Nepdebat in het Wilde Westen

© Brecht Goris

 

Wat ik van de islamisering vind, vroeg ze. We zaten in een café met houten stoelen, een houten vloer. Zelfs de muren waren met hout bekleed. Hele kleine ramen lieten minimaal licht binnen. Alsof we een pub waren binnengewandeld in het Wilde Westen. In feite zaten we in een verlaten café in Hasselt. De barman droeg een geldgordel. Ik beeldde me in dat er punten aan zijn laarzen groeiden. Het Wilde Westen. Daar bevind ik me, dacht ik.

Welke islamisering? vroeg ik de journaliste. Die van de media? Want voor de rest zie ik er geen.

Welke islamisering? vroeg ik de journaliste. Die van de media? Want voor de rest zie ik er geen.

Er is een aanslag gepleegd. Wat ik daarvan vind. Of ik bang ben om naar buiten te gaan na deze aanslag? Nee, nou dan hoef ik ook niet langs te komen want we zijn niet op zoek naar een genuanceerd verhaal, kreeg ik te horen. Vervelend en vermoeiend, maar tegelijk kon ik er begrip voor opbrengen. Ik ben columniste en heb geschreven over al deze onderwerpen omdat een column nu eenmaal is wat ons diep vanbinnen beweegt en deze onderwerpen bewogen mij. Maar ook omdat er zo een piepklein plekje vrij was gemaakt in de media voor mij. Goed voor de beeldvorming, werd me verteld. Een verfrissende, jonge stem. Ik schreef.

Maar ondertussen schreef ik ook tijdens en na mijn studie- en werkuren aan een verhalenbundel waarmee ik al deze oppervlakkige discussies wilde overstijgen. Een bundel die langer zou weergalmen dan een column. Een bundel die sprak in een wij en zij zonder de personages, volkeren, stammen, landen te benoemen, waardoor iedereen die hem las zich zou identificeren met de “wij”. Zo werden we allemaal wij. Dat is wat ik hoopte.

De bundel verscheen en er kwamen verzoeken binnen die ik onmiddellijk weigerde omdat ze niets te maken hadden met echt nieuws over mijn verhalen. Op andere verzoeken reageerde ik wel enthousiast, tot het interview verscheen met een sensationele titel, waardoor we weer terug bij af waren. Andere artikels reduceerden heel mijn bundel tot een roep om empathie voor een zelfmoordterrorist. Jij wilt je hokje uit? Nou, kruip er maar terug in want wij verdienen er al sinds 9/11 ons brood mee.

Jij wilt je hokje uit? Nou, kruip er maar terug in want wij verdienen er al sinds 9/11 ons brood mee.

Uit recent onderzoek van Europol is gebleken dat de meerderheid van de aanslagen in 2017 door separatisten en etnonationalisten gepleegd is. We weten dat moslims wereldwijd de eerste slachtoffers zijn van aanslagen die wel door moslimextremisten zijn gepleegd. Van Dongen, analist nationale veiligheid, zegt ook dat er geen causaal verband is tussen de islam en het terrorisme.

Ondertussen denkt de Belg dat meer dan twintig procent van de Belgische bevolking moslim is, terwijl dat in werkelijkheid slechts zeven procent is. Mensen zien de debatten rond boerkini’s en offerfeesten, over moskeeën en hoofddoeken, en de niet-moslim denkt ‘naar ons wordt niet geluisterd’, terwijl de moslim die deze debatten bekijkt zich dezelfde bedenking maakt. En we komen niet verder. Natuurlijk niet.

Vooruitgang komt er pas als we deze verzoeken voor nepdebatten openlijk blijven afwijzen en zeggen waarom we dat doen. Niet alleen wordt je werk van tafel geveegd door één sensationeel, ongenuanceerd nieuwsartikel dat de massa bereikt. Nee, je hele meerlagige identiteit wordt gereduceerd tot een slap en smakeloos aftreksel van jezelf zodat je past in de huidige beeldvorming. Maar ik weiger mijn bestaan, mijn identiteit steeds opnieuw te moeten rechtvaardigen. Ik weiger mee te doen aan een industrialisering van mijn geloofsovertuiging. Er worden kranten verkocht, verkiezingen gewonnen door het islamdebat. De commercie is echt, de politieke impact is echt, het nieuws in de media daarentegen…

Dit artikel werd geschreven voor het winternummer van MO*magazine. Voor slechts €28 kan u hier een jaarabonnement nemen!

Ik ben proMO*

Nu je hier toch bent

Om de journalistiek van MO* toekomst te geven, is de steun van elke lezer meer dan ooit nodig. Vind je dat in deze tijden van populisme en nepnieuws een medium als MO* absoluut nodig is om de waarheid boven te spitten? Word proMO*.

Wil je bijdragen tot de mondiale (onderzoeks)journalistiek in het Nederlandstalig taalgebied? Dat kan, als proMO*.

Wil je er mee voor zorgen dat de journalistiek van MO* mogelijk blijft en, ondanks de besparingspolitiek, verder uitgebouwd wordt? Dat doe je, als proMO*.

Je bent proMO* voor € 4/maand of € 50/jaar.

Word proMO* of Doe een gift

Over de auteur

  • Aya Sabi is columniste en studente aan Maastricht University. Binnenkort verschijnt haar debuut “Verkruimeld Land”.