Palestijnse empowerment op Israëlische scholen

Geen gelijke kansen zonder evenwaardig onderwijs. Zo denkt de Arabisch-Israëlische professor Dalia Fadila er alleszins over. Fadila richtte in 2008 de Q-scholen op, betaalbare privéscholen die Arabische jongeren in Israël klaarstomen voor universitaire studies. Haar doel? Palestijnse jongeren empoweren.

  • Public Domain 'Momenteel overstijgt de vraag het aantal beschikbare plaatsen, omdat er geen fondsen zijn om uit te breiden.’ Public Domain

Slechts 10 procent van de Arabische jongeren in Israël die afstuderen van het secundair onderwijs stroomt door naar een universitaire opleiding.

‘Vele Arabische jongeren zien zichzelf als ongeschikt voor een universitaire opleiding, meent Arabisch-Israëlische professor Fadila. Er is bijgevolg geen echte leermentaliteit in de Arabische gemeenschap.’

Professor Fadila schrijft deze houding toe aan de ondermaatse kwaliteit van het openbare Arabische onderwijs in Israël. Nauwelijks acht procent van het Israëlisch onderwijsbudget wordt toegekend aan Arabische scholen terwijl ruim een vijfde van de Israëlische bevolking Arabisch is.

Evenwaardig onderwijs voor waardig werk

Zolang het openbaar onderwijs voor Arabisch-Israëli te wensen overlaat, bieden de Q-scholen een tijdelijk antwoord.

Daarom richtte Fadila de Q-scholen op. De eerste Q-school zag het licht in Tira, een Arabische stad in het hartje van Israël. ‘Tira is een conservatieve stad met een grote moslimgemeenschap’, licht Fadila toe.

Het is ook een heel arme stad met een lage tewerkstellingsgraad. De werkloosheid in Israël ligt over het algemeen heel wat hoger bij Arabieren dan bij de Joodse bevolking, vooral in de tertiaire sector.

Vooral bij vrouwen is de sociaaleconomische kloof gapend. ‘80 procent van de Arabisch-Israëlische vrouwen is niet actief op de arbeidsmarkt, de verhouding is omgekeerd evenredig bij de Joods-Israëlische’, vertelt Fadila.

Zijn privéscholen zoals de Q-scholen dan de oplossing? Zolang het openbaar onderwijs voor Arabisch-Israëli te wensen overlaat, bieden de Q-scholen een tijdelijk antwoord. Het spreekt voor zich dat de kostprijs van privéscholen gericht op de Arabische gemeenschap niet hoog mag zijn, de helft van de Arabische Israëli leeft namelijk onder de armoedegrens.

‘Q-scholen zijn betaalbaar. We hebben het inschrijvingsgeld aangepast aan de sociaaleconomische realiteit’, vertelt initiatiefneemster. ‘Daarenboven nemen we de specifieke omstandigheden in overweging en kennen beurzen toe aan leerlingen uit de meest achtergestelde gezinnen. Ongeveer de helft van onze leerlingen krijgt een beurs en/of een aanzienlijke vermindering van het inschrijvingsgeld.’

Conflictueuze identiteit, culturele verrijking

‘Als Arabieren in Israël balanceren we tussen complexe identiteiten: Palestijn, Arabier, Moslim, én als volwaardig burger van Israël.’

Engels is de voertaal op de Q-school, omdat een gedegen kennis van deze taal de kans op een (internationale) carrière verhoogt. Dat is echter niet het enige wat de Q-scholen onderscheidt van het openbaar Arabisch onderwijs in Israël.

De lessen zijn gericht op het ontwikkelen van communicatie- en leiderschapsvaardigheden, iets wat weinig aan bod komt in het openbaar onderwijs.

‘Ook schenken we bijzondere aandacht aan de culturele identiteit’, zegt Fadila. ‘Als Arabieren in Israël balanceren we tussen complexe identiteiten: we willen aanvaard worden als Palestijn, Arabier, Moslim, én als volwaardig burger van Israël.’

Hierin spelen de programma’s met de joodse scholen in Israël een belangrijke rol, meent Fadila. ‘Zo nemen onze scholieren deel aan het het internationale gespreksplatform Model United Nations waarbij ze samenzitten met een joodse groep om globale kwesties te bespreken.’

