Minderheden betalen hoge prijs voor Chinese investeringen in Pakistan

Het nieuwe zijderouteproject van China heeft een belangrijk luik in Pakistan, de China Pakistan Economic Corridor, goed voor zeker 46 miljard dollar investeringen. Niet iedereen is daar enthousiast over, blijkt uit een gesprek dat Gie Goris in het Europees Parlement had met enkele vertegenwoordigers van etnische minderheden.

  • CC Joseph Bautista (CC BY 2.0) CC Joseph Bautista (CC BY 2.0)
  • CC Sharnof (CC BY 2.0) CC Sharnof (CC BY 2.0)

Gie Goris

MO*redactie
Hoofdredacteur, Azië, religie & conflict
5 juli 2017

De aanleiding van het interview was een studiedag over de vraag: Wie betaalt de prijs? CPEC en de uitdagingen die het stelt voor etnische en religieuze minderheden in Pakistan. De organisatoren van de Unrepresented Peoples Organisation (UNPO) vroegen MO*hoofdredacteur Gie Goris om daarna in gesprek te gaan met Rubina Greenwood (World Sindhi Congress), Mirza Wajahat Hassan (voorzitter van het Gilgit-Baltistan Thinkers Forum), Rashed Rahman (voormalig hoofdredacteur van de Daily Times) en Fernando Burgés (UNPO Programme Manager). De diensten van het Europees Parlement zorgden voor de opname. Hieronder vindt u alvast enkele citaten uit het gesprek.

Voor de CPEC voorziet China, volgens een akkoord dat in april 2015 getekend werd, een investeringskapitaal van 46 miljard dollar. Ter vergelijking: de niet-militaire steun die de Verenigde Staten van 2009 tot 2015 aan Pakistan gaven, bedroeg in totaal 5 miljard dollar, waarvan 2 miljard voor energie, 2 miljard voor grensbewaking en 1 miljard voor onderwijs.

Binnen het CPEC-project zal er 33,8 miljard dollar geïnvesteerd worden in energieprojecten; 5,9 miljard dollar gaat naar wegenwerken, 5,3 miljard dollar is voorbehouden voor spoorwegen en buurtspoorwegen, 0,6 miljard dollar moet de verdere afwerking van de diepzeehaven in Gwadar, Balochistan dekken en 40 miljoen is besteed aan de aanleg van een glasvezelverbinding tussen beide landen. Daarover lees je alles in China investeert in zijn Aziatische achtertuin

Rashed Rahman: Het is ironisch dat de behandeling van minderheden problematisch is in een staat die opgericht werd om een minderheid (van moslims, in Indië) bescherming te bieden. Het probleem ontstond doordat de clerus erin geslaagd is Pakistan in de richting te sturen van een islamitische staat, waardoor religieuze én etnische minderheden steeds meer gemarginaliseerd werden –ook al gaat dat in tegen de fundamentele rechten die vastgelegd zijn in de grondwet. De koloniale instellingen, zoals het leger, kregen de controle over de nieuwe staat Pakistan na 1947. En aangezien de grote meerderheid van de leidinggevenden in het leger uit Punjab komt, kreeg je eigenlijk een soort interne kolonisatie.

CPEC kan alleen lukken als er vrede is, als de opstanden ophouden, en dus als iedereen betrokken wordt

CPEC zal niet functioneren als een integrerend project, maar zet mensen of gemeenschappen nog meer op tegen elkaar door comcurrerende ambities, strijd voor middelen en vrees voor demografische veranderingen.

Het project kan alleen lukken als er vrede is, als de opstanden ophouden, en dus als iedereen betrokken wordt. Met 6000 km wegen die extra beschermd moeten worden, zelfs met de voorziene veiligheidsmacht van 20.000 manschappen, presenteert CPEC het huidige Pakistan met een onoverkoombare last.

CC Joseph Bautista (CC BY 2.0)

 

Rubina Greenwood: De Sindhi-nationalistische beweging stamt uit de periode dat Bangladesh ontstond, eind jaren zestig, begin jaren zeventig, omdat onze autonomie op het vlak van grondstoffen, taal en politieke vertegenwoordiging niet gerespecteerd werd of wordt.

