Ambachtelijke vissers redden het niet langer in Zuid-Amerika

In nauwelijks tien jaar hebben de ambachtelijke vissers in Zuid-Amerika zware klappen gekregen. De industriële visserij slokt alles op.

  • iko (CC BY-NC-ND 2.0) Een visser wordt belaagd door meeuwen in Isla de Chiloé, Chili. iko (CC BY-NC-ND 2.0)
  • ictorddt (CC BY 2.0) Een vestiging van Corpesca in Chili. ictorddt (CC BY 2.0)

‘Ik ben al mijn hele leven ambachtelijk visser’, vertelt de Chileense visser Gino Bavestrello (57) geëmotioneerd. Toch heeft hij al twee maand de zee niet meer gezien. Hij heeft een dringender opdracht: de afschaffing van de Visserijwet. ‘De wet wil ons kapotmaken’, zegt hij.

Bavestrello staat aan het hoofd van de Nationale Raad te Verdediging van het Visserijpatrimonium van Chili (Condepp). De Visserijwet, die er in 2013 kwam onder de regering van Sebastián Piñera, kent concessies toe voor twintig jaar die bovendien verlengbaar zijn. Zo krijgen de grote bedrijven visserijrechten voor altijd, zeggen de kleine vissers.

Corruptie

Daarbovenop komen verhalen over corruptie. Zo bleek uit een recent gerechtelijk onderzoek dat het bedrijf Corpesca, dat 51,5 procent van Chileense markt controleert, grote sommen aan parlementsleden heeft betaald voor de goedkeuring van de Visserijwet.

De wet heeft de visserij niet alleen geprivatiseerd, hij heeft de ambachtelijke vissers ook van hun rechten beroofd, zegt Juan Carlos Quezada, woordvoerder van Condepp. ‘90 procent van de ambachtelijke vissers bleven zonder visquota achter.’ Zoveel had de visserij-industrie opgeslokt

ictorddt (CC BY.0)

Een vestiging van Corpesca in Chili.

Twee miljoen vissers

Latijns-Amerika en de Caraïben tellen meer dan twee miljoen ambachtelijke of kleinschalige vissers. Ze zijn jaarlijks goed voor ongeveer 3 miljard euro inkomsten, zegt Odelpesca, de Latijns-Amerikaanse Organisatie voor de Ontwikkeling van de Visserij.

‘De visserij is een deel van de oudste geschiedenis van het continent’, zegt antropoloog Juan Carlos Skewes. ‘In de pre-Spaanse tijd was de visserij fundamenteel voor het levensonderhoud van de mensen en bovendien vormde ze de basis voor hun band met de natuur.’

Steeds grotere druk

De industriële visserij gaat agressief te werk. Het tekort aan ansjovis in de Peruaanse wateren vormt een bedreiging voor de export van visolie en vismeel, die tot de belangrijkste exportproducten van het land behoren. In Colombia heeft onderzoek van de Nationale Universiteit aangetoond dat er nu drie keer minder vis is dan in de jaren zeventig.

Er is nu drie keer minder vis dan in de jaren zeventig.

‘De industriële visserij in de regio voert de druk op de ambachtelijke vissers steeds meer op’, zegt Skewes.

‘We zitten nu in een fase waarin de grote industriële producent zich niet alleen een belangrijk deel van de oceaan toe-eigent maar ook de visbestanden zelf.’

Beperkt aantal landen

Aan de Zuid-Amerikaanse kusten vind je drie grote mariene ecosystemen. Het is belangrijkste is de Humboldtstroom aan de westkust, langs Chili, Peru en Ecuador: die is goed voor bijna 20 procent van de mondiale visvangst. De twee andere zijn het Patagonisch Platform (Argentinië en Uruguay) en de Zuidelijke Platform van Brazilië, beide aan de Atlantische kust.

Ondanks de grote diversiteit aan soorten en ecosystemen worden de productie- en handelsstromen gedomineerd door een beperkt aantal landen: Peru, Chili, Mexico, Argentinië en Brazilië. Samen zijn ze goed voor 90 procent van de 18 miljoen ton vis die elk jaar gevangen wordt in de regio.

Zonder jouw steun bestaat MO* niet.

Wil je dat MO* dit soort verhalen blijft brengen?
Steun ons en word proMO* voor maar €4/maand of doe een vrije gift

Word proMO* of Doe een gift