Ook creativiteit en cultuur komen veel aan bod in de Q-scholen want zelfexpressie is een belangrijk onderdeel van identiteitsvorming’, leest de website. Zo organiseerden de Q-scholen onlangs een boekenbeurs om de kinderen meer leeslust te geven.

Stereotypen ontkrachten via schoolboeken

‘Israëlische schoolboeken schilderen Arabieren af als boeren, meestal met een ezel.’

Vooraleer Fadila de Q-scholen oprichtte, had ze al het idee om zelf didactisch materiaal te schrijven, omdat de officiële schoolboeken de Arabische gemeenschap onrecht aandoen. ‘In de geschiedenisboeken komt onze gemeenschap gewoonweg niet ter sprake’, zegt Fadila.

Israëlische schoolboeken schilderen Arabieren heel stereotiep af, ‘vaak wordt een Arabier als een boer voorgesteld, meestal met een ezel naast hem. Alsof we nog in de jaren ‘50 leven’, aldus professor Fadila.

‘Bovendien zijn de officiële schoolboeken allesbehalve genderbewust. De vrouwen in de boeken zijn altijd “de dochter van”, of “de vrouw van”, zonder een ware actor te zijn in de verhaaltjes. Ze worden afgebeeld als primitief, haast achterlijk”, vertelt Fadila. In de Q-schoolboeken gooide ze het over een volledig andere boeg. Zo heeft het vrouwelijk hoofdpersonage in het leerboek Engels een aktetas vast, om duidelijk te maken dat ze een carrièrevrouw is.

‘In m’n schoolboeken, ben ik een beetje een nieuwe realiteit aan het tekenen,’ vertelt Fadila. ‘Een toekomstige realiteit, noem ik het. Waar we naartoe zouden moeten evolueren.’

Grenzen aan de groei

Afgestudeerde leerlingen stromen door naar de beste Israëlische universiteiten enscoren hoger dan het gemiddelde.

Het Q-schoolsysteem boekt goede resultaten. Velen van de afgestudeerde leerlingen stromen door naar de beste Israëlische universiteiten. Ze scoren hoger op de toelatingsproeven dan het gemiddelde.

Bijgevolg neemt de populariteit van de Q-scholen toe en zijn ze sinds 2008 gestaag gegroeid. In 2015 studeerden 700 van de 2000 ingeschreven leerlingen af.

De scholen breiden ook uit naar andere (deels) Arabische steden in Israël, zoals Jeruzalem, maar ook in Amman, Jordanië en in Ramallah in de Palestijnse Gebieden zijn er nu Q-schooltjes.

‘Momenteel overstijgt de vraag het aantal beschikbare plaatsen, omdat er geen fondsen zijn om uit te breiden’, vertelt Fadila. De overheidssteun is nog erg beperkt, omdat de Israëlische overheid enkel de Q-kleuterschool erkent. Voor de overige financiering doen de Q-scholen beroep gedaan privésponsors en ngo’s.

‘We zijn steeds op zoek naar mogelijke partners’, besluit Fadila. ‘We willen blijven uitbreiden.’

Laat een reactie achter

Javascript is vereist om dit formulier te gebruiken.

Georges

Mooi,

Onderwijs is belangrijk dat weten we allemaal. Mijns insziens bewijst dit het grote democratische gehalte van de Israëlische staat dat het initiatief zich kon ontwikkelen in Israël.

Zoals verder ook blijkt uit het artikel is er ook behoefte aan in omringende Arabische staten. Nogmaals de nadruk gaan leggen op die moslim identiteit vindt ik er ver over

Met vriendelijke groet

Georges

 

 

 

Jan Boonen

Mij lijkt dit initiatief eerder een gevolg van het democratische falen van Israel, en al zeker lezen we eerder feiten die het xenofobe karakter van Joods Israel bevestigen.

Georges

Beste Jan,

Neen hoor helemaal niet zelfs! In Israël leven er  Arabieren en moslims die er hun kostje verdienen, een opleiding kunnen krijgen, initiatieven kunnen ontplooien en medische zorgen toegedient krijgen. Zie jij dat mogelijk voor Israëlis en joden in de Israël omringende Arabische en moslimstaten? Israël is de enigste democratie in het midden oosten denk daar maar even over na! Kies nu zelf maar waar je wil wonen: Sirië, Iran, Egypte, Saudi Arabië of Israël. We herrineren er u aan dat er overigens enkel sprake is van een palestijnse autoriteit en niet van een palestijnse staat en dat palestijnen en Arabieren Israël bestoken met terreur en oorlog vanaf 1948 .