CPEC is voor ons een deel van de langere geschiedenis van interne kolonisering

CPEC is voor ons een deel van de langere geschiedenis van interne kolonisering. Het zal nog meer migratie naar Sindh teweegbrengen. De energieprojecten worden gepland op Sindh-grondgebied, wat voor vervuiling zal zorgen, maar moeten de energie leveren voor ontwikkeling elders. Steenkoolcentrales worden wereldwijd trouwens in vraag gesteld. Zelfs wind- of zonnecentrales zullen de dorpelingen niet ten goede komen. Bovendien is het niet duidelijk welke financiële engagementen Pakistan hiervoor aangaat, en wie de rekening uiteindelijk zal betalen.

Mirza Wajahat Hassan Gilgit-Baltistan is het noordelijke deel van de vroegere prinselijke staat Jammu and Kashmir dat sinds eind 1947 gecontroleerd wordt door Pakistan, maar onderdeel blijft van een aanslepend conflict tussen India en Pakistan, die beide het hele grondgebied van Jammu and Kashmir opeisen. Gilgit-Baltistan is grondwettelijk geen deel van Pakistan en het wordt ook zo behandeld: zonder echte democratische vertegenwoordiging en gedurende dertig jaar onder de krijgswet. Zo lang het globale conflict over J&K niet opgelost geraakt, wordt ook Gilgit-Baltistan stiefmoederlijk behandeld.

Gilgit-Baltistan is de noordelijke ingang van CPEC in Pakistan: CPEC met zijn tientallen tunnels en wegenbouw dreigt grootschalige milieuschade aan te richten. Bovendien zullen mensen wellicht geen compensatie krijgen voor de grond die nodig zal zijn om het transportnetwerk uit te bouwen. Het enige dat wij zullen zien, is een toename van containers op de nieuwe wegen.

CC Sharnof (CC BY 2.0)

 

Fernando Burgés: Kan een internationale orgaisatie als UNPO impact hebben op de politieke realiteit in Pakistan of op de Chinese staat die door deze investeringen een belangrijke speler wordt binnen de Pakistaanse samenleving? Wij hopen alvast van wel. We proberen bijvoorbeeld in gesprek te gaan met de Pakistaanse overheid naar aanleiding van de mensenrechten review binnen de VN-Mensenrechtenraad. We willen constructief werken, maar de Pakistaanse staat faalt systematisch in zijn verantwoordelijkheid om de mensenrechten te beschermen.

LEES OOK

CC Kashmir Global (CC BY-NC 2.0)
De voorbije maanden laaide strijd voor zelfbeschikking en vrijheid (‘Azad’) opnieuw op in Indiaas Kasjmir.
Heinrich-Böll-Stiftung CC BY-SA 2.0
De Federaal Bestuurde Tribale Regio’s (FATA) bij de Pakistaans-Afghaanse grens behoren tot de gevaarlijkste plaatsen ter wereld voor journalisten.
© Gie Goris
Khurram Dastgir Khan, minister van Buitenlandse Handel in Pakistan, was vorige week in Brussel om de banden met de EU aan te halen.
© Gie Goris
De Internationale Conferentie over Afghanistan brengt veel beleidsverantwoordelijken naar Brussel. MO* sprak met de Indiase vertegenwoordiger en luisterde naar zijn Pakistaanse collega.

Meest recent van Gie Goris

CC IOM (CC BY-NC-NA 2.0)
De belangrijkste opdracht voor 2018: een wereldwijd verdrag over migratie
Binnen de Verenigde Naties wordt gewerkt aan twee nieuwe, mondiale verdragen: eentje over vluchtelingen, en ander over migranten.
CC Gie Goris (CC BY-NC 2.0)
‘De stad leeft in haar publieke ruimte -soms als ontmoeting, soms als conflict’
MO* sprak met Joan Clos, directeur van UN Habitat, over het belang van steden en openbare ruimte voor migranten.
© Marco Delogu
Jhumpa Lahiri: ‘In een eentalig universum bekijk je de wereld door één oog. Je mist perspectief.’
Als kind voelde Jhumpa Lahiri zich vaak een soort alien, zowel in Rhode Island als in Calcutta, de twee polen in haar leven.
2 miljoen gastarbeiders in Qatar profiteren van conflict met Saoedi-Arabië
Vorige week sloten Qatar en de Internationale Arbeidsorganisatie een akkoord af waardoor de 2 miljoen migrantenarbeiders in de kleine Golfstaat eindelijk rechten en betere werkomstandigheden krijge