Gratis werken ter waarde van 10,9 triljoen dollar

Een Vrouwendag zoals alle andere

© Brecht Goris

MO*columniste Bieke Purnelle

Naar goede gewoonte word ik in de week van de Internationale Vrouwendag gebeld door mensen die nieuws moeten maken. Iemand zoals ik moet dan vriendelijk en geduldig uitleggen of en zo ja waarom zo’n dag nog nodig is. Doorgaans ratel ik dan keurig een lijstje af van ongelijkheden allerhande, die we om een of andere onduidelijke reden nog steeds niet weggewerkt hebben. Ik ken het lijstje uit het hoofd, kan het achterwaarts afdreunen en desnoods zingen, een vaardigheid zonder enig nut.

Er zullen die dag wat meer vrouwen in de krant staan dan anders. Misschien zitten ze zelfs in een duidingsprogramma. Iemand zal het hebben over het glazen plafond, ook al komen de meesten mensen, vrouwen noch mannen, nooit in hun leven zelfs maar in de buurt van dat plafond. Ergens valt het woord quota (Discriminerend voor mannen! Excuustruzen!).

Een staatssecretaris of minister tweet een foto van de bloemen die hij liet kopen voor de vrouwen op zijn kabinet. Bij de gewiekstere middenstander krijgen vrouwen een praline, of twee zelfs, hartvormige als het wat mee zit. Een elektro-keten biedt korting op de haardrogers. “Gelukkige vrouwendag” is trending. Een kniesoor of sikkeneurig wijf die daarover zeurt en opwerpt dat het geen feestdag is.

Een Vrouwendag zoals alle andere dus.

Afgelopen week las ik een ontluisterend stuk in de New York Times, over de krankzinnige hoeveelheid onbetaalde arbeid die vrouwen leveren.

De complexe optelsom van het onbetaalde vrouwenwerk resulteerde in het duizelingwekkende bedrag van 10,9 triljoen dollar.

Dat onbetaalde werk, door de OESO gedefinieerd als de tijd die mensen, in hoofdzaak vrouwen, spenderen aan het huishouden, boodschappen, voor de kinderen zorgen, voor hulpbehoevende familie zorgen en andere reproductieve en zorgende actviteiten van die aard, blijft zo goed als onzichtbaar voor economen. Het heeft geen plaats in schattingen, analyses en voorspellingen inzake economische groei, telt niet mee bij het berekenen van het BNP, en valt lastig uit te drukken in economische waarde. De wetten van vraag en aanbod gelden immers niet voor dat soort arbeid.

Toch deed de NY Times een dappere poging om al dat gratis werk te vertalen in harde valuta. De complexe optelsom resulteerde in het duizelingwekkende bedrag van 10,9 triljoen dollar, meer dan de opgetelde omzet van de 50 grootste bedrijven ter wereld.

Niet dat het uitmaakt. We kopen er niks mee.

Wanneer zorg- en reproductieve arbeid wel vergoed wordt, zoals in de dienstensector, de kinderzorg en de schoonmaaksector, is het veelal onderbetaald en amper gewaardeerd.

Zo kwam het na maanden onderhandelen en een stakinggsactie tot een akkoord dat de poetshulpen, die 11,5 euro bruto per uur verdienen, een loonsverhoging krijgen van 0,8 % (ipv de gevraagde 1,1 %). Weinig zegt u? Ze krijgen ook nog een eenmalige cadeauchèque van maar liefst 20 euro. Om van schaamte door de grond te zakken.

Twee werkgevers hadden van schaamte geen last, hielden tijdens het sociaal overleg koppig het been stijf en weigerden de belachelijke lage lonen te verhogen. Een van hen is een groot poetsbedrijf dat het afgelopen jaar 6,8 miljoen aan dividenden uitkeerde aan de aandeelhouder/eigenaars, genoeg geld om alle poetshulpen van het bedrijf 5 % loonsverhoging te geven.

Ik zou een ellenlang essay kunnen wijden aan het onderbetaalde geploeter van onthaalmoeders, kinderverzorgsters en verpleegkundigen die zich een bochel werken voor een gedeukte appel en een rot ei. Aan het geworstel van talloze alleenstaande moeders die zelf maar moeten zien hoe ze het rondkrijgen, dat werken en dat zorgen. Aan het feit dat de meeste zorgarbeid niet enkel onbetaald blijft, maar ook nog wordt bestraft. Tijdje thuisgebleven om te zorgen voor een kind, een zieke ouder, een demente schoonouder? Dat trekken we dan keurig af van uw pensioen.

Zolang we niet eens het minimum aan beschaving bereiken, dat ons doet inzien waarom zorgen een van de belangrijkste taken is in de samenleving, en waarom mensen recht hebben op een waardig loon en leven, terwijl ze onze troep opruimen, onze kinderen verzorgen en onze bedpannen legen, wil ik geen “Gelukkige vrouwendag”, geen bloemen of pralines en geen goedkope haardrogers zien.

Zonder jouw steun bestaat MO* niet.

Wil je dat MO* dit soort verhalen blijft brengen?
Steun ons en word proMO* voor maar €4/maand of doe een vrije gift. 2563   proMO*’s steunen ons vandaag al.

Word proMO* of Doe een gift