De vos, de moordenaar moet dood

Ik hou van Frankrijk en mijn favoriete vakantieplek is de Auvergne. Ik heb er mijn hart en ziel verpand aan de natuur, de mensen en de dieren. Op het eerste zicht lijken deze drie heel harmonieus samen te leven. Er is voldoende ruimte en de zon schijnt voor iedereen. Maar toch merk ik dat het evenwicht soms vlug verstoord geraakt en dat het niet altijd simpel is om de rechten van zowel de natuur, de mensen als de dieren te vrijwaren. De mens domineert en bijna altijd want er wordt er met ongelijke wapens gestreden.
De eigenaars van de vakantieboerderij waar ik verbleef, wonen al vele jaren in het dorp. Het zijn zeer toegewijde, vriendelijke en zorgzame mensen, tenminste zo mocht ik ze ervaren. Tegenover de vos en zijn jongen die af en toe hun kippehok teisterden, waren ze echter  onverbiddelijk: die moesten meteen dood.
De hele buurt dacht er zowat hetzelfde over. Een listige strop werd geplaatst met een dik stuk vlees als lokaas.  De volgende morgen klonk reeds een hoerakreet want één vossenjong zat al in de klem en het zou later met één schot worden afgemaakt. Alleszins een kippendief minder. Ik werd uitgenodigd om de trofee nog levend te komen bewonderen. Hiervoor heb ik bedankt,ik wou absoluut geen getuige zijn van hoe een vosje in doodsangst op het fatale schot wacht.
Hoe is het in godsnaam mogelijk dat de vos doodmaken voor deze mensen een goede, zoniet de enige oplossing lijkt om hun kippen te beschermen. Konden zij niet even goed een veilige en stevige omheining rond het kippenhok plaatsen?  Toegegeven dat vraagt creativiteit, inspanning en geld en dat was voor de dorpsbewoners blijkbaar een stap te ver.
Het beangstigt me vooral omdat die mensen helemaal geen hardvochtige beulen zijn maar ze houden gewoon koppig vast aan hun blinde, onbewuste keuze. Door hun starheid kunnen of willen ze geen alternatieve oplossingen overwegen.
Wat me vooral raakt in dit verhaal is de fundamentele ongelijkheid van kansen, het vertoon van macht aan de ene kant en het machteloos moeten ondergaan aan de andere kant. Verleid en misleid worden door begeerte naar iets lekker waar je niet eens om vroeg maar waardoor je je eigen put graaft en geen kant meer uitkunt.
In een flits dacht ik aan de gelijkenissen tussen het verhaal van de vos en wat er zich afspeelt bij een executie. Ook daar wordt ‘doden’ als de oplossing gezien en aanvaard om echte of vermeende moordenaars uit te schakelen.
In onze dolgedraaide maatschappij worden mensen in de val gelokt door geld, bezit, luxe, drugs …. zij kunnen er niet aan weerstaan en doen domme en verkeerde dingen. Daarmee tekenen zij hun eigen doodvonnis.
De  doodstraf is zogezegd een middel om de maatschappij te beveiligen maar iemand doden om aan te tonen dat doden verkeerd is….dat is toch oerdom.
Ook wat betreft machtsverhoudingen gaat de vergelijking tussen de twee situaties op. De organisatoren van de executie hebben alle macht in handen. Zij bepalen de omstandigheden, het uur en het moordmiddel en de gevangene heeft geen enkel verweer, hij moet enkel ‘ondergaan’. Ik besef dat de parallel tussen de twee verhalen  niet voor de volle honderd procent opgaat maar wat me in beide situaties zo diep treft is de onverzoenbaarheid van de twee kanten, de onmogelijkheid om tot  een redelijke en menselijke oplossing te komen. Het resultaat is helaas onomkeerbaar, dood is dood.
Het verhaal van de vos heeft me enkele dagen achtervolgd, daarna liet ik het los.  Dat geldt dat helaas niet voor de zinloosheid en de wreedheid van doodstraf en executies; die beklijven me elke dag  opnieuw,  die wil ik ook niet loslaten…. tot de doodstraf wereldwijd wordt  afgeschaft.
Agnes Steenssens, Inside –Outside Vlaanderen
www.stichting-inside-outside.org

Zonder jouw steun bestaat MO* niet.

Wil je dat MO* dit soort verhalen blijft brengen?
Steun ons en word proMO* voor maar €4/maand of doe een vrije gift

Word proMO* of Doe een gift