Braziliaanse filmwereld krijgt weer oog voor de rauwewerkelijkheid

Braziliaanse filmmakers leverden de
voorbije jaren vooral sentimentele glamourverhalen af, maar een nieuwe
generatie van Braziliaanse cineasten krijgt weer oog voor de harde wereld
waarin de meerderheid van hun landgenoten leeft. Hun sociaal-kritische
producties bereiken een groot publiek, al zijn ze met weinig middelen
gemaakt.


‘Latitude Zero’, de eerste langspeelfilm van de voor zijn documentaires al
meermaals internationaal onderscheiden Braziliaanse cineast Toni Venturi, is
het nieuwste product van die nieuwe beweging. De film, die net in première
is gegaan, toont twee Brazilianen uit de stad die terechtkomen op een
troosteloze plek op het platteland. Venturi laat zijn hoofdpersonages de
omgekeerde weg volgen van de miljoenen Brazilianen die de afgelopen decennia
van hun dorpen naar de steden zijn getrokken - een populair thema in
vroegere sociaal-kritische films.

Eerst komt de vrouw in beeld. Ze is hoogzwanger en leeft in een krot op de
oever van de Amazone, niet ver van een snelweg. De weinige vrachtwagens die
voorbij denderen, stoppen niet. Achter de hut gaapt een enorm gat in de
aarde; het is een open mijn waar garimpeiros vroeger naar goud hebben
gezocht. De eenzaamheid van de vrouw maakt plaats voor spanning als uit het
niets een man opduikt die duidelijk maakt dat hij wil blijven.

Enkele korte dialogen maken de achtergrond van de twee duidelijk. De vrouw
was de minnares van een officier van de militaire politie; toen bleek dat
ze zwanger was stuurde hij haar zo ver mogelijk bij zich vandaan. De man is
een ondergeschikte van dezelfde politieofficier; hij werd de laan
uitgestuurd omdat zijn bazen wilden vermijden dat hij uit de biecht zou
klappen over de schandalen waarin ze betrokken waren.

Eerst groeit er iets moois tussen de twee verschoppelingen, maar de
verlatenheid van de omgeving drukt te zwaar op de relatie. De man maakt zich
meester van de bezittingen van de vrouw en vertrekt, net als de vrouw haar
eerste weeën krijgt. Later keert hij terug, maar hij krijgt geen kans meer
de draad terug op te nemen.

‘Latitude Zero’ speelt zich bijna helemaal af binnen de vier wanden van de
hut aan de Amazone. De film is gebaseerd op het toneelstuk ‘As coisas ruins
de nossa cabeça’ (‘De slechte dingen in ons hoofd’) van Fernando Bonassi.
Venturi slaagde erin de film voor één miljoen real (475.000 euro) in te
blikken. Als locatie werd voor een echte verlaten goudmijn in het westen van
het land gekozen, maar voor het overige werd er gespaard waar mogelijk was.
Venturi koos voor twee relatief bekende acteurs en liet hen hun rollen
perfect inoefenen dat het aantal draaidagen tot een minimum beperkt bleef.

De critici vinden dat de film thuishoort in een nieuw, nog niet duidelijk
afgetekend genre van Braziliaanse regisseurs die een nieuwe filmtaal
proberen te ontwikkelen en zich afzetten tegen de werkelijkheidsvreemde
thema’s die de oppermachtige tv-netwerken voorgeven. Andere
vertegenwoordigers van die beweging zijn Laís Bodanzky met zijn ‘Bicho de 7
cabeças’ (Zevenkoppig beest), een film over het geweld in de Braziliaanse
psychiatrische ziekenhuizen die vorig jaar insloeg als een bom; Beto Brant
met zijn al meermaals bekroonde ‘Invasor’ (‘Indringer’) en Tata Amaral, de
regisseur van ‘Um céu de estrelas’ (‘Een hemel vol sterren’). Venturi zelf
werkt intussen aan een tv-documentaire en een langspeelfilm over de
repressie tijdens de militaire dictatuur die Brazilië van 1964 tot 1985
kende.

Zonder jouw steun bestaat MO* niet.

Steun ons en word proMO* voor maar €4/maand of doe een vrije gift. 3190   proMO*’s steunen ons vandaag al. 

Word proMO* of Doe een gift