Trouwens uit het artikel blijkt dat het overigens goede initiatief ook nodig was in de omringende arabische landen. Ik wordt er een beetje blauw van dat Israël door de linkse kerk blijft beschuldigd worden op deze bijzonder unfaire en gratuite manier, hoe is het gesteld met de slaagpercentages, en dan vooral van vrouwen, in het onderwijs in zeg maar Egypte, Saudi Arabië, Iran en dergelijke? 

Ik zou dat er maar eens eerst naastleggen voor dat je weer over Israël begint te zeuren

Met vriendelijke groet

Georges

Jan Boonen

Lieve George,

u vernoemt Iran, het voorbeeld dat al uw argumenten ontkracht:

a) zeer hoog percentage hoog opgeleide vrouwen, hoger zelfs dan verschillende landen in West Europa

b) Zeer goed draaiende Joodse gemeenschqp die er zelfs nog niet aan denkt naar Israel uit te wijken

En het liedje dat de Palestijnen Israel bestoken sinds 1948 is ook al afgezaagd omdat zich enkel focusen daarop de werkelijkheid gewoon ontkent. Neem alleen maar het feit dat Israel zelf officieel haar grenzen eenzijdig heeft erkend zoals vastgelegd in de verdeling van Palestina, maar er zich niet aan houdt. En er zelfs deportaties van niet-Joden aan het organiseren was nog voordat het zichzelf tot onafhankelijke staat uitriep. En dan slachtoffer spelen als er oorlog van komt!? De geschiedenisvervasing wordt gepleegd door de overwinnaar van de oorlog, Israel blinkt daar zeker in uit en verdrijft eigen Joodse geleerden die de officiele ‘geschiedenis’ durven te verwerpen. 

Volgende twee feiten zijn zeer typische voorbeelden van situaties die steeds terugkomen in kolloniserende landen die dan de autochone bevolking uiteraard moeten verdrijven, onderdrukken, en achteruit stellen op de nieuwe immigranten:

a) ‘In de geschiedenisboeken komt onze gemeenschap gewoonweg niet ter sprake’, zegt Fadila.

b) Nauwelijks acht procent van het Israëlisch onderwijsbudget wordt toegekend aan Arabische scholen terwijl ruim een vijfde van de Israëlische bevolking Arabisch is.

Dat zijn feiten die door de Joodse Israeliers worden gecreeerd, en die mededelen heeft niks met links, rechts, unfair, gratuit, zeuren, of wat dan ook te maken, wel met oprechtheid.

Met vriendelijke groet,

Jan

Hans becu

Modelstaat Iran, waar jonge mensen zweepslagen krijgen als ze naar een westers liedje luisteren. Noe,geïndoctrineerd kan je zijn ? Links negationisme ten top, eigenlijk gen reactie waard.

Van Hulle j

Steeds hetzelfde verhaal en dezelfde argumenten. We zijn over Israël bezig en de ongelijkheid t.o.v. de Palestijnen. Niet over Ushuaia. Daar mag u een boek over schrijven.

Jan Boonen

Mooi aansluitend op dit artikel is het artikel geschreven door een Joodse Israelier: “IIsrael Has Always Been Xenophobic, It Just Used to Be Better at Hiding It”

Het bevat enkele uitspraken over het schoolsysteem:

The brainwashing, censorship and indoctrination were much worse then than they are today, only opposition to them was much less. We thought that everything was fine with our education system. On Fridays, we had to wear blue and white, the national colors; we gave to the Jewish National Fund (Keren Kayemeth LeIsrael), so it would plant forests to cover the ruins of the Arab villages they did not want us to see.

We hardly heard about the New Testament. No one would think of studying it in school: it was considered almost as dangerous as “Mein Kampf.”

The first generation of independence knew that all the Christians were anti-Semites. We knew, of course, that we were the chosen people and the be-all and end-all. That was inculcated in us by the enlightened education system of the nascent state.

 

Mooi inderdaad!

