Wat is er mis met Carrie Lam?

Carrie legt Hongkong lam

© Brecht Goris

MO*columniste Ching Lin Pang

Twee jaar geleden, toen ze als eerste vrouwelijke leider van Hongkong aantrad, beloofde Carrie Lam de stad van 7 miljoen te verenigen en te werken aan een hoopvolle toekomst voor de volgende generatie. Alhoewel ze niet de favoriete kandidaat was werd ze verkozen met een nipte meerderheid verkozen door de kiescommissie. Ze behaalde slechts 777 stemmen van de in totaal 1.194 tellende leden.

Dat twee jaar later de grootste en felste protestbeweging in Hongkong zou uitbreken heeft niemand zien aankomen, in het minst zijzelf. Het pijnlijke aan de hele situatie is dat zij zelf aan de basis ligt van de introductie van de uitleveringswet, die het begin inluidde van de nu al drie maand durende demonstraties, die almaar escaleren en grimmiger worden.

Het is een politieke fout van formaat. Achteraf kan men zich afvragen wat haar bezielde om deze controversiële wet zo snel mogelijk door de strot van de Hongkongse bevolking te duwen. Ze had zich misrekend aan de tegenkanting van verschillende actoren in de maatschappij, niet alleen de jongeren en het prodemocratische kamp maar ook de gevestigde klasse van ondernemers. Toen ze aantrad, werd ze door de media opgevoerd als een efficiënte bestuurder die getrouw de orders van China volgt.

Vasthouden aan het eigen gelijk en als een bulldozer te werk gaan in een dossier heeft ze in het verleden meermaals toegepast.

De vraag is echter of Beijing om deze uitleveringswet gevraagd heeft. Kwatongen beweren van wel maar menige experten en commentatoren in Hongkong denken van niet. Waarom dan zo een onpopulaire wet erdoor duwen?

Ze heeft de reputatie van een ‘workaholic’ en doordouwer die koppig vasthoudt aan het eigen standpunt. Het harde werken is waarschijnlijk te verklaren door haar bescheiden afkomst. Ze groeide op in een gezin met vijf kinderen in een sociale woning. Er wordt van haar gezegd dat ze steeds de eerste was van haar klas en toen ze één jaar de eerste plaats kwijtspeelde, bezwoer ze dat ze dit nooit meer laat gebeuren. Het is een soort van geloof in hard werken en koppigheid, die uiteindelijk soelaas brengt.

Vasthouden aan het eigen gelijk en als een bulldozer te werk gaan in een dossier heeft ze in het verleden meermaals toegepast: eerst in de capaciteit als ambtenaar voor ontwikkeling in het afbreken van de Queen’s kade tegen de wil in van activisten in 2008 en meer recent als chief excutive het ‘Lantau Tomorrow Vision’ project dat gelanceerd werd in oktober vorig jaar. Dit ambitieuze landwinningsproject heeft als doel 17.000 vierkante kilometer artificiële eilanden te creëren nabij Lantau Eiland.

Alhoewel Hongkong al ervaring heeft met landwinning kan dit project niet rekenen op de steun van de Hongkongse bevolking. Integendeel, een groot deel van de bevolking heeft vragen bij dit megaproject zowel op economisch en ecologisch vlak. Sommigen zien ook de druk van machtige ontwikkelaars achter dit megaproject. Ze ziet in dit project een antwoord op het landtekort, dat leidt tot torenhoge huizenprijzen. Van kritiek dat dit project een ecologische ramp met zich kan meebrengen en in de eerste de almachtige immobiliënontwikkelaars in Hongkong nog rijker maakt, wil ze niet horen.

Ik ben proMO*

Met MO* zorgen wij voor écht nieuws over echte mensen in heel de wereld. Wil je ook ons unieke journalistieke project mogelijk maken? Word dan proMO*. Als proMO* word je lid van onze community, mag je gratis naar al onze events en kan je in dialoog gaan met onze journalisten. Je bent proMO* voor € 4/maand of € 50/jaar.

Geweldig! Ik word proMO*

Zolang ze de demonstranten niet au sérieux neemt, wordt haar geloofwaardigheid verder aangetast.

Wederom met het invoeren van de uitleveringswet dacht ze eenzelfde tactiek te gebruiken, het dossier zo snel mogelijk doorduwen zonder rekening te houden met tegenkanting uit alle hoeken van de maatschappij. Deze derde keer is misschien de keer teveel, de druppel die de emmer doet overlopen. De manier waarop ze als de hoogste leider van Hongkong de protesten aanpakt, doet wenkbrauwen fronzen. In één van de eerste interviews zegt ze dat de demonstranten weerbarstige kinderen zijn, die opgevoed moeten worden.

De tranen die ze toonde toen ze zei dat zij haar gezinsleven heeft opgeofferd voor Hongkong als chief executive –ze leeft apart van haar echtgenoot en zonen die niet in Hongkong zijn-werd honend afgedaan als krokodillentranen. Dat had ze beter niet gezegd want deze uitspraak heeft geleid tot nieuwe protesten met meer mensen.

Een tweede fout die ze maakt is toen ze zich excuseerde met een mededeling. Dat dit olie op het vuur gooit zal niemand verbazen. Toen ze dan persoonlijk haar verontschuldigingen aanbood was het al te laat. Het vertrouwen in haar is totaal zoek. Ook haar verdwijntruc –toen vorig week een record aantal demonstranten de straat opging, was ze nergens te bespeuren- voedt het wantrouwen bij een steeds groter wordende groep van Hongkong Chinezen.

Haar meest recente voorstel aan de demonstranten om eerst de protesten te staken waarna een platform van dialoog zal opgezet worden, maakte geen indruk op de publieke opinie. Zolang ze de demonstranten niet au sérieux neemt, wordt haar geloofwaardigheid verder aangetast.

Wat is er mis met Carrie Lam? Ze mag dan slim, hardwerkend en de beste intenties koesteren voor Hongkong, althans in haar visie, het is duidelijk dat ze geen voeling heeft met de bevolking.

Ze moet dringend werk maken met het luisteren naar mensen en een manier vinden om de verschillende stemmen en meningen te verzoenen. Alleen zo kan de sereniteit terugkeren in Hongkong. Indien niet, dan zal de polarisatie toenemen, waar niemand baat bij heeft. Kijk maar naar Brexit.

Zonder jouw steun bestaat MO* niet.

Wil je dat MO* dit soort verhalen blijft brengen?
Steun ons en word proMO* voor maar €4/maand of doe een vrije gift

Word proMO* of Doe een gift

Over de auteur

  • Antropologe

    Ching Lin Pang is antropologe verbonden met Universiteit Antwerpen en KU Leuven. Met een open blik bestudeert ze de hedendaagse ontwikkelingen in Azië met een focus op China.