Eten tot je barst

Vandaag wisselen we onze terreinwagen voor een mooie BMW, een auto die je niet veel tegenkomt in dit land. Dit omdat we een afspraak hebben met de verantwoordelijke van buitenlandse zaken voor het grondgebied van de Patriotic Union of Kurdistan (PUK). Iraaks Koerdistan wordt bestuurd door twee partijen. Langs de ene kant heb je PUK en langs de andere kant heb je de Kurdistan Democratic Party (KDP), ook wel het groene en het gele deel genoemd. 

  • Bahram en de vertegenwoordiger van buitenlandse zaken van Koerdistan.

De persoon waarmee we een afspraak hebben, heeft zijn bureau in Sulaymania. Zijn naam is Abdul Razaq Fayli en hij is een oude vriend van mijn vader en tevens zijn baas. Mijn vader is vertegenwoordiger van PUK in België.

Ik mag er bij zijn terwijl hij vergadert met Razaq en andere vertegenwoordigers. De vergadering vindt plaats in zijn bureau en bij de ontmoeting staat hij erop om samen met mij op de foto te gaan. Het is voor mij een grote eer dat deze belangrijke persoon aandringt om een foto te laten nemen met mij. De vergadering zelf is voor mij vrij saai aangezien ik de taal niet genoeg versta om te begrijpen waar ze het over hebben.

Op restaurant gaan

Na de vergadering staat Razaq erop dat we samen met hem op restaurant gaan. We hebben normaal nog een ontmoeting met een vriend in Arbil, maar deze uitnodiging kan mijn vader niet afslaan. We gaan naar een chique restaurant op een kwartiertje rijden van het bureau. We beginnen met een voorgerecht van salade, dat werd geserveerd in twee grote borden.

Ik voel mij van het begin schuldig door de rijkelijke hoeveelheid eten die geserveerd wordt. Ik ben  tot nu toe gewend  bescheiden te eten en ik kan niet stoppen met aan mijn tante te denken die met haar familie zeer simpele, maar heel lekkere gerechten eet en in een arme wijk van Kirkuk leeft.

Chaotisch verkeer

’s Avonds hebben we een afspraak in Arbil, dat door de Koerden ook wel Hawler genoemd wordt. Die stad ligt op twee uur rijden van Sulaymania. We moeten  jammer genoeg in het donker rijden. Het verkeer in Koerdistan is het meest chaotische verkeer dat ik ooit gezien heb. Mensen rijden als gekken en houden geen rekening met andere automobilisten. 

Het probleem is dat je geen verzekering hebt voor je auto. Als je iemand aanrijdt moet je betalen. Met al die waaghalzen op de weg is het heel stresserend om hier rond te rijden.

Het  gebeurt regelmatig dat iemand uit frustratie een ander in elkaar slaat of zelfs doodschiet, zoals een vriend van mijn vader een tijdje geleden gedaan heeft. Hij is niet berecht maar heeft zijn schuld betaald in geld en ging vrijuit.

De achterliggende reden voor deze agressie lijkt te liggen in het feit dat mensen al jarenlang in een toestand van ontbering en vernedering leven, terwijl er nu een gebrek aan normen geldt en er een vrijheid is ze voordien niet hadden. Er zijn duizenden psychologen nodig om de diepgewortelde problemen van dit volk op te lossen.

© 2014 – C.H.I.P.S. StampMedia – Bahram Maaruf

Maak MO* mee mogelijk.

Word proMO* net als 3229   andere lezers en maak MO* mee mogelijk. Zo blijven al onze verhalen gratis online beschikbaar voor iédereen.

Ik word proMO*    Ik doe liever een gift

Over de auteur

  • Bahram Maaruf is 22 jaar oud en studeert sociaal-cultureel werk aan de Katholieke Hogeschool Leuven. Zijn vader is een oud guerillastrijder uit Iraaks Koerdistan.