Georges

Lieve lezers,

Is het fenomeen oikofobie (haat of spot voor het eigene) u bekend. Dit fenomeen is zeer bekend binnen de Joodse cultuur, er zijn daar verschillende voorbeelden van!  Een hiervan is de nauurlijk wereldbekende en overigens gewaardeeerde “Jiddische Witze”  (joodse mop) de Joodse neiging to zelfspot. Spijtig genoeg zijn er ook Joodse negationisten. Min gevoel moet het debat niet over rechts en links gevoerd worden maar over de waarden van het islamitisch gedachtengoed. Er zijn rechtse figuren die de shoa ontkennen en er zijn er er ook veel linkse (misschien meer zelfs niet vergeten)

Betreffende dat fantastische Iran en zijn gematigde politiek - nog even dit:

Tijdens zijn ambtstermijn van 2005 tot 2013 deed de president van IranMahmoud Ahmadinejad, regelmatig Holocaustontkennende uitspraken in het openbaar en oproepen tot ‘eliminatie van de Joodse entiteit’, onder enthousiaste bijval van vele radicale en fundamentalistische groeperingen in die regio. In het algemeen kan geconstateerd worden dat bij Holocaustontkennende uitspraken tegelijk grove antisemitische termen gebruikt worden waarbij tegelijkertijd ook nog eens de wens wordt uitgesproken om de zionistische entiteit te vernietigen.

Met vriendelijke groet

Georges

Georges

Aan Jan,

Geen enkele Israëlische regeringsleider heeft bij mijn weten opgeroepen tot de vernietiging van een Arabische staat. Arabieren en moslims doen dit constant. I ”ll rest my case. 

Met vriendelijke groet

Georges

Georges

Nog eens jan,

Jan je bent een geschiedenisvervalser eerste klas, Israël heeft nooit  zichzelf tot onafhankelijke staat uitgeroepen dat deed de UN (bekijk even dit fragment voor je verdere onzin gaat verkopen en die zelf voor waar aanvaard (https://www.youtube.com/watch?v=Xzxod60_Vbs).

Onmiddellijk na deze UN beslissing kwam de Arabische beslissing in 1948 om Israël aan te vallen. In 1967 nog eens hetzelfde Arabieren en moslims (Egypte, Libanon, Jordanië en Syiirë ) nog eens om Israël gezamelijk  aan te vallen.  De wereld hield zijn hart vast voor Israël, onfortuinlijk voor deze laffe Arabieren en moslims liep het eventjes anders af. Op zes dagen tijd werden ze, door Israëlische moed en competentie, van de kaart geveegd. Sindsdien na twee openlijke oorlogen tegen Israël waarbij ze door hun eigen incompentie in recordtijd verpletterd zijn door Israël, zijn ze hun toevlucht gaan nemen tot terreur en intefahda (zich verschuilen achter stenengooiende kinderen). Lafaards waren en zijn het, vanaf dag één tot nu.

Ik heb me inderdaad vergist om de PLO nu een terreur organisatie te noemen, maar waar komt black september, hamas, hezbollah en nog een paar andere liefdadigheidsorganisaties vandaan? Juist van Yasser en de PLO

Met vriendelijke groet

Georges

Pagina's

LEES OOK

© Brecht Goris
MO*columniste Anya Topolski is verbaasd dat de huidige generatie amper iets weet over Europa’s beschamende verleden. De oprichting van de staat Israël in 1948 was een pleister op Eu
Aref Daraghmeh, B’Tselem (CC BY 4.0)
Dat er grenzen zijn aan geweld is een terechte vaststelling van hoofdredacteur Karel Verhoeven van De Standaard.
© Pieter Stockmans
De truckaanval op Israëlische soldaten in Oost-Jeruzalem heeft de aandacht op het Palestijnse verzet gevestigd. Toch blijft de oorzaak van het geweld zelf buiten beschouwing.
© Joe Sacco
Als iemand vanuit journalistiek oogpunt de kracht van beelden begrijpt, dan is het Joe Sacco, maker van wereldvermaarde journalistieke beeldverhalen over conflictplekken in Palestina en Bosnië.
Nooit meer tonen X

Ontdek

MO*nieuwsbrieven

Schrijf je in op onze gratis nieuwsbrieven en blijf op de hoogte van het belangrijkste mondiaal nieuws.

Facebook/Twitter

Blijf op de hoogte van het belangrijkste mondiaal nieuws.

MO*magazine

Abonneer je op ons unieke kwartaalmagazine voor slechts € 28.

Een abonnement nemen

MO*papers

Abonneer je op de gratis digitale achtergronddossiers (pdf) over actuele mondiale thema’s.