY-SA 2.0)
De meeste scholieren hebben vorige week hun rapport ontvangen. Een paar leerlingen krijgen deze zomer nog wat extra werk. Ook in de klimaatklas zit een slechte leerling: verkeer.
© Studio Schrever
Met “Het Kunstpleinplan- de Ramblas van Geraardsbergen” wil de Fietscampagne Cycling the City aangeven hoe de straat er kan uitzien, met minder auto’s, in de binnenstad van&n
© MO* Magazine / Helena Coen
Fietsen is populairder aan het worden in Brussel. ‘Het aantal fietsers is het afgelopen jaar met vijftig procent gestegen’, zegt Staatssecretaris Bianca Debaets (CD&V).
© Willem De Maeseneer
In het najaar van 2016 staken Belgische en Palestijnse studenten de koppen bij elkaar om de publieke ruimte van Nablus en Ramallah leefbaarder te maken.

Meest recent van Bieke Purnelle

© Brecht Goris
Vakantietijd
Ergens halfweg tussen het reizen en het in- en weer uitpakken van koffers, verschijnt een onbeduidend krantenstukje dat vertelde waarom twee weken vakantie verspilde tijd is.
© Brecht Goris
Waar blijft de verontwaardiging?
21 jaar geleden werd een van de grootste betogingen uit de Belgische naoorlogse geschiedenis gehouden. Een witte mars tegen kindermisbruik.
© Brecht Goris
Schoolmoe
Aan het eind van het schooljaar en met de zomervakantie in het verschiet besteden kranten graag aandacht aan ons onderwijs, en dat is nodig.
© Brecht Goris
Brood en burgers
In 2018 en 2019 wordt hier opnieuw gevochten om onze stem. Maar veel mensen hebben hun geloof in de politiek verloren. Ze geloven niet meer dat er iets verandert, laat staan verbetert.
Nooit meer tonen X

Ontdek

MO*nieuwsbrieven

Schrijf je in op onze gratis nieuwsbrieven en blijf op de hoogte van het belangrijkste mondiaal nieuws.

Facebook/Twitter

Blijf op de hoogte van het belangrijkste mondiaal nieuws.

MO*magazine

Abonneer je op ons unieke kwartaalmagazine voor slechts € 28.

Een abonnement nemen

MO*papers

Abonneer je op de gratis digitale achtergronddossiers (pdf) over actuele mondiale thema’s.